Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน: Kabanata 21 - Kabanata 30

หญิงสาวร่างเล็กลองคำนวณคร่าว ๆ ก็คิดว่านั่นน่าจะเป็นเพราะเธอทำนั่นนี่ให้กับหลี่หยางหลายอย่างในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ และด้วยเหตุนี้ เธอจึงใช้จ่ายเงินได้อย่างสบายใจ แต่นั่นก็ทำให้ตอบคำถามหลี่หยางยากอยู่เหมือนกัน เห็นทีหากได้ที่พักเมื่อไร คงต้องรีบจัดการหาที่ฟอกเงินใหม่เสียแล้ว“มาแล้ว มาแล้ว” เถ้าแก่ยกชามบะหมี่สองชามมาให้คนทั้งสอง หลี่หยางก็จ่ายเงินให้เถ้าแก่ พลางไถ่ถามเขาทันที“เถ้าแก่ท่านจำข้าได้หรือไม่ขอรับ”เถ้าแก่มองชายหนุ่มแล้วอมยิ้มอย่างใจดี “คนเช่นเจ้ามีอยู่มาก ข้าจะจำได้ได้อย่างไร เอาไว้เป็นจอหงวนได้เมื่อไร หากกลับมาอีกครา ข้าอาจจำเจ้าได้ก็เป็นได้” ถ้อยคำนี้ไม่ได้ทำให้หลี่หยางเสียใจ เพราะเขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายจำตนเองได้ เพียงแต่นี่เป็นวิธีการพูดให้กำลังใจในแบบฉบับของเถ้าแก่เท่านั้น“ขอรับ ขอบคุณเถ้าแก่ที่ชี้แนะข้า นี่เป็นค่าบะหมี่ของหลายปีก่อนขอรับ วันนี้ข้าคงต้องขอให้เถ้าแก่เลี้ยงข้ากับภรรยาเสียแล้ว” วาจาของบัณฑิตหนุ่มช่างน่าขัน เพราะเงินก้อนเล็ก ๆ นี้มีค่าเท่ากับบะหมี่สิบชามเลยทีเดียว“ได้ ข้าเลี้ยงเจ้าเอง ก่อนสอบก็แวะมากินด้วย

“ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ข้ามันหน้าเงิน ก็ข้าอยากสบายนี่เจ้าคะ อีกอย่างพวกเรามาถึงที่นี่เร็วกว่ากำหนด กว่าจะสอบก็อีกหลายวัน อีกทั้งยังต้องรอผลสอบอีก นับไปนับมาก็คงจะเกือบเดือน จะให้ข้านั่ง ๆ นอน ๆ เงินที่หามาได้ก่อนหน้าก็คงร่อยหรอ มิสู้ข้าออกไปหาอะไรทำระหว่างที่ท่านพี่อ่านตำรา ไม่ดีกว่าหรือ”“ตามใจเจ้าเถิด” หลี่หยางตอบอย่างไม่ใส่ใจ เขาเลิกสงสัยแล้วว่านางหาเงินมาจากที่ใด เพราะเพียงค่าเตรียมเดินทางและค่าที่พักก็เกินจากจำนวนเงินที่เขาเคยให้นางไปโขแล้วตอนนี้กลายเป็นว่าเขาคิดหนักกว่าที่เคย ว่าควรตอบแทนนางอย่างไรดี หรือหากไม่อาจทำอะไรได้ ผลสอบที่จะทำให้เหล่าขุนนางแย่งตัวเขาไปเป็นพรรคพวก คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด“เจ้าช่วยเอาอาหารบำรุงไปให้สามีข้าที่ห้องพักได้หรือไม่” โจวอวี้หลานยื่นเงินให้เสี่ยวเอ้อร์ หญิงสาวเหลือบมองผู้คนในโรงเตี๊ยม พลางก้มลงมองตัวเองก็ให้รู้สึกขัดตาขัดใจนัก เมื่ออยู่ท่ามกลางสถานที่หรูหราเช่นนี้ ไม่แปลกที่หลายคนจะส่งสายตาตั้งคำถามมาให้เธอกับสามีอันที่จริง อวี้หลานสามารถเดินออกไปซื้อเสื้อผ้าได้ทันที แต่หากทำแบบนั้น หลี่หยางคงสงสัยที่มาของเงินอ

