Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน: Bab 11 - Bab 20

โจวอวี้หลานนั่งอยู่บนเตียงและกำลังนับเงินในถุงเงินหลังกลับมาจากไปซื้อข้าว“สาม สี่ ห้า แล้วก็...เงินเหรอ?” ก่อนออกไปเธอจำได้ว่าตนเองได้เอาเงินออกมาหมดแล้วนี่ แล้วทำไมในถุงเงินถึงยังมีเงินอยู่ครบล่ะตอนนี้หญิงสาวคิดได้เพียงแค่เรื่องเดียวคือถุงเงินนี้เป็นของวิเศษ แต่ปัญหาคืออะไรเป็นปัจจัยที่ทำให้เงินงอกขึ้นมาล่ะ?ระหว่างที่โจวอวี้หลานกำลังงุนงง เสียงไอของหลี่หยางก็ดังขึ้น แม้จะยุ่งอยู่กับการจัดการเงินตรงนี้ แต่เธอก็รีบลุกขึ้นไปต้มชาให้อีกฝ่ายด้วยความเคยชิน“ข้าวางไว้ตรงนี้นะเจ้าคะท่านพี่...เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ ให้กับความเย็นชาของเขา หรือเป็นเพราะเธอมาที่นี่ จึงทำให้นิสัยพระเอกแสนดีของหลี่หยางเปลี่ยนไปกันนะแล้วพอมาคิดดูดี ๆ หลี่หยางถึงจะปากร้ายเป็นทุนเดิม ทว่าเวลาอยู่กับเธอ เขากลับดูร้ายกาจเกินไปด้วยซ้ำ มองอย่างไรก็ไม่เห็นเค้าเลยว่าจะเป็นฝ่ายชอบนางเอกก่อนช่างเป็นบุรุษที่อ่านใจยากเสียจริงโจวอวี้หลานส่ายหน้าให้กับความคิดของตนเอง ก่อนจะเดินกลับไปยังเตียงที่วางของไว้เมื่อสักครู่ แต่พอเปิดถุงเงินดูอีกครั้งกลับพบว่า มีเงินเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอีแปะ!?หญิงสาวขมวดคิ้ว พยายามนึกทบทวนว่าไปท

“นี่ไม่ใช่ทองเหรอ!? อะไรทำให้เขาพอใจมาก จนสวรรค์ประทานทองให้กันนะ” โจวอวี้หลานบ่นกับตัวเอง พลางพยายามนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกใหม่ นอกจากเรื่องที่เธอพูดถึงการสอบของเขาเท่านั้น“ฮ่า ๆ สมกับเป็นบัณฑิต” เมื่อรู้จุดมัดใจสามี หญิงสาวก็หันไปมองชายหนุ่มที่ตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำราด้วยรอยยิ้มหลังจากนั้นโจวอวี้หลานก็ทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อให้หลี่หยางพอใจ แม้เธอจะทำเพราะหวังผล แต่ผลอื่น ๆ กลับดีกว่าที่หญิงสาวคิดไว้ไม่เพียงแต่เรื่องอาหารการกินที่ดีขึ้น บ้านและเตียงนอนของพวกเขาก็ยังได้รับการดูแลอย่างดีไม่แพ้กันร่างเล็กครุ่นคิดอย่างหนักว่า จะทำอย่างไรให้สามารถใช้เงินที่มีได้อย่างไม่น่าแปลกใจจนเกินไป เพราะลำพังการหาปลาเพียงอย่างเดียว คงไม่มีทางทำให้เธอมีเงินมากขนาดนี้แน่ ๆและดูเหมือนสวรรค์จะเริ่มเข้าข้างเธอบ้างแล้วเมื่อพรานป่าคนหนึ่งชอบแวะพักตรงจุดที่เธอกำลังหาปลา ซึ่งเป็นบริเวณที่ไกลออกไปจากที่ชาวบ้านอยู่ โจวอวี้หลานจึงเห็นว่าเป็นโอกาสดีหญิงสาวจากโลกปัจจุบันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ย้ายมาหาปลาที่นี

“ข้า...ข้าไม่ได้ หมายความว่าเช่นนั้น ข้าเพียงแต่ทำสิ่งที่ควรทำเจ้าค่ะ” โจวอวี้หลานละล่ำละลักแก้ตัว “ข้าเป็นห่วงท่านพี่”หลี่หยางมองหญิงสาวราวกับไม่เชื่อคำที่นางพูด แม้ช่วงนี้เชี่ยอวี้หลานจะทำดีกับเขาขึ้นมาก แต่เขาก็ยังแอบคิดว่านางยังเป็นเชี่ยอวี้หลานคนเดิม เป็นสตรีที่ไม่ได้อยากแต่งกับเขาคนนั้นแต่เมื่อนิสัยของนางเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ บางทีนางอาจจะคิดได้ว่า หากเขาสอบเป็นขุนนางได้ ตัวนางก็ย่อมสบายไปด้วย“เจ้าไม่ต้องมาทำดีกับข้า อย่างไรข้าก็แต่งเจ้าแล้ว ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ข้าย่อมไม่มีวันทิ้งเจ้าไปง่าย ๆ วางใจเถิด” โจวอวี้หลานที่ได้ยินอย่างนั้น ก็ผลักถุงเงินใบใหม่ไปให้เขาอีกครั้ง“ท่านพี่เจ้าคะ ในเมื่อท่านคิดร้ายเช่นนี้ ข้าคงต้องบอกความจริงให้กระจ่างแจ้ง...เงินเหล่านี้ข้าได้มาจากการนำเงินที่ท่านให้ไปทำทุนค้าขายต่างหาก แต่หากท่านพี่คิดมากเช่นนี้ ก็คิดเสียว่า ข้าคืนเงินให้ท่านพร้อมดอกเบี้ยก็แล้วกันเจ้าค่ะ”“...และหากท่านพี่หนักใจที่มีข้าอยู่ข้างกายนัก เช่นนั้นท่านก็ส่งหนังสือหย่ามาเถิด!” ยังไม่ทันจบคำ มือของหลี่หยางก็ดึงรั้งแขนของโจวอวี้หลานเอาไ

