ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ผู้คนที่อยู่ในละแวกนั้นก็เริ่มวิ่งเข้ามามุงที่ลำธารมากขึ้น โจวอวี้หลานเองก็เริ่มจะหมดแรงจนแขนขาเริ่มขยับช้าลง พยายามจะอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ เพราะคิดว่าคนเหล่านั้นเป็นบรรดานักท่องเที่ยวที่ตามมาเที่ยวหมู่บ้านแห่งนี้เพราะอ่านนิยายเหมือนกันกับเธอโจวอวี้หลานตะโกนร้องขอความช่วยเหลือพร้อมกับสำลักน้ำอึกใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียงร้องของหญิงสาว แม้จะหมดแรงจนตัวเกือบจะจมลงใต้น้ำ แต่โจวอวี้หลานก็ยังฝืนพยุงตัวเองเอาไว้และหวังว่าจะมีใครสักคนโทรแจ้งตำรวจเพื่อให้มาช่วยเธอหญิงสาวพยายามยกแขนขาที่มีขึ้นมาอย่างสุดความสามารถ แม้ว่ามันจะปัดป่ายไปมาอย่างไร้ทิศทางแต่การพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาเหนือน้ำก็ทำให้คนเห็นการกระทำเช่นนั้นแม้ว่าจะทำให้โจวอวี้หลานรั้งร่างของตนเองให้อยู่เหนือน้ำไม่จมลงไปข้างใต้ได้ครู่ใหญ่ แต่เพราะความเย็นของน้ำบวกกับหญิงสาวไม่ได้ตั้งตัวตอนที่ตกลงมาในน้ำจึงสำลักน้ำเข้าไปหลายอึกและตอนนี้มันก็ทำให้ร่างกายค่อย ๆ อ่อนล้าและอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ แรงที่พยุงร่างของตัวเองให้ลอยอยู่ก็หมดไปในที่สุดร่างของโจวอวี้หลานค่อย ๆ จมลงสู่เบื้องล่าง ดวงตาของหญิงสาวมองเห็นเพียงแสงสว่างผ่านม

โจวอวี้หลานไม่เข้าใจว่าทำไมนักเขียนถึงให้เจ้าของร่างเก่ายอมจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดและตอนนี้ก็ตายไปแล้วจริง ๆ อาจเป็นเพราะนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายคุณธรรม ที่เน้นไปที่การเล่าเรื่องของคนยุคเก่าที่ผู้หญิงมีทางเลือกไม่มากนัก หากมีสามีดีก็จะได้ดีตามไปด้วยมั้งและก็ยังเตือนการกระทำที่ผิดพลาดแบบตัวร้ายเพราะหากก้าวผิดเพียงครั้งเดียวก็จะก้าวผิดตลอดไป โชคดีของนางเอกเรื่องนี้ที่สุดท้ายได้สามีดีกว่าคู่หมั้นเดิม แต่เพราะนางมัวแต่คิดพะวงกับเรื่องในอดีต จนเกือบทำให้ชีวิตต้องจบลงอย่างอนาถ แต่โจวอวี้หลานจะไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้นเด็ดขาด“จะพูดอะไรก็ระวังปากหน่อย ใครจะอยากตกน้ำกัน น้ำเชี่ยวขนาดนั้นลงไปก็ตายสิยะ ใครคิดจะลงไปเพื่อเรียกร้องความสนใจคงโง่เต็มทน ฉันแค่พลัดตกลงไป คนที่นินทาอยู่ตรงนี้ไม่ช่วยก็ไม่ว่า ยังจะมาพูดจาหาเรื่องกันอีก ไร้คุณธรรมชะมัด!” คนที่ยืนอยู่รอบ ๆ ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อถูกว่ากลับด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนเพราะจริงอย่างที่โจวอวี้หลานว่า ทุกคนพร้อมจะยื่นปาก แต่กลับไม่มีใครคิดยื่นมือช่วย เชี่ยอวี้หลานต้องตายไปเพราะคำพูดของคนเหล่านี้ แต่เธอที่มาแทนเจ้าของร่างเดิมจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นกับตั

