Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน: Bab 21 - Bab 26

หญิงสาวร่างเล็กลองคำนวณคร่าว ๆ ก็คิดว่านั่นน่าจะเป็นเพราะเธอทำนั่นนี่ให้กับหลี่หยางหลายอย่างในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ และด้วยเหตุนี้ เธอจึงใช้จ่ายเงินได้อย่างสบายใจ แต่นั่นก็ทำให้ตอบคำถามหลี่หยางยากอยู่เหมือนกัน เห็นทีหากได้ที่พักเมื่อไร คงต้องรีบจัดการหาที่ฟอกเงินใหม่เสียแล้ว“มาแล้ว มาแล้ว” เถ้าแก่ยกชามบะหมี่สองชามมาให้คนทั้งสอง หลี่หยางก็จ่ายเงินให้เถ้าแก่ พลางไถ่ถามเขาทันที“เถ้าแก่ท่านจำข้าได้หรือไม่ขอรับ”เถ้าแก่มองชายหนุ่มแล้วอมยิ้มอย่างใจดี “คนเช่นเจ้ามีอยู่มาก ข้าจะจำได้ได้อย่างไร เอาไว้เป็นจอหงวนได้เมื่อไร หากกลับมาอีกครา ข้าอาจจำเจ้าได้ก็เป็นได้” ถ้อยคำนี้ไม่ได้ทำให้หลี่หยางเสียใจ เพราะเขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายจำตนเองได้ เพียงแต่นี่เป็นวิธีการพูดให้กำลังใจในแบบฉบับของเถ้าแก่เท่านั้น“ขอรับ ขอบคุณเถ้าแก่ที่ชี้แนะข้า นี่เป็นค่าบะหมี่ของหลายปีก่อนขอรับ วันนี้ข้าคงต้องขอให้เถ้าแก่เลี้ยงข้ากับภรรยาเสียแล้ว” วาจาของบัณฑิตหนุ่มช่างน่าขัน เพราะเงินก้อนเล็ก ๆ นี้มีค่าเท่ากับบะหมี่สิบชามเลยทีเดียว“ได้ ข้าเลี้ยงเจ้าเอง ก่อนสอบก็แวะมากินด้วย

“ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ข้ามันหน้าเงิน ก็ข้าอยากสบายนี่เจ้าคะ อีกอย่างพวกเรามาถึงที่นี่เร็วกว่ากำหนด กว่าจะสอบก็อีกหลายวัน อีกทั้งยังต้องรอผลสอบอีก นับไปนับมาก็คงจะเกือบเดือน จะให้ข้านั่ง ๆ นอน ๆ เงินที่หามาได้ก่อนหน้าก็คงร่อยหรอ มิสู้ข้าออกไปหาอะไรทำระหว่างที่ท่านพี่อ่านตำรา ไม่ดีกว่าหรือ”“ตามใจเจ้าเถิด” หลี่หยางตอบอย่างไม่ใส่ใจ เขาเลิกสงสัยแล้วว่านางหาเงินมาจากที่ใด เพราะเพียงค่าเตรียมเดินทางและค่าที่พักก็เกินจากจำนวนเงินที่เขาเคยให้นางไปโขแล้วตอนนี้กลายเป็นว่าเขาคิดหนักกว่าที่เคย ว่าควรตอบแทนนางอย่างไรดี หรือหากไม่อาจทำอะไรได้ ผลสอบที่จะทำให้เหล่าขุนนางแย่งตัวเขาไปเป็นพรรคพวก คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด“เจ้าช่วยเอาอาหารบำรุงไปให้สามีข้าที่ห้องพักได้หรือไม่” โจวอวี้หลานยื่นเงินให้เสี่ยวเอ้อร์ หญิงสาวเหลือบมองผู้คนในโรงเตี๊ยม พลางก้มลงมองตัวเองก็ให้รู้สึกขัดตาขัดใจนัก เมื่ออยู่ท่ามกลางสถานที่หรูหราเช่นนี้ ไม่แปลกที่หลายคนจะส่งสายตาตั้งคำถามมาให้เธอกับสามีอันที่จริง อวี้หลานสามารถเดินออกไปซื้อเสื้อผ้าได้ทันที แต่หากทำแบบนั้น หลี่หยางคงสงสัยที่มาของเงินอ

“แม่นางประสงค์จะรับสิ่งใดเป็นอาหารเช้าดีขอรับ” หญิงสาวครุ่นคิดเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยออกมา"อะไรก็ได้ที่ช่วยบำรุงผู้เตรียมสอบ แล้วก็...สมุนไพรพวกนี้ รบกวนเจ้านำไปตุ๋นกับไก่แล้วยกมาให้สามีข้าด้วยได้หรือไม่"“ขอรับ” เงินจำนวนหนึ่งถูกยื่นใส่มือของเสี่ยวเอ้อร์ ตอนนี้เป็นที่รู้กันแล้วว่าแขกที่พักห้องนี้จ่ายเงินให้พวกเขาดีกว่าพวกที่แต่งตัวดูดีเสียอีก บรรดาเสี่ยวเอ้อร์ หรือแม้แต่เถ้าแก่จึงดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดีเมื่อน้ำร้อนถูกยกมาวางที่ห้องพัก อวี้หลานก็ไปจัดการตนเองก่อนจะไปปลุกหลี่หยาง“ท่านพี่ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าสั่งอาหารเช้าให้ท่านแล้ว” บัณฑิตขี้เซาขยับตัวน้อย ๆ โจวอวี้หลานอดสงสารเขาไม่ได้ การสอบของยุคปัจจุบันที่เธอเคยอยู่ว่ายากแล้ว การสอบในยุคโบราณนี่ยากยิ่งกว่าไม่มีวิชา ไม่มีการตัดเกรด มีแค่ผ่านหรือไม่ผ่าน อีกทั้งความรู้ที่อ่านก็ต้องครอบคลุมหลายหัวข้อ ทั้งยังต้องเข้าใจลึกซึ้ง วิจารณ์ได้ นำไปใช้ได้ ไม่แปลกเลยที่เหล่าบัณฑิตจะได้นอนน้อย“อือ...” โจวอวี้หลานดูแลสามีเป็นอย่างดีด้วยความเคยชิน ตอนแรกหญิงสาวทำเพราะเงินในถุงเงิน แต่ตอนนี้ทุก