5

​“บอกให้ออกไปไง!”

เสียงตวาดแหวดังต้อนรับเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป หมอนใบหนึ่งถูกขว้างมาแต่เขาหลบได้ทัน คนที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่หันมาในทันที แล้วก็ต้องเบิกตาโตเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

​“เจ็บหรือครับ บวมหรือเปล่า”

เสียงทุ้มเอ่ยถาม เขาเดินเข้ามาในห้องเธอโดยไม่รอคำอนุญาต เขานี่มัน...

​“ไม่ต้องยุ่ง”

คนสวยว่าแล้วหันหน้าหนีเขา หน้าเธอแดงไปหมด เสียงหวานพึมพำอู้อี้

“ออกไปซะ ฉันอยากพักผ่อน ห้ามรบกวน”

​“ทำไมไม่ลงไปกินอะไรบ้าง ผมยกพาสตามาให้ หรือคุณหนูอยากกินอาหารไทย?”

​“ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น ออกไปนะ”

เธอไล่เขาอีก สิงหาถอนใจเฮือก หล่อนดื้อมาก ฤทธิ์มากจริงๆ ให้ตาย

​แต่เขาก็ทำเกินไป...

​ตาคมมองไปที่สะโพกกลมที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มนวมสีหวาน เขาเพิ่งได้เข้ามาในห้องนี้เป็นหนแรก ในห้องตกแต่งไว้ด้วยสไตล์เจ้าหญิง สีชมพู ตัวการ์ตูน มีตุ๊กตาหลายตัวมากที่เตียงของนิลดาราส่วนมากเป็นตุ๊กตากระต่ายออกโทนพาสเทล มันเหมือนกับว่าเธอยังมีความเป็นเด็กอยู่มาก เขาไม่คิดมาก่อนว่าคุณหนูผู้หรูหรา ดูเป็นสาวปาร์ตี้ จะมีมุมนี้ในตัวเอง

​ก็เจ้าหล่อนเพิ่งจะยี่สิบสามเองมั้ง

​เรียนได้ปริญญาสองใบ...

​ไม่เคยทำงานอะไร เป็นชิ้นเป็นอัน ล่องลอยไปวันๆ เที่ยวต่างประเทศบ้าง เฉิดฉายใช้ชีวิตในสังคมเรียกได้ว่าเต็มที่ เป็นคนดังเพราะความรวย แต่ไม่มีสาระอะไรนอกจากรวยเป็นลูกสาวของนิกซ์ ชีวิตจะว่าสบายก็สบาย แต่ในความสบายมีเงินทองใช้ไม่ขาดมือ อยากได้อะไรก็ได้ หล่อนดูเป็นคนที่เกรี้ยวกราดไม่พอใจอยู่ตลอดเวลา

​“นาธานบอกว่าคุณหนูชอบอาหารไทย แต่เชฟไทยเพิ่งลาออกไป”

​“สาระแน”

เธอบ่นอุบอิบ เธอไม่ได้อยากกินอะไรทั้งนั้นแหละ เธอระบมไปหมดตรงก้นที่ถูกเขาตี ลุกไปไหนก็ไม่ได้ อาบน้ำก็ไม่ได้ แค่ไปปวดเบาเธอนั่งตรงชักโครกถึงกับน้ำตาไหลพราก เธอถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกแล้วนอนคว่ำมีเพียงผ้าห่มผืนโปรดคลุมกาย ที่ไม่ลงไปเพราะปวดจนไม่อยากเดิน...เธอไม่อยากอ่อนแอ สำออย ให้คนทำเห็นแล้วนึกสมน้ำหน้าเธอหรอก

​“ผมทำเจ็บมากหรือไง?”

เสียงนุ่มเอ่ยถาม เขามองจากด้านหลังเธอคลุมโปงไว้ โผล่มาแค่เรือนผมยุ่งเยิง 

​“ไม่เจ็บ สิ่งที่นายทำ มันไม่ได้ระคายอะไรฉันเลย กรี๊ด!”

​ประโยคหลังเธอร้องอย่างตกใจ เมื่อผ้าห่มซึ่งเป็นสิ่งที่ปกคลุมร่างกายถูกกระชากออกไปอย่างรวดเร็ว สิงหาคนทำถึงกับตะลึงกับภาพของเธอ...รูปร่างของนางอัปสรตรงหน้า ทำให้เขากลืนน้ำลาย...ไม่คิดว่าเธอจะเปลือยทั้งตัวแบบนี้

​นิลดาราตัวแข็งทื่อไม่กล้าพลิกตัว ทำไมเขาถึงทำแบบนี้! เขากล้ามาก...

