ONE MORE NIGHT

Ang silid ng pagpupulong sa pinakamataas na palapag ng Mendez Building ay tahimik, ngunit mabigat ang hangin na humahalo sa amoy ng mamahaling kape at katad. Nakaupo sa dulo ng mahabang mesa si Jecelle Mendez, ang babaeng hawak ang susi sa kinabukasan ng isa sa pinakamalalaking imperyo ng negosyo sa buong bansa.

Sa edad na bente’t walo, nakamit na niya ang respeto at takot ng lahat ng nasa industriya. May matalas na isipan, matigas na paninindigan, at mga mata na tila kayang tumagos sa kaluluwa ng sinumang tumitingin. Nakasuot siya ng simpleng itim na ternong perpekto ang pagkakabagay sa kanyang hubog na katawan, at ang kanyang mahabang itim na buhok ay nakatali nang maayos, na nagpapakita ng kanyang matangos na ilong at matipunong panga. Wala siyang inilalabas na kahit anong emosyon, kahit na naririnig niya ang mga ulat ng kanyang mga tauhan.

“Miss Jecelle, may balita po kami,” panimula ng kanyang pinagkakatiwalaang tagapamahala, si Atty. Ramos. May halong pag-aalala sa kanyang tinig. “Ang lupang pinag-uusapan natin para sa bagong proyekto sa baybayin… may ibang naghain ng mas mataas na alok. At hindi lang basta sinumang negosyante.”

Dahan-dahang itinaas ni Jecelle ang kanyang tingin. Ang kanyang mga mata ay kulay tsokolate, ngunit sa sandaling ito ay malamig at matalas na parang talim ng patalim.

“Sino?” maikli ngunit mariing tanong niya.

“Si Christopher Lanchan, po.”

Sa pagbanggit ng pangalang iyon, naramdaman ng lahat sa loob ng silid ang bahagyang pagbabago ng temperatura. Si Christopher Lanchan—ang tanging tao sa negosyo na maituturing na kasing antas, o higit pa, ng kapangyarihan ng mga Mendez. Ang pangalan nito ay sapat na para magparamdam ng takot at paggalang. Siya ang nagtatag ng Lanchan Group of Companies, isang imperyo na mabilis na umangat sa loob lamang ng limang taon. Kilala siya bilang lalaking walang pinipiling paraan basta makuha ang gusto niya, at walang sinumang nakalaban sa kanya ang nanalo.

Ngunit kay Jecelle Mendez, ang pangalang iyon ay hindi dahilan para matakot. Sa halip, isang bahagyang ngiti ang gumuhit sa gilid ng kanyang mga labi—isang ngiting puno ng hamon.

“Christopher Lanchan…” bulong niya, tila tinitikman ang bawat pantig ng pangalan. “Akala ko ba abala siya sa kanyang mga proyekto sa ibang bansa? Bakit bigla siyang sumasali sa labang ito?”

“Hindi po namin alam, Miss Jecelle. Pero ang kanyang alok ay dalawampung porsyento na mas mataas kaysa sa inilaan nating badyet. Kung hindi tayo tutugon, siguradong mapupunta sa kanya ang lupang iyon.”

Itiniklop ni Jecelle ang kanyang mga daliri sa ibabaw ng mesa. Alam niya kung gaano kahalaga ang lupang iyon. Ito ang magiging susi upang mapalawak pa ang kanilang impluwensya at mapatunayan sa lahat na kaya niyang panatilihin ang lakas ng pamilya Mendez. Hindi niya ito pwedeng hayaang makuha ng iba—lalo na ng isang taong kilala sa pagiging agresibo.

“Sabihin mo sa kanila na tataasan natin ang alok. At mag-ayos ka ng pagpupulong. Gusto ko siyang makausap nang harapan,” utos niya nang may katiyakan.

“Pero Miss Jecelle… delikado po makipagtagpo sa kanya. Marami ang nagsasabing mapanganib siyang makitungo.”

Tumayo si Jecelle, at ang kanyang presensya ay agad na napuno ng awtoridad. “Kung natatakot kayo sa kanya, isipin ninyo kung ano ang kaya kong gawin sa inyo kapag nabigo ang proyektong ito. Hindi ako lumaki para umatras sa hamon. Kung gusto niyang makipagpaligsahan, bibigyan ko siya ng laban na hinding-hindi niya makakalimutan.”

Makalipas ang dalawang araw, sa isa sa pinakamamahal at eksklusibong hotel sa lungsod, nakatakda ang kanilang pagpupulong. Pumasok si Jecelle sa pribadong silid na may tuwid na tindig, walang bakas ng kaba, at handang harapin ang sinumang kaharap niya.

Ngunit sa sandaling bumukas ang pinto at makita niya ang lalaking nakaupo sa silya na nakatalikod sa kanya, naramdaman niya ang kakaibang panginginig sa kanyang mga ugat—isang pakiramdam na hindi pa niya naranasan sa buong buhay niya.