“ทำอะไรของเจ้า” หลี่หยางเอ่ยถามทันที เมื่อเห็นว่าอาหารเช้าวันนี้มีมากกว่าปกติ“อาหารเหล่านี้หากนำติดตัวไปก็จะเน่าเสีย มิสู้กินให้หมดภายในสองวันนี้ดีกว่า”“เจ้าไม่รู้จักวิธีตากแห้งหรืออย่างไร” แม้จะบ่นแต่ชายหนุ่มก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้วเริ่มกินอาหารของวันนี้“ข้าย่อมรู้อยู่แล้ว แต่ของเหล่านี้เตรียมเอาไว้แล้วอย่างไรก็ต้องกินให้หมด สองวันก่อนเดินทางท่านพี่คงต้องทำใจแล้วเจ้าค่ะ เพราะข้าตั้งใจให้ท่านกินจนอิ่มหนำ” หลี่หยางหันมองภรรยาพลางหรี่ตาลง“เจ้าคิดว่าสามีเจ้าเป็นทหารกำลังจะไปออกรบหรืออย่างไร ข้าไปสอบในเมือง ไม่ได้ไปตาย เมืองใหญ่มณฑลเรามีของกินของใช้มากมาย”“แล้วท่านพี่จะให้ของกินเหล่านี้เสียเปล่าหรือเจ้าคะ” พอโจวอวี้หลานพูดอย่างนั้น หลี่หยางก็ไม่เถียงอีก อย่างไรเขาก็ไม่อยากทิ้งของกินให้สิ้นเปลืองไม่ใช่เพียงมื้อเช้า แต่มื้อกลางวัน และมื้อเย็น โจวอวี้หลานก็ยังทำเช่นนี้ปลาเผาตัวใหญ่ พร้อมกับขนมแป้งจี่ไส้ถั่วแดง และน้ำแกงจากกระดูก“เจ้าไม่คิดจะเหลืออะไรไว้กินระหว่างทางเลยหรือ ถึงได้กินราวกับไม่มีวันพรุ่งนี้เช่นนี้” ช

“นี่...เราต้องเดินไปอีกไกลเพียงใด ข้าเมื่อยไปหมดทั้งตัวแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวร่างเล็กอดบ่นเบา ๆ ไม่ได้ ทางที่เดินมาไม่ต่างจากการเดินป่า และเพราะเป็นการเดินเท้าจึงไม่สามารถแวะกินอาหารได้ทุกมื้อมันไม่ได้สนุกเหมือนกับการไปเที่ยวในยุคที่เธอจากมา ที่อยากไปไหนก็แค่ขับรถไป ซ้ำยังแวะกินอาหารได้ตลอดทางทั้งวันมีแต่การเดินแล้วก็เดิน บางคราวแวะพักกินน้ำกินชา หาร้านค้าข้างทางพบก็นั่งพักได้เพียงชั่วครู่ รองเท้าที่ใส่ก็ยังไม่เหมาะกับการเดินทางอีกโจวอวี้หลานจึงตั้งปณิธานกับตนเองว่า เมื่อถึงคราวไปสอบที่เมืองหลวง เธอจะไม่เดินเท้าไปเด็ดขาด ต้องหาเงินเตรียมไว้สำหรับเช่ารถม้าและเรือโดยสารให้ได้แม่เจ้า! เธอไม่แปลกใจเลยที่พวกบัณฑิตมักจะตายระหว่างเดินทาง นี่ยังไม่รวมเรื่องที่มีโจรดักปล้นกลางทางอีกนะโชคดีที่เรื่องนี้ชีวิตของพระเอกรันทดพออยู่แล้ว นักเขียนเลยไม่ได้หาโจรที่ไหนมาปล้นระหว่างทางอีกหลังจากการเดินเท้าอยู่หลายวัน แต่ยาวนานราวกับเดินทางมาเป็นปี ๆ หลี่หยางกับโจวอวี้หลานก็มาถึงเมืองใหญ่ในมณฑลที่พวกเขาอาศัยอยู่แล้วบ้านเมืองที่นี่แตกต่าง