เชื่อมรักท่านประธานมาดเข้ม

เสียงร้องไห้งอแงของทารกปลุกให้ทราวดีตื่นขึ้นมาในตอนตีห้า...เสียงของแกดังมาก จนคนหลับลึกอย่างเธอที่เพิ่งนอนไปในตอนเที่ยงคืนต้องสะดุ้งตื่น​“คุณแอ้ม คุณแอ้ม...ตาหนูร้องแหกปากขนาดนั้นไม่ตื่นหรือไงนะ เดี๋ยวข้างห้องก็เคาะด่าเอาหรอก เราโดนนิติเตือนมาสองรอบแล้วนะ” ​ทราวดีบ่นงึมงำ พลางปิดปากหาว เธอปูที่นอนปิกนิคนอนอยู่หน้าห้องนอน ที่อดีตเคยเป็นห้องเธอ แต่ก็ยกให้ อมราภัทร ลูกพี่ลูกน้องสาวได้อยู่อาศัยพักนี้ ทางนั้นหนีร้อนมาพึ่งเย็น ด้วยการหอบลูกวัยทารกมาหาเธอ ขืนที่บ้านของอมราภัทร รู้ว่าลูกสาวมีลูกไม่บอกไม่กล่าว แถมด้วยพ่อไม่รับผิดชอบ งานมันจะต้องใหญ่มหาใหญ่แน่ๆอมราภัทร เลยตกลงใจหอบหิ้วตาหนู มาหาญาติห่างๆ ของเธออย่างทราวดี ถ้านับกันตามสายเลือด ก็จางมาก ทราวดีเป็นลูกสาวของลูกพี่ลูกน้องของมารดาของอมราภัทร เป็นลูกกำพร้า บิดามารดาเสียชีวิตไปหมดตั้งแต่อายุเพียงแค่เก้าขวบ ไม่มีญาติคนไหนยื่นมือมาช่วย ทราวดีจำต้องอยู่บ้านหลังนั้นตามลำพังเกือบหนึ่งปี อาศัยได้คนข้างบ้านคอยช่วยเหลือเจือจานเพราะเห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย จนกระทั่งอัมพร มารดาของอัมราภัทรกลับไปจัดการเรื่องมรดกที่ดินและได้ยินเรื่องของเด็กหญิง

​“หมอต้องรับน้องไว้ดูอาการก่อนนะคะ คุณแม่สะดวกไหมคะ? ถ้าจะให้แอดมิทก่อนสักสองวัน” ​‘คุณแม่’ ตอนนี้จิตใจลอยเคว้งไปไกลแล้ว...จนพยาบาลต้องถามอีกรอบ พร้อมกับบอกทางออกไว้ให้กับทราวดีด้วยว่า ถ้าจะขอรับความช่วยเหลือควรทำแบบไหน การรักษาพยาบาลควรจะไปต่อที่ใด ถ้าเกิดว่าเธอไม่พร้อมเรื่องค่าใช้จ่าย​เนื้องอกในสมอง...​ก้อนเนื้อยังไม่ได้เติบโตมาก ​ทางรักษาคือผ่าตัด...​แต่อาจจะยังไม่หายขาด ต้องคอยดูต่อไปว่าเป็นเนื้อร้ายไหม?​ลูกเอ๋ย อายุก็เพียงเท่านี้ทำไมอะไรๆ มันถาโถมหนูเหลือเกิน...​น้ำตาของเธอกบตา เรียกสมาธิอีกหน แล้วฟังที่พยาบาลคุยบอก ขอถามทวนซ้ำอีกหน เพื่อจดสิ่งที่ทางนั้นได้บอกมา นางพยาบาลคงจะสงสารกับสภาพของเธอ แม่ลูกหนึ่งเลี้ยงเดี่ยว แถมตกงาน ยังเป็นนางสาว ไม่มีแม้แต่ชื่อพ่อในทะเบียนเกิดลูก​ในใบเกิด เป็นชื่อของเธอที่เป็นแม่ นางสาวทราวดี เป็นมารดาของเด็กชายปภัทรพล​ความรับผิดชอบมันกลายเป็นของเธอ​ถ้าเกิดว่าใจดำ ทราวดีคงจะทิ้งขว้างแกไปแล้ว เพราะธุระไม่ใช่ ภาระชัดๆ แต่นี่...เด็กตาดำๆ ใครจะไปทิ้งลง แม่ของแกไปไหนแล้วก็ไม่รู้ คงจะเหินฟ้าไปหามารดา คุณอัมพร...ให้ตายเถอะ เธอไม่มีแม้กระทั่งที่อยู่ข

