《ONE MORE NIGHT》全部章節：第 31 章 - 第 39 章

CHRISTOPHER POV Nang makita ko si Jecelle na nakatali at nanginginig sa takot, parang gumuhit ang buong mundo ko. Sa sandaling iyon, nawala ang lahat ng pag-iingat at kontrol na matagal kong iningatan. Ang tanging naramdaman ko ay purong galit at takot—takot na baka huli na ang lahat, takot na baka mawala siya sa akin bago ko pa man siya maprotektahan. Wala akong pinansin ang sinuman o anumang bagay sa paligid. Ang tanging nakikita ko lang ay siya. Agad akong lumapit at tinanggal ang mga tali sa kanyang mga kamay at paa. Nanginginig ang mga kamay ko habang hinahawakan ko siya, sinisigurong ligtas siya at walang sugat. "Akala ko... akala ko nawala ka na sa akin," bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses dahil sa takot. "Huwag mo na ulit gagawin iyon. Huwag mo akong iiwan, Jecelle. Hindi ko kakayanin kung may mangyaring masama sa iyo." Nang sumagot siya at niyakap ako pabalik, doon lang humupa nang kaunti ang bigat sa dibdib ko. Pero ang galit sa loob ko ay hindi

JECELLE POVPagkarating namin agad sa kanyang penthouse, hindi pa man tuluyang sumasara ang pintuan ay bigla na lang niya akong hinila palapit sa kanya. Sa isang iglap, naramdaman ko ang kanyang mainit na palad na humawak sa aking bewang, at bago pa man ako makapagsalita ay idinikit na niya ako sa kanyang matigas at malakas na katawan. Walang pasabi niyang inilapat ang kanyang mga labi sa akin—malalim, mapusok, at puno ng damdamin. Ramdam na ramdam ko ang galit at pag-aalala na kanina pa niyang kinikimkim, at alam kong lahat ng iyon ay dahil sa akin.Hindi ako nagreklamo. Sa katunayan, hindi ko rin mapigilan ang sarili ko na sumabay sa kanya. Inunawa ko kung bakit siya ganito—dahil sa nangyari kanina, dahil sa takot na baka may mangyaring masama sa akin, at dahil sa matagal na araw na hindi kami nagkasama nang ganito kalapit.Ang aming mga labi ay naghalo nang masinsinan, tila ba gustong bawiin ang bawat segundong nawala sa amin. Halos magpalitan kami ng aming hininga at laway, at sa

Sa halip na magkawatak-watak o magtanong kung bakit kami pinagtatagpo ng ganitong pagsubok, dito ko lubos na napagtanto ang katotohanan: ang aming kapangyarihan ay mas malakas at mas matibay kapag pinagsama. Dati, akala ko ang pagiging mapang-angkin ni Christopher ay dahil lamang sa kanyang ugali bilang pinuno ng malalaking negosyo, dahil sanay siyang hawak ang lahat ng bagay. Ngunit ngayon, naintindihan ko na—ang kanyang mahigpit na paghawak sa akin ay hindi para saktan, at hindi rin para tratuhin akong parang bagay na pag-aari lamang. Ginagawa niya iyon dahil ito ang tanging paraan ng pagpapakita niya ng pagprotekta. Ang kanyang pagiging matigas, ang kanyang madilim na paningin sa mundo, at ang kanyang handang gawin ang lahat—hindi ito para maghari o maging makapangyarihan lamang, kundi para ipaglaban ang aming pagmamahalan at siguraduhing walang sinuman ang makakasakit sa amin. "Walang sinuman ang pwedeng humadlang sa atin, Jecelle," bulong niya habang mahigpit niyang hawak ang a

Matapos malutas ang lahat ng panganib at maibalik ang kapayapaan sa aming mga kumpanya at buhay, alam kong nagbago na ang lahat—pero hindi ang aming samahan. Christopher remained exactly who he was: matigas, mapang-angkin, at laging gustong kontrolado ang lahat ng bagay sa paligid niya. But now I understood the truth behind his nature. Ang kanyang paghawak ay hindi na tungkol sa kapangyarihan o paghahari, kundi tungkol sa proteksyon. Every rule he set, every time he kept me close, and every glance that said you are mine—lahat iyon ay galing sa takot na mawala ako, at sa pagmamahal na sobrang lalim na hindi na niya kayang itago. “Huwag kang lalayo sa paningin ko kapag nasa labas tayo,” paalala niya habang inaayos ang kwelyo ng aking damit bago kami pumasok sa isang malaking pagtitipon. His fingers were firm yet gentle against my skin. “I will never let anything happen to you again. Hindi na ako makakapagtiis na madamay ka pa sa anumang gulo o masamang balak ng iba.” Ngumiti ako at hi

The phrase “One more night” was no longer just a simple promise or request we used to say in the beginning. Hindi na ito tungkol sa paghiram ng oras, o paghingi ng panahon bago matapos ang lahat. As time passed, it became our way of living—naging bahagi na ito ng aming pagkatao. Every night that came was a new chance to prove our love, isang paalala na kahit anong mangyari, ang pagsasama namin ay walang katapusan. Nakatayo kami sa malawak na balkonahe ng aming tahanan, nakatanaw sa siyudad na saksi sa bawat hakbang na aming pinagdaanan. Thousands of lights twinkled below us, tila mga bituin na bumaba sa lupa. Mahigpit na hawak ni Christopher ang aking kamay—matibay, mainit, at puno ng seguridad. His thumb brushed gently over my knuckles, isang maliit na galaw na napakalaki ng ibig sabihin para sa akin. “Do you know,” he started, his voice low and deep, “before you came into my life, every night felt like something I had to survive. Akala ko ang kapangyarihan, yaman, at kontrol ang t