Lahat ng Kabanata ng Falling for My Ex-Husband Who's Now My Boss: Kabanata 21 - Kabanata 30

Pagmulat ni Sariah ng mga mata, agad siyang sinalubong ng matapang na amoy ng disinfectant.Masakit pa rin ang ulo niya.Bahagya siyang napangiwi habang nakatingin sa puting kisame ng ospital. Unti-unting bumalik ang alaala niya.Ang aksidente. Ang malakas na banggaan. At pagkatapos… Bigla siyang napabangon.“Nasaan si Little Peanut?”Agad na lumapit ang lalaking nakaupo sa tabi ng kama. Hinawakan nito ang kanyang kamay.“Kumalma ka. Pinauwi ko na siya kasama ni Cesar. Nasa bahay na siya at ligtas.”Mabilis na binawi ni Sariah ang kamay niya. Para bang napaso.“Ayos na ako. Gusto ko nang ma-discharge.”Malamig ang tono niya pero hindi man lang natinag si Zayne. “Hintayin muna natin ang resulta.”Hindi iyon pakiusap. Diretso iyong utos....Ilang minuto ang lumipas. Pumasok ang doktor dala ang medical report.“Minor concussion lang at may kaunting soft tissue injury. Wala namang seryosong problema. Makakapagpahinga lang nang maayos, magiging okay na siya.”Sa wakas ay medy

Sa loob ng apartment, bumuhos ang mainit na dilaw na liwanag mula sa mga ilaw sa kisame.Tahimik at komportable ang paligid.Ayaw talagang bumitaw ni Little Peanut kay Jonathan kaya napilitan itong ihatid siya hanggang sa itaas.Nakaupo si Jonathan sa sofa, nakarelaks ang postura.Bahagyang nakaunat ang mahahabang binti nito, at kahit natatakpan ng suit pants ang katawan nito, halatang matipuno at matatag ang pangangatawan.Sa mababa at kalmadong boses, isa-isa nitong ipinapaliwanag ang mga larawan sa picture book na hawak ni Little Peanut.Nakikinig naman nang mabuti ang bata habang nakasandal sa kanya. Hindi inaasahan ni Sariah na magiging ganoon kaharmonya ang eksena. Parang matagal nang magkakilala ang dalawa.Lumapit siya at inilapag ang isang basong tubig sa coffee table. Pagkatapos ay kaswal na nagtanong.“Director Jonathan, nakakain ka na ba ng dinner?”Naalala niya ang sinabi nito kanina. Matapos niyang maaksidente, sinundan pala nito ang sasakyan ni Zayne.At buong

Pinatuyo muna ni Sariah ang buhok ni Little Peanut nang may labis na pag-iingat.Ang bawat haplos niya ay puno ng pagmamahal, na para bang nais niyang protektahan ang bata mula sa lahat ng sakit at panganib ng mundo.Pagkatapos, sinuotan niya ito ng malinis at malambot na damit bago naghanda ng isang bote ng maligamgam na gatas.Pinahiga niya ang bata sa kama at tahimik na pinanood itong dahan-dahang humigop mula sa bote hanggang sa tuluyan itong makatulog.Nang masiguro niyang payapa na ang lahat, saka lamang siya napabuntong-hininga.Pakiramdam niya ay pasan niya ang bigat ng buong araw sa kanyang mga balikat. Ngunit alam niyang hindi pa tapos ang laban niya. Pumasok siya sa kanyang silid.Lumipas ang sampung minutong paghahanda. Nang muli siyang lumabas, tila ibang tao na ang naglalakad sa sala.Suot niya ang isang mamahaling gintong spaghetti-strap evening dress na kumakapit sa bawat kurba ng kanyang katawan na parang pangalawang balat.Ang kanyang mahabang buhok ay maayos

"Secretary Quiambao, hindi ba sinabi mong mag-demo ako? Mas kapani-paniwala ang aksyon kaysa salita."May nakakalokong ngiti sa labi ni Zayne, halatang natuwa sa naging resulta. Napatingin lang si Sariah sa kanya. Wala siyang maisagot."CEO Suarez, magandang gabi."Isang banayad at pamilyar na boses ng lalaki ang biglang narinig mula sa likuran nila.Sabay na napalingon sina Zayne at Sariah. At halos mapatalon si Sariah sa gulat.Si Jonathan? Bakit nandito rin ang lalaking ito? Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Nakita kaya niya ang nangyari kanina? Nakita ba nito ang halik?Nakatayo si Jonathan sa tabi nila, may kasamang babaeng nakasuot ng pulang evening dress. Maayos ang makeup nito at elegante ang dating. Halatang isa ring kilalang personalidad sa mundo ng negosyo."CEO Kia Smith, magandang gabi."Tumango si Zayne bilang pagbati. Ngumiti nang magalang ang babae."CEO Suarez, nabasa ko ang investment proposal ninyo. May ilang points lang akong gustong pag-usapan."Maa

Tuluyang nag-blanko ang isip ni Sariah sa loob ng tatlong segundo.Parang tumigil ang utak niya sa pagproseso ng nangyari.Patay. Maling tao ang nabuhusan niya. At sa lahat pa ng tao...Si Jonathan pa.Nakatulala siyang nakatingin dito. Basang-basa ang itim nitong buhok, at ang mga patak ng tubig ay dahan-dahang dumadaloy pababa sa maayos nitong panga bago mawala sa kuwelyo ng basang puting polo.Malapad ang balikat. Makitid ang baywang. At kahit nakatayo lang ito roon, sobrang lakas ng dating nito.Halos hindi na makapagpigil si Sharmaine sa pagtitig. Parang malapit na itong maglaway.Samantala, biglang uminit ang mukha ni Sariah. Mula leeg hanggang dulo ng tenga, para siyang nilagnat sa hiya."A-Ano... sorry!" Nagkandautal-utal siyang magsalita. "M-Mali talaga ako! Hindi ko sinasadya!"Agad siyang kumaway-kaway ng kamay sa sobrang kaba."Akala ko kasi... ibang tao ang nasa labas."Tahimik lang si Jonathan. Itinaas niya ang kamay at pinunasan ang tubig sa mukha.Pagkatapos