All Chapters of คุณหนูครับถ้าร้ายต้องโดนฟาด: Chapter 1 - Chapter 10

​“เลขาของคุณแพททิสัน ให้เรียนว่าเธอติดงานน่ะครับคุณหนู”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ทำให้คนสวยที่กำลังจิบไวน์แก้แฮงก์ในตอนสาย ถึงกับหันขวับ และแล้วแก้วไวน์ก็ลอยมากับอากาศ แต่ดีที่ว่าเขาหลบทันมันเลยตกไปกระทบกับพื้นแทน​เพล้ง!​เสียงแก้วแตกละเอียด ร่างงามสะพรั่งในสัดส่วน 36-24-38 ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ เธอสวมเสื้อคลุมซีทรูสีขาวเย็บระบายลูกไม้ฟูฟ่องยาวกรุยกราย ข้างในเป็นชุดนอนซาตินสีชมพูนู้ด ขับผิวขาวราวน้ำนมให้ยิ่งผ่องแผ้วสั้นแค่ต้นขา เธอยืนกอดอก มันดันดุนทรงอกอวบให้ยิ่งทะลัก ภาพตรงหน้าเหมือนภาพแสนเร้าใจของนางแบบระดับโลก​คุณหนูไนล์ หรือ นิลดารา วิลสัน ลูกสาวคนเดียวของคุณนิกซ์ มหาเศรษฐีระดับโลกของอเมริกา ที่ความร่ำรวยของเขา มันทำให้เขาต้องจ้างบอดี้การ์ดมาเพื่อคอยดูแลลูกสาว การที่เขาสนับสนุนรัฐบาลในเรื่องการทหารและการเมือง มันทำให้เขามีศัตรูที่มองไม่เห็นมากมาย เมื่อนิลดาราและภรรยาถูกลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่หนหนึ่งทำให้เขากลัวมาก เหตุการณ์หนนั้นมันทำให้เขาเสียภรรยาไป และตั้งแต่นั้นนิลดาราก็กลายเป็นลูกเทวดาคุณหนูเอาแต่ใจเพราะนายท่านดูแลสปอยตามใจขั้นสุดจนเสียนิสัย เพราะเขาเติมเต็มส่วนที่ขาดให้กั

​สาวน้อยวัยยี่สิบสามมองเงาสะท้อนในกระจก ชุดที่บิดาเลือกและส่งมาให้เป็นแฟชั่นจากแบรนด์โปรดของเธอ คอลเลคชันนี้นิลดารารักมาก...บิดารู้อกรู้ใจเลยสั่งมาให้ เพราะเป็นดีไซน์เนอร์ที่เธอชอบมาก ตัวเสื้อเป็นแพทเทินและแรงบันดาลใจมาจากคอร์เซ็ทสมัยวิตอเรีย ลูกไม้สีดำปักคริสตัล กระโปรงพองฟูทรงบอลลูนสีดำ ตัวกระโปรงสั้นเท่าต้นขาอ่อน เธอสวมถุงน่องยาวแบบสตอกกิ้งสีดำ พิมพ์ลายแบรนด์ สวมทับด้วยเสื้อคลุมขนเฟอร์สีขาว ผมม้วนเป็นลอนเกลียวเล็ก แต่งหน้าโดยช่างแต่งหน้าที่ถูกเรียกตัวมากที่สุดในนิวยอร์ก เครื่องประดับเป็นสร้อยจากแบรนด์อัญมณีแบรนด์ดัง ที่ทำเพื่อเธอโดยเฉพาะ มันเป็นเพชรแฟนซีสีเหลืองสลับเพชรชมพูทำเป็นตัวงูพันรอบลำคอระหง และกำไลทำจากเพชรสีเดียวกัน เฉพาะมูลค่าของเครื่องประดับน่าจะมีเลขหกหลักดอลลาร์สหรัฐ ​ข้อเท้าของเธอก็มีสร้อยข้อเท้าเพชรสีชมพูคล้องตุ้งติ้งเป็นเพชรรูปหัวใจ รองเท้าส้นสูงหกนิ้วเป็นรองเท้าส้นเข็มสีดำประดับด้วยคริสตัล เธอยิ้มเล็กน้อยให้เงาสะท้อนนั่น สาวน้อยแสนเซ็กซี่ ขี้เล่น ดูแพงไปทั้งตัว พร้อมจะปรากฏต่อสายตาของว่าที่มารดาใหม่ ในงานเลี้ยงแสดงความยินดีของหล่อนสินะ!​หึ...​ใครเค้าจะไปกัน​เธอ