​เธอเกือบจะช็อกไปแล้ว แค่เกือบ... เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นเรียกสติให้เธอ

​“โอ...มันช้ำจนม่วงเลย มิน่าคุณหนูถึงไม่ลงไปข้างล่าง”

​“อื้อ ฮือ ฮึกๆ”

เสียงของนิลดาราสะอื้น เธอร้องไห้แล้วตอนนี้ ทั้งอาย ทั้งเจ็บ สับสนปนเปกันไปหมด เขาไม่ปราณีเธอเลย...เตียงยวบลงพร้อมกับร่างใหญ่ของสิงหาที่นั่งลงมาบนเตียง นิลดาราอยากจะมุดหายลงไปในเตียงนั่น แต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจคิด ปากอิ่มจิ้มลิ้มเอ่ยงึมงำไล่เขา

​“อะ ออกไปนะ”

​“เจ็บมากไหม?”

​“ยังจะมาถาม... เจ็บ... เจ็บมาก”

น้ำตาไหลพรูเหมือนเด็กๆ เธอมุดหน้าลงกับหมอนแล้วเอ่ยอู้อี้

“นายออกไปได้แล้ว...อย่าทำแบบนี้”

​“ไม่เคยมีใครได้เห็นคุณหนูแบบนี้หรือ”

เสียงทุ้มเอ่ยเหมือนละเมอ เขามองแผ่นหลังเนียนผ่องนั่ง ลาดไหล่ เอวเล็กคอด ไปจนถึงสะโพกกลมมนที่ตอนนี้เป็นสีม่วงเป็นจ้ำๆ ไล่จากรอยแยกแย้มนั่น จนถึงปลีน่องสวย ไล้มาเรื่อยๆ ถึงปลายเท้าอูมสะอาด

​สวยตั้งแต่หัวจรดเท้า...

​ไม่เกินจริง...

​และยิ่งรู้ว่าไม่เคยมีใครได้แตะต้องนางฟ้าเดินดินคนนี้มาก่อน สิงหาก็รู้สึก...เหมือนถูกไฟอ่อนๆ ช็อตเข้าที่หัวใจ

​ให้ตาย...เขาอดกลั้นที่จะไม่แสดงสีหน้าได้ แต่บางส่วนของเขามันกลับผงาด...เขาห้ามมันไม่ได้เสียด้วย นึกดีใจที่อยู่กันเพียงลำพังสองคน และเธอกำลังนอนเอาหน้าซุกหมอนอยู่แบบนั้น

​“ไม่ต้องยุ่ง ฮือๆ ออกไป อุ๊ย!”

สะดุ้งเฮือก เมื่อนิ้วอุ่นใหญ่แตะเบาๆ ที่แก้มสะโพก เขาสบถเบาๆ เธอได้ยินเขาด่าตัวเอง คนเถื่อน คนถ่อย คนใจร้าย เขาทำกับเธอแรงมาก...ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเธอ...ไม่เคยเลย 

​“มันช้ำ คงจะอับเสบ เดี๋ยวผมมียาดีขอลงไปเอาก่อนนะ”

​“ไม่ต้อง...”

​ยังดื้ออีก สิงหาถอนใจ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าออกไปพร้อมกับประตูปิดลง สาวน้อยเม้มปากแน่น เธออยากจะลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้า...ดีที่ตอนออกไปเขาคลุมผ้าให้เธอเหมือนเดิม พอผ้าโดนผิวเธอก็ร้องซี้ดเบาๆ ก็ได้ยินเขาสบถออกมาอีก

​นิลดาราไม่อาจจะขยับได้อย่างใจคิด เธอปวดหัวไปหมดตอนนี้ ปวดตรงสะโพกตุบๆ ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็กลับมา แล้วถลกผ้าขึ้นแค่สะโพกของเธอ ยาเย็นๆ ถูกป้ายลงมาบนผิวเนื้อนั้น แล้วก็ถูกมือใหญ่ค่อยๆ ทานวดให้ตัวยาซึมเข้าไป เสียงเธอร้องครางเพราะความเจ็บ เสียงนั้นยิ่งทำให้สิงหายิ่งแข็งทื่อไปหมด

​คุณหนู ถ้ายังขืนทำเสียงแบบนี้ไปอีกสักนาที ไอ้ไคจะต้องแตกแน่ๆ แม่งเอ๊ย!

