《ONE MORE NIGHT》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

Napakasarap talaga ng lahat ng ipinaparamdam sa akin ni Christopher. Sa tuwing kami lang dalawa, parang itinuturing niya akong pinakamahalagang bagay sa buhay niya. Sa bawat haplos, halik, at sa bawat pagkakataong kami ay nag-iisa nang lubusan — nararamdaman ko nang buo: mahalaga ako sa kanya. Hindi lang bilang kasintahan, kundi bilang babaeng pinili niyang ibigay ang lahat ng kanyang puso.Hindi rin siya nagkulang sa pagpapakita nito kahit sa labas ng aming silid. Halos araw‑araw ay may dumarating na magagandang bulaklak sa aking opisina — iba’t ibang kulay, mabango, at laging may kasamang maikling sulat na nagsasabing ako ang kanyang tahanan at tanging gusto. Sa bawat pagpupulong kasama ang kanyang mga kasosyo sa negosyo, hindi siya nahihiyang ipakilala ako nang may pagmamalaki: “Si Jecelle — siya ang nagmamay‑ari ng puso at buhay ko.” Minsan ay nahihiya ako nang husto sa harap ng iba, pero sa loob‑loob ko ay punong‑puno ako ng tuwa at pagmamalaki.Minsan ay nagtataka pa rin ako. Il

Sumakay kami sa kanyang sasakyan papunta sa kanyang penthouse. Halos hindi ako makapagpahinga dahil hindi tinanggal ni Christopher ang kanyang kamay sa aking hita sa buong biyahe. Ang bawat haplos ay nagpapaalala sa akin ng nangyari sa loob ng mall — at lalo lamang nagpapaalab sa aking damdamin.Pagdating namin sa itaas ng gusali, agad niyang isinara at kinandado ang pinto. Walang ibang tao — tanging kaming dalawa lamang sa malawak at tahimik na tahanan niya.Dahan‑dahan niyang hinarap ako. “Sinabi ko sa’yo — lalampasan natin ang lahat ng nangyari noon,” bulong niya habang hinahaplos ang aking pisngi.“Handa ako,” sagot ko nang mahina, habang nakatingin nang tuwid sa kanyang mga mata.Dinala niya ako patungo sa malaking silid‑tulugan. Ang liwanag ay malambot at mainit — tila dinisenyo upang palibutan kami lamang ng isa’t isa. Dahan‑dahan niyang tinanggal ang aking damit hanggang sa wala na akong suot. Pagkatapos ay tinanggal din niya ang kanyang sariling kasuotan.Nakaharap kami sa is

Sa bawat araw na lumilipas, mas lalong lumalim at tumitibay ang ugnayan nina Jecelle at Christopher—ngunit kasabay nito ay ang unti-unting paglabas ng ibang panig ng lalaking akala niya ay kilala na niya nang lubusan. Dito mas lalong lumalabas ang katangiang akma sa bawat pahina ng isang madamdaming kwentong may halong dilim at matinding pagmamahal. Si Christopher ay unti-unting nagpakita ng ugaling puno ng pag-aangkin, isang bagay na hindi na niya itinatago kahit kanino, lalo na sa kanya. Ayaw niyang may ibang lalaking lumapit kay Jecelle, kahit pa sa simpleng pagbati o pagtatanong lamang. Hindi niya matanggap na maibigay nito ang kahit katiting na atensyon sa iba pa bukod sa kanya. At kung mayroon mang tumayo sa kanilang daan o sumubok na lumapit sa kanyang minamahal, handa siyang gamitin ang lahat ng kanyang kapangyarihan—ang koneksyon, ang yaman, at ang impluwensyang kinatatakutan ng marami—kahit pa may halong pananakot, o kung kinakailangan, karahasan, upang alisin agad ang anum

JECELLE POV Sa paglipas ng mga araw, hindi lamang ang pagmamahal at pag-aangkin ni Christopher ang natutunan kong harapin. Natutunan ko rin na lumaban sa aking sariling paraan. Hindi ako naging sunud-sunuran lamang sa kanyang mga kagustuhan, bagaman alam kong ganoon siya dahil sa labis na pagpapahalaga niya sa akin. Sa halip, hinarap ko ang kanyang pagiging dominante at matigas na ugali gamit ang aking sariling lakas at katatagan. Sa tuwing ipinapakita niyang nais niyang kontrolin ang lahat ng bagay, hindi ako umatras o tumahimik lamang. Sa halip, tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata at ipinapaliwanag nang mahinahon ngunit matatag ang aking pananaw. Sinabi ko sa kanya na ang pagmamahal ay hindi pag-aari, at ang tunay na lakas ng aming ugnayan ay nasa pagkakapantay-pantay at pagtitiwala sa isa’t isa. Nakakagulat man, sa bawat pagkakataong ipinakita ko ang aking katatagan, lalo lamang tumindi ang atraksyon at paghanga niya sa akin. Nakita niya na hindi ako mahina, at hindi ako

JECELLE POV Sa gitna ng lahat ng tagumpay at katotohanang unti-unting nabubunyag, may mga sandali pa rin na hindi ko mapigilan ang pagdududa sa aking puso. Minsan habang nakatingin ako sa kanya, hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko: Mahal ba talaga ako ni Christopher, o pag-aari lang ang turing niya sa akin? Ang kanyang pagiging mapagbantay ay minsan nagiging masyadong mahigpit. Gusto niyang alam niya ang bawat kilos ko, kung sino ang kausap ko, at kung saan ako pupunta. May mga pagkakataong nasasaktan ako at pakiramdam ko ay nasasakal. Gusto ko ng sariling espasyo, gusto ko ng kalayaan, pero tila ba hindi ko ito maibigay sa sarili ko. Sa tuwing susubukan kong lumayo o magtanong kung bakit kailangan niyang kontrolin ang lahat, lalo lamang niya akong hinihila palapit sa kanya. "Jecelle, ginagawa ko ito dahil ayaw kong mapahamak ka," madalas niyang sabihin habang mahigpit ang yakap sa akin. "Sa mundong ito, walang ligtas para sa iyo maliban kung nasa tabi mo ako." At sa kabila ng