บททั้งหมดของ Friend with Benefits เดิมพันรักเพื่อนสนิท: บทที่ 91 - บทที่ 100

“มะ ไม่ได้”ปากปฏิเสธแต่ผนังบอบบางกลับตอดรัดนิ้วเขาระรัว ช่างย้อนแย้งสิ้นดี“ทำไมล่ะ หลายวันมานี้เธอไม่คิดถึงฉันเลยเหรอ”พูดพลางก้มลงตวัดลิ้นดูดเลียปลายยอดสีชมพูทั้งสองข้างสลับกันไปมา นิ้วร้ายชักสาวเชื่องช้าล่อลวงให้เธอหลงมัวเมาไปกับความวาบหวามที่มีเขาเป็นผู้กำหนด“ลม...”“หืม ข้าว ไม่คิดถึงฉันบ้างเลยเหรอ แต่ฉันคิดถึงเธอแทบบ้าเลยข้าว”เขาเร่งจังหวะกระแทกนิ้วเข้าออกสลับกระดกงอสะกิดจุดกระสันภายในรัว ๆ ขวัญข้าวใบหน้าเหยเก ร่างกายสั่นระริก หน้าท้องขมวดเกร็ง ความสาวตอดรัดแน่นหนึบจนแทบขยับนิ้วไม่ได้ เพียงเสี้ยววินาทีก็กระตุกเฮือกกรีดร้องครางลั่น ถูกเขาจับโยนขึ้นแตกกระจายกลางท้องฟ้าอย่างเสียวซ่านรัญจวนวายุดึงนิ้วออกมา เห็นน้ำรักใส ๆ ไหลเยิ้มส่งกลิ่นหอมฟุ้ง จึงยกขึ้นดมแล้วแลบลิ้นปาดเลียก่อนจะอมรูดจนสุดโคนนิ้วเพราะติดใจในหยาดน้ำรสหวานของเธอ“หวานมากเหมือนเดิม คิดถึงจัง”มือปลดตะขอรูดซิปถลกกางเกงยีนลงมากองบนสะโพกมือไม้สั่น นิ้วเกี่ยวรูดกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้สีดำจนสุดปลายเท้าแล้วขยับกายเข้าแทรกกลางระหว่างขาเรียวทั้งสองข้างที่แบอ้ากว้างรองรับร่างกายเขาด้วยความเต็มใจ“ลม...”มือยันซิกซ์แพ็กขึ้นลอน

หลังจากวันนั้นที่ทุกคนปรับความเข้าใจกันได้ก็ผ่านมาร่วมเดือน ไม้หมอนขนเสื้อผ้าไปอยู่กับเอมิโยะเหมือนเดิม โดยคราวนี้เขาเข้าไปกราบขอโทษพ่อแม่ของคนรักถึงบ้านและขอโอกาสในการดูแลเธอโชคดีที่พ่อแม่ของฝ่ายหญิงเคยเอ็นดูเขาเป็นทุนเดิมจึงให้โอกาสเขาพิสูจน์ตัวเองโดยมีข้อแม้ว่าห้ามไม่ให้แม่ของเขาและมิรินมาตามรังควานสร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้เอมิโยะเด็ดขาดซึ่งเขาเองก็รับปากแล้ววันนี้ วันที่พวกเขาสอบเสร็จและเป็นวันเกิดของแม่เขา จึงเป็นโอกาสเหมาะสมที่จะไปบอกคนในครอบครัวว่าเขากลับมาคบกับเอมิโยะและจะไม่แต่งงานกับมิรินเด็ดขาด“เอมิ วันนี้เธอสวยจัง”ไม้หมอนสวมกอดร่างบอบบางในชุดเดรสสีขาวแขนกุดแบบสุภาพจากทางด้านหลัง จมูกโด่งพรมจูบแก้มนวลจนทั่วเพราะไม่บ่อยครั้งนักที่จะเห็นเธอแต่งตัวแต่งหน้าสวยจัดเต็มแบบนี้“ฉันไม่มั่นใจเลย ฉันไปด้วยจะดีแล้วจริง ๆ เหรอไม้ บางทีฉันอาจทำครอบครัวนายขายหน้า”“โอกาสนี้นี่แหละ เหมาะที่สุดแล้ว เชื่อฉันสิ”เพราะวันเกิดในปีนี้ แม่ของเขาจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ นอกจากคนในครอบครัวทั้งสองฝั่ง ก็มีพนักงานบริษัท รวมทั้งเพื่อนฝูงและผู้ใหญ่ในแวดวงนักธุรกิจหลายร้อยชีวิต ยังไม่นับรวมสื่อทุกสำนั