Dahan-dahang lumingon si Christopher Lanchan.

Sa unang tingin pa lang, malinaw kung bakit maraming babae ang nahuhumaling sa kanya. Siya ay matangkad, may hubog na katawan na halatang sanay sa pisikal na lakas, at may mga mukhang matapang ngunit puno ng lalaking alindog. Ang kanyang itim na buhok ay bahagyang magulo, at ang kanyang mga mata—kulay abo at tila walang kalaliman—ay tumitig sa kanya nang diretso, parang sinusuri ang bawat pulgada ng kanyang pagkatao.

Nakasuot siya ng pormal na ternong kulay abo na akma sa kanyang katayuan, at ang kanyang mga galaw ay dahan-dahan ngunit puno ng kumpiyansa. Parang sa bawat hakbang niya, ang buong mundo ay umiikot sa kanya.

“Jecelle Mendez,” bati niya, at ang kanyang boses ay malalim, paos, at may bigat na tumagos sa pusod ng kanyang pandinig. Tumayo siya at inilahad ang kanyang kamay, ngunit ang ngiti sa kanyang mga labi ay tila may itinatagong lihim. “Sa wakas, nagtagpo rin tayo. Matagal ko nang gustong makilala ang babaeng sinasabing kasing-tindi ng apoy ng mga Mendez.”

Hindi nagpatinag si Jecelle. Inabot niya ang kamay nito, at sa sandaling magdampi ang kanilang balat, tila dumaloy ang kuryente sa kanilang mga katawan. Ang hawak nito ay matibay, mainit, at puno ng lakas. Pinilit niyang huwag ipakita ang reaksyon, kahit na ang kanyang puso ay biglang bumilis ang tibok.

“Christopher Lanchan,” sagot niya nang kalmado, kahit na ang kanyang tinig ay bahagyang nanginginig sa loob. “Mabuti naman at kilala mo pa rin ang pangalan ng pamilyang aking pinagmulan. Dahil tila nakalimutan mo ang respeto sa pamamagitan ng pagsingit sa aming negosyo.”

Tumawa nang mahina si Christopher—isang tawang mababa at puno ng pang-aakit. Hinawakan pa niya nang bahagya ang kamay ni Jecelle nang mas matagal kaysa sa inaasahan, bago ito dahan-dahang binitawan.

“Respeto?” tanong niya habang nakatitig nang matalim sa kanyang mga mata. “Sa mundo ng negosyo, Miss Mendez, ang respeto ay nakukuha sa pamamagitan ng lakas at diskarte. At sa kasong ito, ang lupang iyon ay hindi sa inyo pa naman, kaya may karapatan akong makipag-agawan.”

Umupo si Jecelle sa tapat niya, itinuwid ang kanyang likod, at hinarap siya nang buong tapang. “Alam mo kung para saan ang lupang iyon. Bahagi ito ng aming plano para sa pagpapaunlad ng rehiyon. Kung aagawin mo ito, hindi lang negosyo ang masasaktan, kundi pati ang mga taong umaasa sa trabahong ibibigay namin.”

“Magandang dahilan,” komento ni Christopher habang nakasandal sa kanyang upuan at nakatitig pa rin sa kanya nang walang pagkiling. “Pero ang katotohanan, may sarili rin akong dahilan. At para sa akin, walang ibang mahalaga kundi ang tagumpay ng aking mga plano. Ganoon din naman ang paniniwala mo, hindi ba? Pareho lang tayo, Jecelle—dalawang tao na sanay na maghari sa sarili nating mundo.”

Sa bawat salitang binibitawan niya, lalo pang tumitindi ang kakaibang puwersa sa pagitan nila. Ang banggaan ng kanilang mga pananaw ay hindi lang tungkol sa lupa o negosyo; ito ay banggaan ng dalawang magkatulad na kaluluwa—matatag, mapang-angkin, at sanay na laging nasusunod.

“Kaya ba pinapataasan mo ang alok? Para lang patunayan na mas malakas ka?” hamon ni Jecelle, at ang kanyang tinig ay naging mas matalas.

Umiling si Christopher at dahan-dahang lumapit sa mesa, ang kanyang mga siko ay nakapatong dito habang itinuon ang buong atensyon sa kanya.

“Hindi lang iyon,” sagot niya, at biglang bumaba ang kanyang boses na parang bulong na para lang sa kanya. “Ang totoo, naintriga lang ako. Matagal ko nang naririnig ang kwento mo—ang babaeng kayang patakbuhin ang isang malaking kumpanya nang walang tulong ng sinuman. Akala ko ay gawa-gawa lang ng mga tao ang iyong galing. Pero ngayong nakikita na kita sa harap ko… naiintindihan ko na kung bakit ka nila kinatatakutan.”

