Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน: Kabanata 31 - Kabanata 40

หลี่หยางเงียบไป อวี้หลานจึงย้ำอีกครั้ง“หากท่านพี่คิดว่าที่นี่ดีพอแล้ว เมื่อผลสอบออก ท่านก็รับตำลึงทองก้อนนี้ไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่เอาเงินที่ใช้จ่ายไปกับท่านคืนแน่นอน ถือเสียว่าตอนนั้นท่านเป็นคนลงเงิน ข้าเป็นคนลงแรง สู้ชีวิตกันไปในแบบที่สามีภรรยาพึงกระทำ แม้พวกเราจะไม่เหมือนสามีภรรยากันก็ตาม”นางกล่าวเช่นนี้เพราะรู้ดีว่าเมื่อผลสอบออก บรรดาขุนนางจะพากันมาขอให้หลี่หยางรับตำแหน่งกุนซือ บ้างก็ขอให้เป็นขุนนางประจำมณฑล แน่นอนว่าข้อเสนอเหล่านี้ย่อมทำให้หลี่หยางหวั่นไหวและแม้ใจของหลี่หยางจะอยากท้วงคำพูดของนาง ทั้งเรื่องที่นางกล้ายื่นคำขาด ทั้งเรื่องหย่าร้างที่นางหยิบยกมาพูด แม้จะเป็นตัวนางเองต่างหากที่กำลังเสียเปรียบ แต่เขากลับไม่กล้าเอ่ยปากตอบโต้แม้แต่ครึ่งคำความจริงแล้ว การที่เขาไม่อยากไปเมืองหลวง นั่นก็เพราะไม่อยากเอาแต่แบมือขอเงินภรรยา แม้นางจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่เขาก็ตระหนักอยู่ตลอด ยิ่งอวี้หลานช่วยเหลือเขา คำพูดของเขาที่มีต่อนางก็อ่อนลงไปตามวันเวลาอีกทั้งการเดินทางไปเมืองหลวงก็ทั้งลำบากและต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อย แม้นางจะค้าขายได้ แต่จะม

นางมองคนรอบข้างด้วยสายตาเย็นชาแล้วหมุนตัวจากไป แม้จะถอยออกมา แต่ก็ไม่ใช่การยอมแพ้แน่นอนหลี่หยางนึกถึงอวี้หลานขึ้นมาในทันที นางคงลำบากใจไม่น้อย ยามที่ต้องเจอเชี่ยชิงโหรวกระทำตัวไม่ดีใส่ทุกครั้ง การไปเมืองหลวงจึงเป็นทางเลือกที่ดี เพราะเขาจะได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ ส่วนหญิงสาวก็ได้หนีจากสิ่งที่ค่อย ๆ ทำร้ายนางแต่ก่อนจะจากไป หลี่หยางก็อยากช่วยเหลือบรรดาบัณฑิตที่เคยรู้จักกันเสียก่อนจวี่เหรินอันดับหนึ่งของปีนี้ เปิดสอนเหล่าบัณฑิตที่สนใจเป็นพิเศษ การพูดคุยและแลกเปลี่ยนความรู้ช่วยให้ผู้ที่เคยอ่านท่องตำรา เข้าใจแนวทางต่าง ๆ ได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น บางครั้งบัณฑิตบางคนก็รู้สึกว่าตนต้องการเพียงเท่านี้“ข้าอยากได้สถานที่สำหรับพูดคุยกับเหล่าบัณฑิต ไม่ทราบว่าเถ้าแก่พอจะมีที่แนะนำหรือไม่”“มีขอรับ ห้องโถงของโรงเตี๊ยมข้ายินดีเปิดรับบัณฑิตทุกท่าน ครั้งนี้ข้าไม่คิดเงิน เป็นเรื่องดีข้าก็ยินดี เพียงแต่ท่านจะเขียนอักษรติดเอาไว้ที่นี่สักตัวได้หรือไม่” เถ้าแก่เอ่ยกับหลี่หยาง“ย่อมได้ เช่นนั้นรบกวนเถ้าแก่ประกาศออกไปด้วยว่าหากผู้ใดอยากแลกเปลี่ยนความรู้ก็เชิญ

หลี่หยางมองดูภรรยาของตัวเองตลอดเวลา ที่จริงเขาพอใจกับทุกอย่างที่อวี้หลานทำให้เขา บางทีมันยิ่งกว่าความพอใจด้วยซ้ำ ใครจะคิดว่าชีวิตเขาจะสะดวกสบายได้ถึงเพียงนี้หากว่ากันตามตรง ต่อให้สอบจวี่เหรินได้ที่หนึ่งแล้วอย่างไร เงินทองเขาก็ไม่ได้มีมากถึงขั้นหารถม้านั่งได้หากเลือกความสบาย ก็คงสังกัดอยู่ในกรมสักแห่งประจำมณฑลบ้านเกิด แต่หากอยากได้ความก้าวหน้าที่ยิ่งใหญ่กว่า ก็ต้องเสี่ยงออกเดินทางครั้งใหญ่อีกครั้งลำพังเบี้ยที่ได้จากการเป็นบัณฑิต คงไม่พอให้ขยับตัวไปไหนได้ แค่หาอะไรกินเลี้ยงชีพไปวัน ๆ ได้ก็ถือว่าดีมากแล้วส่วนบัณฑิตบางคนที่ดูร่ำรวย ก็เพราะเข้าหาขุนนางเป็นและให้คนเหล่านั้นคอยสนับสนุน แต่การทำเช่นนั้น ย่อมต้องกลับมาตอบแทนในวันหน้า และการตอบแทนก็มักจะเป็นเรื่องที่น่ากลัว หากขุนนางผู้นั้นไม่ได้จริงใจในการช่วยเหลือแต่แรกแต่ทุกปัญหาของเขากลับสลายหายไปหมด เพียงเพราะมีอวี้หลานเป็นภรรยาของเขา“แม่นางเชี่ย ใกล้จะเย็นแล้ว ข้างหน้ามีสถานที่เหมาะแก่การพักแรม พวกเราหยุดพักที่ตรงนั้นดีหรือไม่” เสียงของคุณชายเฉินดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้อวี้หลานท