​“บอกให้ออกไปไง!”เสียงตวาดแหวดังต้อนรับเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป หมอนใบหนึ่งถูกขว้างมาแต่เขาหลบได้ทัน คนที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่หันมาในทันที แล้วก็ต้องเบิกตาโตเมื่อเห็นว่าเป็นใคร​“เจ็บหรือครับ บวมหรือเปล่า”เสียงทุ้มเอ่ยถาม เขาเดินเข้ามาในห้องเธอโดยไม่รอคำอนุญาต เขานี่มัน...​“ไม่ต้องยุ่ง”คนสวยว่าแล้วหันหน้าหนีเขา หน้าเธอแดงไปหมด เสียงหวานพึมพำอู้อี้ “ออกไปซะ ฉันอยากพักผ่อน ห้ามรบกวน”​“ทำไมไม่ลงไปกินอะไรบ้าง ผมยกพาสตามาให้ หรือคุณหนูอยากกินอาหารไทย?” ​“ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น ออกไปนะ”เธอไล่เขาอีก สิงหาถอนใจเฮือก หล่อนดื้อมาก ฤทธิ์มากจริงๆ ให้ตาย​แต่เขาก็ทำเกินไป...​ตาคมมองไปที่สะโพกกลมที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มนวมสีหวาน เขาเพิ่งได้เข้ามาในห้องนี้เป็นหนแรก ในห้องตกแต่งไว้ด้วยสไตล์เจ้าหญิง สีชมพู ตัวการ์ตูน มีตุ๊กตาหลายตัวมากที่เตียงของนิลดาราส่วนมากเป็นตุ๊กตากระต่ายออกโทนพาสเทล มันเหมือนกับว่าเธอยังมีความเป็นเด็กอยู่มาก เขาไม่คิดมาก่อนว่าคุณหนูผู้หรูหรา ดูเป็นสาวปาร์ตี้ จะมีมุมนี้ในตัวเอง​ก็เจ้าหล่อนเพิ่งจะยี่สิบสามเองมั้ง​เรียนได้ปริญญาสองใบ...​ไม่เคยทำงานอะไร เป็นชิ้นเป็นอัน ล่องลอ

บอดี้การ์ดหนุ่มของเธอ เอาอาหารมาเสิร์ฟให้ถึงเตียง ในอีกวันต่อมา...​นิลดาราวันนี้ ดูเป็นเด็กดีว่าง่าย เธอยอมให้เขาป้อนข้าว ป้อนยา และดูอาการ เขินจนหน้าแดงไปหมด แต่ก็ยอมให้เขาเปิดกระโปรงและทายาให้...​สิงหาเองก็นิ่งกว่าปรกติ เขาพยายามไม่ให้มือสั่นตอนทายาให้กับนิลดารา ที่วันนี้เธอก็ยอมให้เขาทำ ไม่ได้ดื้อ ไม่ได้เถียง ผิดจากนิลดาราในทุกวัน​เขาปิดกระโปรงเจ้าหล่อนลงเสีย แผลเริ่มดีขึ้น ความช้ำเริ่มจางลง พรุ่งนี้เธอน่าจะหาย​“เดี๋ยวตอนเที่ยง ผมจะให้เมดมาดูแล ทายาให้นะครับ” ​เสียงทุ้มเอ่ยแค่นั้น เขาแอบมองดูสะโพกกลมๆ นั่นอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะตัดใจเก็บถาดอาหารเดินออกไปจากห้องของเจ้านายสาว​เรื่องเมื่อคืน...​มันเหมือนสร้างแรงสั่นสะเทือนในหัวใจเธอและบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างรุนแรง​นิลดาราถอนใจเมื่อเขาออกไปแล้ว นึกดีใจที่เขาบอกว่าจะให้เมดมาทำหน้าที่แทนเขา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกล้ำเส้น...พังกำแพงใจ ไม่เคยมีใครได้แตะต้องร่างกายเธอ และไม่เคยมีใครได้เฉียดเข้าใกล้หัวใจเธอ​สาวน้อยเม้มปากแน่น ยาเริ่มออกฤทธิ์ทำให้เธอหลับลงไป...โดยที่ยังมีเรื่องค้างคามากมายในสมอง...........................................

แน่นอนว่าไม่น่าจะมีใครได้เคยทำ...​เพราะทุกสิ่งที่สัมผัสในคืนนั้น มันบอกว่าเขาได้แตะต้องเจ้าหล่อนเป็นคนแรก...ก่อนคู่หมั้นของหล่อนเสียอีก​“คงไม่ตลอดไปหรอกครับ” ​เสียงดุๆ นั่นเอ่ย สาวน้อยแอบถอนใจ เธอหงุดหงิดและนึกอยากจะแกล้งเขาขึ้นมา​เธอจะชวนแพททิสันพาออกไปกินข้าวข้างนอก หนีเขา ทิ้งให้เขายืนหัวโด่ตรงนี้ แล้วก็ต้องวุ่นวายตามหาเธอ​คิดแล้วก็แสร้งวางอุบายว่าเธอจะออกไปห้องน้ำ และทิ้งกระเป๋าไว้ที่ห้อง เอาไปแค่โทรศัพท์ บอกให้เขาเฝ้ากระเป๋าให้เธอ และยืนรอ เผื่อว่าคู่หมั้นจะมาตอนเธอเข้าห้องน้ำอยู่​บอดี้การ์ดหนุ่มทำท่าจะค้าน แต่เธอย้ำว่าเธอจะไปห้องน้ำหญิง เขาไม่ได้ให้ผู้ชายเข้า หรือไปเฝ้าหน้าห้องหรอก เธอคงไม่โดนใครฉุดไปหรอกน่า​สิงหาเลยปล่อยให้เธอไป ​พอพ้นจากเขาแล้ว สาวน้อยก็เดินแกมวิ่งค่อยๆ ย่องออกมาจากส่วนตึกสโมสร เธอถามทางไปยังสนามกอล์ฟ ระหว่างที่กำลังยืนรถรถไฟฟ้าจากเจ้าหน้าที่มารับ เธอก็เห็นคนตัวสูงในชุดสูทสีดำ เดินแกมวิ่งลงมาจากบันได เธอเอามือทาบอก ก่อนจะไปหลบในพุ่มไม้ทรงกลมที่ตัดแต่งไว้ประดับอาคาร​“ไวจริงๆ” เธอบ่นพึมพำ ชุดของเธอก็สีแดงเด่นเหลือเกิน ดีนะที่เธอตัวเล็ก พุ่มไม้นี้ก็ใหญ่