ความในใจที่พรั่งพรูออกมาทำผู้ใหญ่ทุกคนชะงัก แต่ไม่มีใครอยากยอมรับความผิด โดยเฉพาะมิรินที่แม้จะโดนปฏิเสธต่อหน้า แต่กลับอยากแย่งเขามาเป็นของตัวเองให้ได้“ก็เพราะผู้หญิงคนนั้นมันกระจอกไง มันเอามาเชิดหน้าชูตาไม่ได้ แต่รินทำได้ คุณจะกลายเป็นผู้ชายที่น่าอิจฉาที่สุดที่ได้แต่งงานกับริน”“ใครกันแน่ที่กระจอก คุณหรือเอมิ” ไม้หมอนตวาดลั่นไม่ยอม ก่อนพูดต่อ“คุณไม่ใช่เหรอที่กระจอกจนถึงขั้นให้ผู้ใหญ่มาบีบบังคับให้ผมหมั้นด้วยเพราะไม่มีปัญญาทำให้ผมรัก ในขณะที่เอมิไม่ต้องทำอะไรเลย ผมก็รักและอยากแต่งงานด้วย”“ไม้...กรี๊ด...”มิรินกรีดร้องอีกครั้ง ก้าวพรวดจะตบหน้าเอมิโยะแต่ถูกไม้หมอนเอาตัวบังไว้ได้ทัน จึงถูกผลักออกห่างจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว“ไม้ นี่คุณกล้าทำแบบนี้กับรินเลยเหรอ”“เลิกทำตัวทุเรศ ๆ สักทีริน อย่าทำร้ายเมียผม ยังไงชาตินี้ผมก็ไม่มีวันรักคุณ ไม่มีวันยอมแต่งงานด้วย ถึงจะไม่มีเอมิก็ไม่เอาคุณ เข้าใจหรือยัง”“นี่นายกล้าทำกับลูกสาวฉันขนาดนี้เลยเหรอ”กิตติตวาดลั่น ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ ไม้หมอนไม่ได้เกรงกลัว และไม่สนใจรักษาความสัมพันธ์จอมปลอมให้พวกผู้ใหญ่อีกแล้ว“ครับ ช่วยเอาลูกสาวคุณอากลับไปด้ว

ความอัดอั้นตันใจพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย น้ำอิงที่ยืนอยู่ด้านข้างกุมมือเขาแน่นขึ้นเพื่อถ่ายทอดความรักให้กับคนที่พยายามทำทุกอย่างให้เธอกับเขาได้อยู่ด้วยกันคำพูดยาวเหยียดและแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของลูกชายทำพ่อแม่ชะงัก ผลผลิตที่ไม่ได้เกิดจากความรัก ต่อให้เลี้ยงดูมาอย่างดีด้วยเงินทองของมีค่า แต่อย่างไรสิ่งที่เด็กคนหนึ่งต้องการที่สุดก็คือความรัก ความเข้าใจ ความอบอุ่นในครอบครัวอยู่ดีซึ่งจะมีได้มันต้องเริ่มจากความรักของคนเป็นพ่อแม่ที่มีให้กันก่อน และนั่นเป็นสิ่งที่เวกัสโหยหามาตลอดชีวิตวิภูถอนหายใจ สงสารลูกชายที่ต้องเกิดมาในครอบครัวที่มีความอบอุ่นแค่ฉากหน้า ทุกวันนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องขวนขวายหาชื่อเสียงเงินทองจากที่ไหนอีกแล้วเพราะตัวเองก็มีมากจนไม่รู้จะใช้อย่างไรหมด จึงตั้งใจตัดวงจรอุบาทว์ตั้งแต่วันนี้“อืม พ่ออนุญาต ที่เหลือพ่อเคลียร์เอง จะไม่มีใครบังคับจับแกหมั้นได้อีก พ่อสัญญา”เวกัสยิ้มกว้างทั้งน้ำตา ยกมือไหว้ขอบคุณพ่อแล้วจับมือพาน้ำอิงเดินออกไปจากตรงนี้ทันที“คุณทำแบบนี้ได้ยังไง คุณภู คุณปล่อยลูกไปลงนรกกับผู้หญิงคนนั้น”“นี่คุณยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคุณวัน ว่านรกที่แท้จริงมันคือที่บ้

รถยนต์คันหรูสีดำมันปลาบแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ ขวัญข้าวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูน่ารักที่ยืนรออยู่แล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่กำลังเปิดประตูรถลงมา“ข้าว...”วายุก้าวยาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัว รั้งร่างบางเข้ามากอดแน่น น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มแต่ริมฝีปากยิ้มกว้าง“ดีใจด้วยนะลม”เขาพยักหน้า หลับตา จูบศีรษะทุยอย่างแสนรัก แล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น รู้สึกหวงแหนคนรักสุดหัวใจ“ผมดีใจที่สุดเลยที่ไม่ได้มีลูกกับคนอื่นนอกจากข้าว ผมขอโทษนะ ชาตินี้จะไม่มีวันทำข้าวเสียใจอีกแล้ว”“อืม อย่าทำข้าวเสียใจอีกนะ” ขวัญข้าวเองก็กอดเขาแน่นเช่นกัน“สาบานเลย”หนุ่มสาวผละห่าง ต่างเช็ดน้ำตาให้กัน หัวเราะออกมาด้วยความโล่งอกแล้วโผเข้ากอดกันอีกครั้ง“ผมรักข้าว”“ข้าวก็รักลม”ผละห่างออกมาเช็ดน้ำตาให้กันอีกครั้ง ก่อนวายุจะประคองใบหน้าสวยงามขึ้นรับจูบอ่อนโยนที่ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความรักล้นหัวใจเสียงอาเจียนดังออกมาจากห้องน้ำตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางปลุกให้ขวัญข้าวรู้สึกตัวตื่น หันมองคนรักที่เคยนอนกอดอยู่ด้านหลังก็พบเพียงความว่างเปล่าเป็นการยืนยันว่าเสียงที่ดังอยู่ในห้องน้ำเป็นเรื่องจริง ไม่ได้ฝันไป“ลม..