Ramdam ni Jecelle ang init ng kanyang tingin na tila humahaplos sa kanyang balat kahit na may distansya sila. Hindi niya alam kung ito ba ay galit o atraksyon ang nararamdaman niya, pero alam niyang delikado ang lalaking nasa harap niya. Mas delikado pa kaysa sa anumang kalaban na hinarap niya noon.

“Kaya huwag mong isipin na madali mo akong matatalo, Christopher,” sagot niya, pinipilit na balansehin ang kanyang emosyon. “Kahit anong gawin mo, hindi ako susuko. Magpapatayan tayo sa presyo kung kailangan.”

Sa halip na mainis, lalong lumawak ang ngiti ni Christopher—isang ngiting puno ng pagnanasa at katiyakan. Tumayo siya at lumibot sa mesa hanggang sa makatayo siya sa tabi mismo ni Jecelle. Masyado siyang malapit—masyadong malapit para sa dalawang taong magkalaban.

“Gusto ko ‘yan,” bulong niya sa tabi ng kanyang tainga, dahilan para manginig ang buong katawan ni Jecelle. “Ang tapang mo… ang apoy sa mga mata mo… parang nakikita ko ang sarili ko sa iyo. Pero tandaan mo ito, Jecelle Mendez: kapag ako ay nagnanais ng isang bagay o isang tao, hinding-hindi ako tumitigil hangga’t hindi ito nagiging akin.”

Napatingala si Jecelle sa kanya, at sa sandaling iyon, naramdaman niya ang matinding hatak na humihila sa kanya palapit sa lalaking ito. Ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bagay na hindi niya maipaliwanag—isang pagnanais na ipinagbabawal ng kanyang isipan.

“Subukan mo lang,” hamon niya pabalik, kahit na ang kanyang boses ay bahagyang paos. “Pero huwag mong isipin na madali mo akong masusunod. Hindi ako tulad ng ibang babae na nadadala lang ng iyong yaman at pangalan.”

Dahan-dahang inilapit ni Christopher ang kanyang mukha hanggang sa halos magkadikit na ang kanilang mga noo. Ang kanyang mainit na hininga ay dumampi sa mga labi ni Jecelle, at ang kanyang mga mata ay nakatingin nang diretso sa kanyang kaluluwa.

“Ewan ko ba kung bakit,” bulong niya, “pero sa tuwing nakikita kita, ang gusto ko lang gawin ay kalimutan muna ang negosyo at alamin kung ano ang lasa ng iyong mga labi. At kung gaano katagal bago mo ako hilingin na manatili sa tabi mo.”

Nanlaki ang mga mata ni Jecelle. Gusto niyang sumigaw, gustong itulak ang lalaki palayo, pero parang nakadikit ang kanyang mga paa sa sahig. Sa kabila ng galit at pagkagulat, may bahagi ng kanyang pagkatao na nagnanais na bigyan ng pagkakataon ang kakaibang damdaming ito.

“Masyado kang nagmamalaki, Christopher,” sagot niya nang pilit na matatag, kahit na ang kanyang mga kamay ay nakakuyom sa gilid ng kanyang damit.

“Tingnan natin,” sagot niya habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang mukha, na parang hahalikan siya anumang oras. “Sa ngayon, magpapatuloy ang laban. Pero sa huli… sigurado akong pareho tayong mapapagod sa pagiging magkalaban. At baka isang gabi, mapagtanto mo rin na ang tanging kapayapaan na makikita mo ay kapag nasa bisig mo ako.”

Bago pa makasagot si Jecelle, dahan-dahang umatras si Christopher at ibinalik ang kanyang dating kalmadong tindig, na parang walang nangyaring matinding sandali sa pagitan nila.

“Magandang usapan ito, Miss Mendez. Magkita ulit tayo sa susunod na hakbang,” paalam niya habang inayos ang kanyang kwelyo. “At tandaan mo… ang lupa ay simula pa lang. Ang tunay na laban ay nagsisimula pa lang.”

Paglabas ng pinto, naiwan si Jecelle na nakatayo pa rin sa kanyang pwesto, hinihingal nang malalim habang hawak ang kanyang dibdib na tila sasabog sa tindi ng tibok. Tumingin siya sa salamin at nakita ang kanyang sarili—pula ang pisngi, basang-basa ang mga labi, at may kislap sa mga mata na hindi pa niya nakikita noon.

Alam niya noon pa man na delikado ang makitungo kay Christopher Lanchan. Pero ngayon, napatunayan niyang ang panganib na dala nito ay hindi lang para sa kanyang negosyo… kundi para sa kanyang puso.

At habang nakatingin siya sa pinto kung saan ito lumabas, may isang kaisipang tumatakbo sa kanyang isipan:

Sapat kaya ang isang gabi para malaman kung magiging kaaway o pag-ibig ang kahihinatnan ng kanilang pagtatagpo?