All Chapters of เชื่อมรักท่านประธานมาดเข้ม: Chapter 11 - Chapter 20

วันนี้ตาหนูผ่าตัด...​คนเป็นแม่กำมะลออย่างทราวดีนั้น ยืนลุ้นอยู่หน้าห้องผ่าตัด โดยมีปพนภพคอยนั่งเป็นเพื่อน เขาไม่ไปทำงาน ตาหนูนั้นมีกำหนดผ่าตัดตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เขามาส่งเธอที่โรงพยาบาล และส่งตาหนูเข้าห้องผ่าตัดกับเธอ นั่งเป็นเพื่อนจนถึงตอนนี้ที่เป็นเวลาบ่ายสองแล้ว แกยังไม่ออกมา...​“ไปหาอะไรกินกันไหม?”​“กินไม่ลงเลยค่ะ”คนพูดเสียงสั่น น้ำตาคลอ คนมองก็อดสงสารไม่ได้ เขาแตะที่ไหล่เธอเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน​“แกจะปลอดภัย อาจารย์หมอบอกว่ายากกว่านี้ก็ผ่านมาแล้ว”​“ฉะ ฉันกลัว”​“ไม่ต้องกลัว...แกจะปลอดภัยแน่นอน” ​“แต่...แกยังเล็กมาก แก...”น้ำตาของทราวดีไหลพราก ปพนภพดึงเธอมากอด ทราวดีกอดเขาแน่นใช้อกเขาต่างผ้าเช็ดหน้า เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอ้อมอกนั้น ทราวดีไม่ได้ร้องไห้มานานมากแล้ว เธอเป็นคนเข้มแข็ง ไม่อยากร้องไห้เพราะมักจะคิดว่าน้ำตาทำให้เธออ่อนแอ มันหลอมเหลวความแข็งแกร่งที่เธอใช้โอบล้อมตัวเองไว้ ความที่ต้องโดดเดี่ยว ปกป้องตัวเองไม่มีร่มโพธิ์ร่มไทรให้อาศัยปกป้อง ทราวดีจึงกลายเป็นคนเข้มแข็ง สู้ได้กับทุกอย่าง...สิ่งใดที่ทำให้เธอรู้สึกอ่อนแอ เธอจะไม่เคยเผยสิ่งนี้กับใคร เขาเป็นคนแรกๆ ในรอบห

​“ถ้าเกิดว่าตาหนูไม่ใช่วัชระโชติ พี่ไนท์จะทำยังไงคะ?”เสียงหวานเอ่ยถามเปรยๆ พร้อมกับขนมหยกมณี ที่ถูกวางตรงหน้าพี่ชาย วันนี้จรัสดารินทร์ลงมือทำอาหารและของว่างเอง เพื่อต้อนรับพี่ชายและทราวดี ซึ่งนัดไว้กับยัยหนูดารินของเธอไว้ ว่าจะพาพี่ไทม์มาเล่นน้ำด้วย และตอนนี้สองสาวต่างวัยอยู่ในสระน้ำของบ้าน เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน ขณะที่ปพนภพนั่งอยู่ตรงบริเวณห้องที่อยู่ติดกับสระว่ายน้ำ ไม่ได้ลงสระไปด้วย จรัสดารินทร์นั้นวันนี้เพิ่งได้พักจากการดูแลสามีและบิดาของสามี จึงพอจะว่างบ้าง ยัยหนูดารินเลยขอให้คุณแม่โทรตามพี่ไทม์ เธออยากจะคุยกับพี่ชายและสังเกตอะไรบางอย่างระหว่างสองคนนี้อยู่แล้ว เลยตกลงและให้คนรถไปรับคนทั้งสองมาแบบมัดมือชก ตาหนูตัวน้อยนั้นตอนนี้อยู่กับพยาบาลพี่เลี้ยง ที่ปพนภพจ้างมาช่วยดูแลในระหว่างนี้ เพราะทราวดีจะต้องเริ่มไปทำงานที่วีอาร์กรุ๊ปแล้วต้นเดือนหน้า​เขาไปแย็บๆ กับคุณปพลแล้วว่าไปคว้ามือดีมาได้ ตอนนี้ทุกคนฮือฮามาก ที่เขาจีบเธอมาเข้าทีมได้สำเร็จ พ่อของเขาอำว่าเขาเก่งกว่าแก๊งสแกรมเมอร์ของพ่อเสียอีก ที่พามาทำงานด้วยจนได้ เลขาของพ่อถึงกับขำ เพราะจำเคสของทราวดีได้ดีมาก เกิดมาไม่เคยเจอใครด่าแ

​“สาวๆ นานจังแหะ ไม่รู้ว่าขึ้นไปทำอะไรกัน” วรภัทรบ่นขึ้นมา ขณะที่ไลน์ไปตามภรรยาแล้ว จรัสดารินทร์บอกว่าให้รอไม่เกินสิบนาที กลิ่นอาหารก็หอมมาก เขาเพิ่งหายป่วย ความอยากอาหารเลยมีมากกว่าปรกติเล็กน้อย พอภรรยาบอกว่าจะทำอาหารเย็นแบบจัดเต็ม แถมพี่เขยพาสาวมาเที่ยวบ้าน เขาเลยรับประทานแค่กาแฟกับขนมชิ้นสองชิ้น หิ้วท้องรออาหารเย็นฝีมือภรรยาสุดที่รัก​“นั่นสิครับ ให้รอทำไม?” ปพนภพแอบชิมไปก่อนแล้วสองสามคำเพราะหิวจนทนไม่ไหว กลิ่นอาหารก็ยั่วเหลือเกิน​“มาแล้วค่า มาแล้ว”เสียงใสดังขึ้นก่อนตัว เสียงของจรัสดารินทร์แต่เมื่อสองหนุ่มมองไปทางโค้งประตู กลับพบร่างบางเล็กระหง ที่มาปรากฏตัวในภาพลักษณ์ที่สวย แปลกตา...​คนไม่เคยเห็นอย่างวรภัทร มองอย่างชื่นชม ด้วยความที่เขามีภรรยาแล้ว ความสวยคมมีเสน่ห์ของเธอไม่ได้สั่นหัวใจ ​คนที่เคยเห็นทุกวันอย่างปพนภพ มองด้วยสายตาตื่นตะลึง ไม่คิดว่า ถอดรูปมาแล้ว จะสวยคมพิมพ์นิยมขนาดนี้​ตาคมมองจับจ้องร่างเล็กที่ถูกน้องสาวจูงพามานั่งข้างพี่ชาย ปพนภพมองตามเธอไม่วางตา แทบไม่กะพริบตา ทราวดีถึงกับต้องหลบตาเขา แก้มแดงจัดเพราะเขิน วรภัทรเห็นอาการนั้นเข้า ก็หันมองตากับภรรยาสาว ที่ทรุดล