“ขอบคุณมากครับ...”เสียงทุ้มดังขึ้นบนศีรษะของเธอ ทราวดีนอนนิ่งเพราะยังมึนงง เธอรู้สึกเหมือนโลกดับไปชั่วคราว ในหูยังได้ยินเสียงร้องไห้ของตาหนูป๊อบ​“มีอะไรเรียกดิฉันได้นะคะคุณไนท์”​“ครับ..” เขามองก้มลงมา หญิงสาวที่อุ้มทารกมาตอนนี้กำลังนอนนิ่งอยู่บนโซฟาในห้องของเขา ส่วนทารกตัวน้อย...นอนหลับไปแล้วบนเบาะนุ่มที่ปูผ้าเรียบร้อย โดยการจัดการของคุณแม่บ้าน ​ทุกอย่างช่างรวดเร็วและโกลาหนอย่างที่สุด​พอเขารองรับทั้งเธอและทารกไว้ได้ทัน ปพนภพก็ร้องตะโกนให้คนช่วย รปภ.วิ่งออกมาอุ้มร่างของหญิงสาวไว้เพราะเธอหมดสติ ส่วนเขานั้นประคองเด็กน้อยวิ่งหน้าตาตื่นตามกันไปติดๆ เสียงของเด็กทารกร้องจ้าไปตลอดทาง ยิ่งสร้างความสติแตกให้ปพนภพอีกเป็นเท่าตัว โชคยังดีอยู่บ้างว่าเขามีหลานๆ หลายคน พอเคยได้ดูแลโอบอุ้มกันบ้าง เลยเลี้ยงเด็กพอเป็น เขาให้รปภ. พาเธอขึ้นมาบนห้องของเขา วางให้นอนบนโซฟา เรียกแม่บ้านมาช่วยปฐมพยาบาลเธอ และโอ๋ปลอบจนตาหนูเบาเสียงร้องไห้ เอานมในเป้ที่อยู่ในกระบอกเก็บความเย็นให้แกได้ดื่ม แอบกังวลนิดหน่อยว่าจะต้องอุ่นก่อนไหม แต่ด้วยความรีบเร่งเฉพาะหน้า เขาเลยถือขวดนมจ่อปาก แกใช้มือน้อยๆ จับขวดนมไว้แล้วดูดดื

ทราวดีตื่นมาเพราะได้ยินเสียงเอ๊าะแอ๊ะของตาหนู ที่ตื่นมาเพราะหิวนมแล้วกำลังนอนมองน้าไทม์ตาแป๋ว​น้าไทม์...​ต่อไปเธอจะต้องกลายเป็นแม่ไทม์ของแกแล้วกระมัง​เธอค่อยๆ ทรงตัวลุกขึ้น ปากก็พูดเบาๆ คุยกับตาหนูไปด้วย แม้เขาจะบอกให้เธอขอความช่วยเหลือได้ แต่เธอก็ไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้ เวลานมแรกของตาหนูคือตีห้าเกือบหกโมงเช้า แกจะกินในเวลานี้ทุกวัน เธอมองกวาดไปยังบริเวณที่เขาบอกไว้ว่าให้เป็นโต๊ะชงนมของเธอ มีเครื่องทำน้ำร้อนและมีนมผง รวมถึงขวดนมที่นึ่งทำความสะอาดแล้วเรียบร้อยวางเตรียมไว้ให้ อุปกรณ์ครบครันใหม่เอี่ยม ถึงเขาจะปากร้ายแต่เขาก็ใจดีกับตาหนูมาก​ทราวดีสูดปากเล็กน้อยเพราะความเจ็บแปลบ เธอยังลงน้ำหนักกับขาข้างที่เจ็บไม่ได้ เลยกระต่ายขาเดียวไปชงนม ทำเรียบร้อยได้อุณหภูมิพอดีเสียงเล็กๆ นั้นก็เริ่มเรียกเธอเพราะแกกำลังหิว...​“เอ้า...อร่อยไหม? ลูกชาย”เสียงของเธอดังคุยคลอไปด้วยระหว่างป้อนนม ตาแป๋วๆ นั่นมองเธอไปพลาง ดูดนมไปพลาง เห็นสายตานั้นแล้ว ใจของทราวดีก็สะท้าน ถึงใครจะทิ้งหนูได้ แต่แม่ไม่มีวันทิ้งหนู และต่อให้คิดได้แล้วอยากมาได้คืน คอยดูนะจะไม่มีวันให้คืน หึ...​นึกไปถึงคุณแอ้มแล้วก็พานให้

ปาร์ตี้ชาบูเกิดขึ้นที่ระเบียงห้องของปพนภพ...​ทั้งแม่บ้านและพี่เลี้ยงเด็กชั่วคราว ต่างอิ่มหมีพีมัน และมาดของคุณไนท์ที่แสนจะเงียบขรึม ดุดัน ในสายตาของแม่บ้านก็เปลี่ยนไปเป็นใจดีที่สุด เปย์ถึง แต่ก็ต้องทำงานดีไม่ให้บกพร่องถึงได้รับสิทธิ์นี้ ทราวดีเองก็พลอยได้รับถึงความใจดีของเขาไปด้วย เพราะต่อหน้าคนอื่น เขาไม่ได้แขวะว่าอะไรเธอ ซักถามอะไรให้ต้องลำบากใจ ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เธอไม่ได้กินอะไรดีๆ มาหลายเดือนแล้ว ตั้งแต่พี่สาวหอบตาหนูมา เลยกินเยอะมากๆ วันนี้ ทุกอย่างอร่อยไปหมดจริงๆ ​ความเจริญอาหารของเธออยู่ในสายตาของปพนภพ...เขารับอาสาอุ้มตาหนูป๊อบไว้ ขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารกัน เดินเข้ามาตรงโซนที่เขากันไว้เป็นมุมเลี้ยงเด็กอ่อนชั่วคราว มองกวาดไปยังข้าวของที่คงได้รับการซื้อเพิ่มมาจากทราวดี พบว่ามันมีไม่กี่รายการที่เพิ่ม โซฟาเบธกลายเป็นที่นอนของทราวดีชั่วคราว ขนาดตัวของเธอกำลังนอนได้สบาย เสื้อผ้าของเธอถูกพับไว้ตรงในตะกร้าที่อยู่ในตะกร้าใส่เสื้อผ้าตาหนูที่นับชิ้นได้ ​เขาก้มลงมองแก เด็กน้อยมองเขาตาแป๋ว หน้าตาแกมีเค้าว่าโตมาคงจะหล่อคม เขามองพินิจหาจุดคล้ายในใบหน้าเล็กๆ นั่น พบว่าดูได้หลายจุด