ตลอดการเดินทางสู่เมืองหลวง ไม่ว่าจะกี่เมืองต่อกี่เมืองฮูหยินของจวี่เหรินจากมณฑลอันห่างไกล ก็สามารถทำการค้าขายจนเงินทองงอกงามแต่ถึงแม้ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะดูเหมือนดีขึ้นในสายตาคนอื่น แม้จะนอนเตียงเดียวกัน ใช้ชีวิตร่วมกันฉันสามีภรรยา แต่หลี่หยางกลับไม่เคยกล้ากอดภรรยาของตนเลยสักครั้ง สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปมีเพียงคำพูด ที่ทุกวันนี้เขาไม่ค่อยจิกกัดหรือค่อนขอดนางเหมือนในอดีตแล้ว“ท่านพี่ ข้าไปถามมาแล้ว มีคนประกาศขายจวนของอดีตคหบดีเจ้าค่ะ แม้จะเก่าไปบ้างแต่ก็น่าอยู่ไม่น้อย วันนี้หากท่านพี่ไม่อ่านตำราแล้ว เราไปดูกันได้หรือไม่”ทั้งสองคุ้นชินกับการใช้ชีวิตในโรงเตี๊ยม ผ่านที่ไหนแวะที่นั่นมานาน แต่หลังจากค้าขายและกักตุนสินค้าใหม่จนเต็มเกวียน พวกเขาก็เดินทางสู่เมืองถัดไปครั้งหนึ่ง...อวี้หลานเห็นคนขายลูกเพราะความจน ก็อดเวทนาไม่ได้จึงซื้อตัวเด็กคนนั้นไว้ สุดท้ายกลับกลายเป็นมีสาวใช้และบ่าวรับใช้เป็นของตัวเองงอกขึ้นมาเมื่อเหยียบย่างสู่เมืองหลวง ทุกคนจึงพากันมองว่า สองสามีภรรยาเป็นเศรษฐีจากแดนไกล เพราะนอกจากจะมีสาวใช้และคนงานเดินตามเป็นพรวนแล้ว ฮูหยิ

หากคุณชายผู้นี้ตำหนิคนที่ซุบซิบด้วยถ้อยคำตรงไปตรงมา เขาก็เป็นเพียงบัณฑิตทั่วไป แต่หาก...“ข้าเพิ่งเคยเข้าร่วมงานชุมนุมเช่นนี้เป็นครั้งแรก อาจมีข้อผิดพลาดไปบ้าง แต่ข้าคิดว่าคำพูดนั้นก็คือการวิจารณ์ การพูดสิ่งที่คิดออกมาไม่ใช่เรื่องผิด ไม่ว่าจะพูดเช่นไร แต่เมื่อพูดแล้วเพิ่มอารมณ์เข้าไปเราก็จะได้บทกวี หากพูดแล้วใส่ปรัชญาก็จะเป็นหลักในการดำเนินชีวิต แต่หากไร้สิ่งเหล่านั้น บางทีไม่พูดเสียเลยยังดีกว่า”รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายชรา“คุณชายคงเป็นบัณฑิต อีกไม่กี่เดือนเมืองหลวงจะจัดสอบจิ้นซื่อเพื่อคัดเลือกขุนนาง ไม่ทราบว่าคุณชายจะเข้าร่วมด้วยหรือไม่”“ย่อมเข้าร่วมขอรับ ข้าเองก็เป็นจวี่เหริน เป้าหมายย่อมเป็นการได้สอบต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้” อวี้หลานได้ฟังสามีตนเองพูดเช่นนั้นก็ยิ้มไม่หุบ สมกับที่เขาเป็นตัวเอกของเรื่อง จู่ ๆ ก็มีแสงสาดส่อง แม้กระทั่งเนื้อเรื่องที่นิยายไม่เคยพูดถึง“คุณชายไม่โอ้อวดตนเกินไปหรือ” บัณฑิตคนหนึ่งเอ่ยขึ้น“เอ...ข้าคิดว่าจวี่เหรินอันดับหนึ่งของมณฑลมีสิทธิ์โอ้อวดนะเจ้าคะ” อวี้หลานพูดลอย ๆ อาจารย์จางก็ยกยิ้มกว้าง