​ทราวดีคงจะทำหน้าไม่ถูก ถ้าเกิดว่าเขายังนอนอยู่ข้างๆ เธอในตอนนี้ เช้าวันนี้ วันที่ไม่เหมือนทุกวันอีกต่อไปสำหรับเธอ ​ดีที่เขาลุกออกไปแล้ว และเธอแกล้งหลับ...จริงๆ เธอตื่นก่อนเขาอีก แต่พอเขาขยับตัว เธอก็แกล้งหลับ คิดว่ามันคงจะเนียนมาก เพราะเขามองเธอก่อนจะยิ้มนิดๆ ไม่ปลุกเธอ ถ้าเขาปลุกเธอก็จะทำหลับอยู่ดี ไม่ไหว...เธอไม่กล้ามองหน้าเขาเต็มตาอะ ยังเขิน ยังไม่ไหวจริงๆ แว้ก...​เมื่อคืนนี้​เธอจำได้หมดเลย จำได้ทุกสิ่ง ทุกรายละเอียด แถมเขายังเปิดไฟไว้อีกต่างหาก มันชัด...ทุกสิ่งจริงๆ ​มันจะต้องอะไรต่อมิอะไรขนาดนั้นเลยเหรอ?​คิดแล้วก็หน้าแดงเถือก เมื่อเห็นเขาชัดๆ ในยามเช้า ทำไมเขาถึงไม่อายสักนิดเลยนะ ลุกขึ้นมาโทงเทงขนาดนั้น...พอตื่นแล้ว เขาไม่ใส่อะไรนอนเลย ‘ตรงนั้น’ ลุกผงาดชี้หน้าเธอแต่เช้า ให้ตายมายก๊อด ทำไมอลังการขนาดนั้น มิน่า...ถึงเจ็บมาก งื้อ...​เขาเข้าห้องน้ำ อาบน้ำ แล้วออกมาพร้อมกับหายเข้าห้องเล็กไปแต่งตัว เขาออกไปเลยไม่ได้วกกลับมาอีก ซึ่งมันดีมาก เพราะไม่อย่างนั้น ทราวดีคงจะทำอะไรไม่ถูก เธอจะต้องขุดเข้าไปซุกในเตียงของเขาแหงๆ ​อะไรเกิดขึ้นกับเธอกันนะ?​ถามตัวเองอย่างสับสน ภาพในหัววนซ้ำ

​“เป็นไงบ้างทำงานวันแรก” เสียงนุ่มเอ่ยถาม คนที่นั่งข้างเขาค้อนอย่างลืมตัว เขากำลังพาเธอกลับเพนท์เฮ้าส์ ทราวดีคิดถึงหลานตัวน้อยของเธอมาก ยิ่งคุณพยาบาลส่งภาพแกคลานมาให้ก็ยิ่งอยากเห็นกับตา อยากจุ๊บแก้มหอมๆ ของตาหนูป๊อบ เธอกับหลานไม่ค่อยได้ห่างกันเท่าไหร่ ห่างกันสุดก็ตอนที่แกไปเข้าผ่าตัดรักษานั่นแหละ ​แกเข้ามาในชีวิตของเธอตอนแรกเหมือนพามาซึ่งโชคร้าย แต่ตอนนี้แกได้เชื่อมพาบางสิ่งเข้ามาในหัวใจของทราวดี​“เพื่อนร่วมงานเกร็งมากๆ เพราะว่าไทม์เป็นเด็กเส้นค่ะ”ตอบไปแบบนั้น ทำปพนภพหัวเราะออกมาในทันที เขาหันไปแล้วเลิกคิ้วให้กับเธอ​“ไม่ใช่แค่เด็กเส้น ว่าที่ภรรยาท่านประธานครับ”​“พี่ไนท์” อุทานออกมาอย่างตกใจ ปพนภพชะลอรถเพราะติดไฟแดง หน้าตาของเธอทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะชะโงกไปหอมแก้มแดงๆ นั่นแรงๆ วันนี้เขาพาเธอมาทำงานด้วย จะแอบไปเติมเธอก็ทำไม่ได้...มันประเจิดประเจ้อเกินไป ชักจะคิดๆ แล้วว่า หรือเขาควรเก็บเธอไว้ให้เลี้ยงหลานแบบเดิมดี จะได้แวบไปเติมเธอในระหว่างวันได้ ​เขาเป็นเอาหนักนะนี่กับความคลั่งเธอนี้​“ครับผม” ​“เมื่อกี้พี่ไนท์พูดว่า ว่าที่ภรรยาท่านประธาน”​“ใช่ครับ”​“พี่ไนท์คะ แต่ว่าไทม์ เอ่อ.