เพราะเจ้าของร่างเดิมมัวแต่เสียใจในรักเก่า จึงมองไม่เห็นความห่วงใยภายใต้หน้ากากที่เย็นชานี้ ก็สมควรแล้วที่ถูกนักอ่านด่าตั้งแต่ต้นจนจบ คนหนึ่งไม่ยอมลืมคนเก่า อีกคนก็ปากหนัก สมน้ำสมเนื้อจริง ๆถ้าเป็นเธอนะ ขอแค่ครึ่งวันเท่านั้นจะไม่มองคนอื่นเลย มีสามีหล่อขนาดนี้ ถึงจะชอบทำซึน ติดจะเย็นชาไปบ้าง แต่เดี๋ยวพอได้เปิดปากบอกรัก ก็จะกลายเป็นคนคลั่งรักเอง“ข้าขอโทษ ข้าพลัดตกลงไปในแม่น้ำ” ชายหนุ่มหันมามองคนพูดอย่างแปลกใจ“แล้ว...เจ้าขึ้นมาได้อย่างไรเล่า” น้ำเสียงนั้นเจือความประชดเล็กน้อย เพราะเหตุการณ์ตกน้ำในครั้งก่อน เป็นต้นเหตุให้ทั้งสองต้องมาอยู่ด้วยกันในเวลานี้“มี เอ่อ...มีคนมาช่วยไว้” โจวอวี้หลานลังเลเล็กน้อย เธอไม่กล้าบอกว่าคนที่มาช่วยคือไป๋เจี้ยนหง ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นโลกของนิยาย หากอีกฝ่ายถูกต้นฉบับควบคุม ก็อาจเข้าใจผิดเหมือนกับชาวบ้านคนอื่น แค่มีเชี่ยชิงโหรวคอยยุยงด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่นางถนัด ชีวิตของนางเอกเรื่องนี้ก็ย่ำแย่มากพอแล้วหลี่หยางแม้จะสงสัยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจจะไถ่ถามต่อ เขาเดินกลับไปยังโต๊ะไม้ของตน ก่อนจะเริ่มอ่านตำราต่อไปอันที่จริงแล้ว สำหรับเขา...ไม่ว่าจะเป็นสตรีนางใดจากตระกูลเชี

วัน ๆ หนึ่งหลี่หยางนอนไม่ถึงชั่วยามด้วยซ้ำ ช่างเป็นความตั้งใจที่แน่วแน่เสียจริง แต่นั่นก็ทำให้ร่างกายอ่อนล้า พอได้เป็นขุนนางก็ไม่สบายบ่อยครั้ง แต่ก็ได้นางเอกของเรื่องคอยดูแล โจวอวี้หลานส่ายหน้าอย่างหงุดหงิดใจ ทำไมไม่ดูแลกันตั้งแต่ตอนนี้นะอ้อ ไม่มีเงินหญิงสาวมองไปยังถุงเงินเก่า ๆ พลางถอนหายใจออกมา พรุ่งนี้คงต้องไปซื้อเศษกระดูกมาต้มน้ำแกงกินกับหัวไชเท้าหรือหัวมันป่า อย่างน้อย ๆ มันก็ยังมีสารอาหารมากกว่าข้าวเปล่า ๆโจวอวี้หลานจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อย เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ตรงไปยังกระท่อมของตาเฒ่าฮงที่เป็นคนขายหมูประจำหมู่บ้าน หากเธอได้กระดูกติดเนื้อมาก็คงดี หรือต่อให้เป็นเครื่องในหรือเท้าก็จะดีมาก ๆ คนยุคนี้ไม่ค่อยกินเครื่องในกันนี่นาหญิงสาวมัวแต่คิดวางแผนอยู่ในใจคนเดียว จึงไม่ทันได้มองว่าสามีของตนจ้องมองกันด้วยสายตาเช่นไรหลี่หยางอดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้ว่า เชี่ยอวี้หลานในตอนนี้ช่างแตกต่างจากก่อนหน้านัก ไม่ใช่เพียงพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป หากแต่เป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวันก็ด้วยเช่นกัน“ดูท่าภรรยาของข้าจะกำลังปรับตัว นางดูราวกับไ

“พูดมากเช่นนี้...เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ หรือกลัวว่าตนเองจะเป็นม่าย?” หลี่หยางคิดว่าตนเดาการกระทำเหล่านั้นไม่ผิด ก่อนหน้านี้นางยังทำท่าทีไม่เต็มใจแต่งงานกับเขา ถึงแม้จะไม่ได้กล่าวออกมาโดยตรง ทว่าอาการและท่าทางที่เหมือนสิ้นหวังในทุกวันนั้น เขาย่อมไม่อาจละเลยได้และคำถามนั้นก็ทำให้โจวอวี้หลานต้องพยายามคิดหาคำตอบอย่างหนัก และสุดท้ายหญิงสาวก็ได้คำตอบที่เหมาะสม เพราะอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่มีอยู่ในนิยาย หากเธออ้างเรื่องนี้ก็อาจจะรอดไปได้?“ผิดแล้ว ข้าไม่ได้...อ่า...จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ข้าไม่ได้ไม่เป็นห่วง แล้วก็ไม่ได้เป็นห่วงมากถึงเพียงนั้น แต่ข้ารู้แล้วว่า ก่อนหน้านี้ข้าทำให้ท่านพี่ลำบากจึงอยากชดเชยการกระทำของตนเองเจ้าค่ะ”“เจ้าเพิ่งคิดได้หรือ”“...ก็เพิ่งคิดได้ตอนที่ตกน้ำอีกรอบ...เจ้าค่ะ” คนถูกจี้ถามอ้างเหตุผลออกไป และดูเหมือนเขาจะเชื่อคำของเธอไม่น้อย“อืม อย่างน้อยเจ้าก็ยังรู้คิด ก็นับว่ายังไม่สายเกินแก้”“เจ้าค่ะ ข้ารู้แล้วว่าก่อนหน้านี้ ค่าหมอค่ายาของข้าทำให้ท่านพี่ต้องลำบาก ต่อไปข้าจะพยายามเป็นภรรยาที่ดีมากขึ้น”