“แม่นางประสงค์จะรับสิ่งใดเป็นอาหารเช้าดีขอรับ” หญิงสาวครุ่นคิดเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยออกมา"อะไรก็ได้ที่ช่วยบำรุงผู้เตรียมสอบ แล้วก็...สมุนไพรพวกนี้ รบกวนเจ้านำไปตุ๋นกับไก่แล้วยกมาให้สามีข้าด้วยได้หรือไม่"“ขอรับ” เงินจำนวนหนึ่งถูกยื่นใส่มือของเสี่ยวเอ้อร์ ตอนนี้เป็นที่รู้กันแล้วว่าแขกที่พักห้องนี้จ่ายเงินให้พวกเขาดีกว่าพวกที่แต่งตัวดูดีเสียอีก บรรดาเสี่ยวเอ้อร์ หรือแม้แต่เถ้าแก่จึงดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดีเมื่อน้ำร้อนถูกยกมาวางที่ห้องพัก อวี้หลานก็ไปจัดการตนเองก่อนจะไปปลุกหลี่หยาง“ท่านพี่ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าสั่งอาหารเช้าให้ท่านแล้ว” บัณฑิตขี้เซาขยับตัวน้อย ๆ โจวอวี้หลานอดสงสารเขาไม่ได้ การสอบของยุคปัจจุบันที่เธอเคยอยู่ว่ายากแล้ว การสอบในยุคโบราณนี่ยากยิ่งกว่าไม่มีวิชา ไม่มีการตัดเกรด มีแค่ผ่านหรือไม่ผ่าน อีกทั้งความรู้ที่อ่านก็ต้องครอบคลุมหลายหัวข้อ ทั้งยังต้องเข้าใจลึกซึ้ง วิจารณ์ได้ นำไปใช้ได้ ไม่แปลกเลยที่เหล่าบัณฑิตจะได้นอนน้อย“อือ...” โจวอวี้หลานดูแลสามีเป็นอย่างดีด้วยความเคยชิน ตอนแรกหญิงสาวทำเพราะเงินในถุงเงิน แต่ตอนนี้ทุก

เสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มปักลวดลายวิจิตร งดงามแต่ไม่ฉูดฉาด เนื้อผ้าชั้นเยี่ยมรับกับใบหน้าคมคายและท่วงท่าสุขุมของเขาอย่างพอดิบพอดี ยิ่งมองก็ยิ่งสง่างามสมฐานะพระเอกแล้ว! “สิ้นเปลือง” “เอ๊ะ จะสิ้นเปลืองสักเท่าไรกันเชียว ไหน ๆ ก็ได้เข้ามาในเมืองทั้งที ก็ซื้อของที่อยากได้เก็บไว้สิเจ้าคะ ท่านพี่ไม่ได้มีเพียงชุดเท่านั้น ยังมีหยกห้อยและชุดพู่กันด้วย ข้าคิดว่าท่านคงอยากได้อันใหม่ ส่วนแท่นฝนหมึกพวกนั้น รอท่านสอบผ่านแล้วเราค่อยไปซื้อในเมืองหลวงก็ได้เจ้าค่ะ” “เหตุใดเจ้าถึงดูมั่นใจนักว่าข้าจะสอบผ่าน” “ข้าย่อมเชื่อในความสามารถของสามี” “อ้อ ถึงได้ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้ใช่หรือไม่” แม้จะประชดประชัน แต่แววตาของหลี่หยางกลับอ่อนโยนมากขึ้น เขารู้ว่าอวี้หลานนั้นทำเพื่อเขา แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงดีกับเขาเช่นนี้ทั้ง ๆ ที่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนางเท่าไร แต่เมื่อนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาด้วยกัน เขาก็ไม่ถือว่าทำตัวแย่กับนางนัก อย่างน้อย ๆ ก็ดีกว่าครอบครัวของนาง“ขอบใจเจ้ามาก” ไม่ได้เป็นคำประชด ไม่เสียดสี ไม่ได้เป็นคำตำหนิ แต่

“แน่นอน แต่พวกท่านเพิ่งมาเหนื่อย ๆ เข้าไปพักดื่มชากันก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าเลี้ยงเอง เสี่ยวเอ้อร์ บอกเถ้าแก่เปิดห้องกินข้าวให้ข้าสักห้องนะ”“ขอรับแม่นาง” เสี่ยวเอ้อร์เร่งจัดการตามคำของอวี้หลาน ส่วนหญิงสาวก็ไม่แม้แต่จะลาไป๋เจี้ยนหงกับเชี่ยชิงโหรว ทั้งตัวนางและเหล่านายพรานเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมที่เรียกได้ว่าแพงที่สุดในเมืองนี้หน้าตาเฉย“นี่เจ้า...แม่นางคนนั้นพักที่นี่หรือ” เชี่ยชิงโหรวยังไม่ยอมเชื่อจึงจับแขนเสี่ยวเอ้อร์มาไถ่ถาม“แม่นางคนไหนหรือขอรับ”“สตรีที่สวมชุดสีชมพูนั่น” เชี่ยชิงโหรวเพิ่งเห็นว่าชุดของลูกพี่ลูกน้องตน ดูเหมือนจะดีกว่าที่นางแย่งซื้อมาเสียอีก“อ้อ แม่นางเชี่ย ใช่แล้วขอรับ นางพักอยู่กับสามีมาหลายวันแล้ว แม่นางจะให้ข้าไปบอกให้หรือไม่ว่ามาขอพบ”“ไม่ต้อง!” เชี่ยชิงโหรวตวาดใส่เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นอย่างโมโห“โหรวเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าต้องโมโหด้วยเล่า”“นางจะมีเงินมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร แม้แต่ท่านพี่ยังไม่ให้ข้าพักที่นี่เลย” ไป๋เจี้ยนหงไม่ได้ตอบ เขาทำเพียงมองตามแผ่นหลังของอวี้หลานที่กำลังหายไปกับผู้คนในโรงเตี๊ยม