​ทายาให้หล่อนเสร็จ สิงหาก็ประคองให้เธอนอนตะแคง บอกว่าแบบนี้เธอจะได้ไม่ต้องกดแผลมากนัก พึมพำขอโทษเธอ แล้วป้อนโจ๊กให้กับเธอ...ทำไมเขารู้จักโจ๊กอะ ความสงสัยทำให้เผลอบ่นพึมพำ

​“อีตานี่ไปเอาโจ๊กมาจากไหน”

เสียงบ่นนั้นเป็นภาษาไทย ไม่ใช่ภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันที่เธอใช้มาตลอด

​“ผมเป็นคนไทยก็ต้องรู้จักโจ๊กสิ ไม่สบายตัวไม่อยากอาหาร โจ๊กนี่แหละทางออก อร่อยไหม? หากินไม่ได้หรอกนะจะบอกไว้ก่อน ผมให้น้องสาวส่งมาให้จากเมืองไทยเลย รู้จักไหมไม่เคยกินละสิโจ๊กแบบซองๆ ผมไม่เคยเห็นมีขายแถวนี้”

​เผลออ้าปากเขาก็เลยป้อนโจ๊กให้เธอ นิลดาราทำตาโต ขณะที่เขายิ้มส่งให้ รอยยิ้มนั้นทำให้เธอหัวใจกระตุก พอโจ๊กหมดชาม เขาก็สั่งให้เธออ้าปาก นิลดาราทำตามแต่โดยดี เขาป้อนยาให้ แล้วเอาน้ำให้เธอดื่ม

​“ยาตัวนี้จะทำให้คุณหนูหลับสบาย แล้วเดี๋ยวค่ำๆ ผมจะมาทายาให้อีก”

​“มะ ไม่ต้องมา”

​“ทายาเองได้เหรอ?”

​“ไม่ต้องยุ่งได้มะ ฉันจะเจ็บจะตายก็เรื่องของฉัน”

ปากเก่งจริงๆ สิงหาหัวเราะ เขายักไหล่แล้วเอ่ยต่อเสียงทุ้ม

​“ต้องยุ่งสิ ผมเป็นคนทำ ผมก็ต้องรักษา หรือจะให้ผมแบกไปส่งหมอ ไม่อายเหรอ? โดนบอดี้การ์ดฟาดก้นเอา”

​“อีตาบ้า”

เมินหน้าหนีเขาแล้วพึมพำอุบอิบ หน้าของเธอแดงไปหมด ทั้งอายทั้งโกรธ แต่จะอาละวาดก็ไม่ได้ เขาทำให้เธอรู้สึกเป็นรอง...มือน้อยนั่นกำแน่น สิงหาบอกให้เธอนอนคว่ำ แล้วถ้าเขาทายาให้แล้ว กินยาอีกหน พรุ่งนี้น่าจะหายช้ำบวม

​เขาออกไปแล้ว...ในที่สุด

​เธอได้แต่มองค้อนประตูห้องที่ปิดลง คิดว่าคงไม่ดีแน่ ถ้าเกิดว่าตานี่บุกมาทายาให้เธอจริงๆ แล้วเธอก็ห้ามเขาไม่ได้ด้วย จะให้นอนเปลือยอายเขาอีก เธอก็ไม่อยากอยู่ในสภาพนั้น นิลดาราค่อยๆ ขยับลงจากเตียง เอาชุดนอนตัวแรกที่หยิบได้มาสวมทับร่างเปลือยไว้ และสวมกางเกงในแบบผ้าบางเบา ก่อนจะถอนใจแบบนี้ดีกว่า สาวน้อยตาปรือเมื่อเวลาผ่านไปเพียงสิบนาที ยาของเขาสินะ...มันออกฤทธิ์แรงมาก

​นิลดาราคลานขึ้นเตียง นอนคว่ำหน้า รู้สึกปลอดภัยนิดหน่อยที่มีเสื้อผ้าคลุมกาย เธอหลับไปในทันทีที่หัวถึงหมอน