ONE MORE NIGHT のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

Ang silid ng pagpupulong sa pinakamataas na palapag ng Mendez Building ay tahimik, ngunit mabigat ang hangin na humahalo sa amoy ng mamahaling kape at katad. Nakaupo sa dulo ng mahabang mesa si Jecelle Mendez, ang babaeng hawak ang susi sa kinabukasan ng isa sa pinakamalalaking imperyo ng negosyo sa buong bansa. Sa edad na bente’t walo, nakamit na niya ang respeto at takot ng lahat ng nasa industriya. May matalas na isipan, matigas na paninindigan, at mga mata na tila kayang tumagos sa kaluluwa ng sinumang tumitingin. Nakasuot siya ng simpleng itim na ternong perpekto ang pagkakabagay sa kanyang hubog na katawan, at ang kanyang mahabang itim na buhok ay nakatali nang maayos, na nagpapakita ng kanyang matangos na ilong at matipunong panga. Wala siyang inilalabas na kahit anong emosyon, kahit na naririnig niya ang mga ulat ng kanyang mga tauhan. “Miss Jecelle, may balita po kami,” panimula ng kanyang pinagkakatiwalaang tagapamahala, si Atty. Ramos. May halong pag-aalala sa kanyang tin

Ang gabi ay tila nababalot ng makapal na dilim, tanging liwanag lang ng buwan at mga bituin ang nagsisilbing tanglaw sa paligid ng pribadong bahay bakasyunan sa ibayo ng lungsod. Dito dinala ni Christopher Lanchan si Jecelle Mendez—malayo sa ingay ng siyudad, malayo sa mga mata ng publiko, at higit sa lahat, malayo sa lahat ng pader na kanilang itinayo para protektahan ang kanilang mga sarili. Sa loob ng malawak na silid-tulugan, ang hangin ay mabigat at mainit, puno ng kakaibang kuryenteng tumatakbo sa pagitan nila. Nakasandal si Christopher sa gilid ng malaking bintana, ang kanyang mga kamay ay nakasuot sa bulsa ng kanyang pantalon, habang ang kanyang mga mata—madilim at tila walang kalaliman—ay hindi umaalis sa anyo ng babaeng nasa harap niya. Si Jecelle Mendez, na kilala bilang Reyna ng Industriya, ang babaeng hindi yumuyuko sa sinuman, ang taong may hawak ng kapalaran ng libo-libong tao—ngayon ay nakatayo doon, nakakaramdam ng kakaibang panghihina sa harap ng lalaking tinatawag

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko noong pumayag ako sa hiling ni Christopher. Siya pa naman ang isa sa pinakamatinding kalaban ko sa mundo ng negosyo—ang taong ilang beses ko nang kinaharap sa mga negosasyon, at ang taong laging handang makipag-agawan sa anumang oportunidad na dumarating sa ating daan. Pero sa gabing iyon, nang magsalita siya at ilahad ang kanyang mungkahi, wala akong nagawa kundi tumango at pumayag.Siguro dahil sa sobrang pagod. I’m tired—pagod na pagod na akong maging laging matatag, laging handang lumaban, at laging may dalang mabigat na pangalan na inaasahan ng lahat na panatilihin kong mataas at walang bahid ng kahinaan. Masyado na akong nalulunod sa mga numero, kontrata, pagpupulong, at sa imahe ng pagiging matagumpay na negosyante. Minsan, naiisip ko lang: kailan naman ako magiging simpleng tao? Yung taong hindi kailangang laging mag-isip ng estratehiya, yung taong pwedeng magpadala lang sa nararamdaman nang walang takot na masira ang reputasyon.G

Christopher’s POVPagkatapos ng isang mainit, madamdamin, at puno ng pagnanasa na gabi na tanging kaming dalawa lang ang may alam, narito na naman ako sa loob ng aking malawak at tahimik na opisina. Parang kailan lang ay naroon pa rin ang init ng kanyang katawan sa aking balat, ang bango ng kanyang buhok na tila kumapit pa rin sa aking mga damit, at ang alaala ng kanyang mga ungol na paulit-ulit na tumutugtog sa aking isipan. Sa harap ko ay nakapatong ang makapal na mga dokumentong ipinadala niya kanina—ang opisyal na kontrata para sa proyektong sa wakas ay hindi na kailangang maging dahilan ng tunggalian o pag-aagawan kung sino sa amin ang mas mayaman, mas makapangyarihan, o mas magaling sa negosyo.Alam ko na siya nang lubos, kahit sa simula ay hindi kami nagkaroon ng pagkakataong magtagpo nang personal. Marami na akong narinig tungkol kay Jecelle Mendez mula sa mga kasama sa industriya, mula sa mga balita, at maging sa mga bulungan sa mga sosyal na pagtitipon. Kilala siya bilang ma

Jecelle’s POV Parang kailan lang ay nasa ilalim pa kami ng dilim ng gabi, at ngayon ay nasa gitna na kami ng ingay at gulo ng mundo ng negosyo. Ang proyektong naging dahilan ng aming pagtatagpo ay opisyal nang nagsimula. Ang lupang nasa baybayin na matagal kong inaasam, at kalaunan ay napunta kay Christopher, ay unti-unti nang nababago. Araw-araw ay may mga makinaryang dumarating, mga plano na binabago at pinapaganda, at mga pagpupulong na tila walang katapusan. Sa labas, maayos ang lahat. Ang mga dokumento ay napipirmahan nang maayos, ang mga kasunduan ay sinusunod, at ang aming mga tauhan ay nagtutulungan nang maayos. Ngunit sa loob ko, magulo ang lahat. May isang malaking tanong na paulit-ulit na bumabagabag sa aking isipan tuwing humihinto ako at tinitignan ang sitwasyon namin ni Christopher. Ano ba talaga kami? Tanong ko sa sarili ko habang nakatayo sa bintana ng aking opisina, nakatingin sa malayo. Ang usapan ay malinaw — isang gabi lang, walang pangako, walang tanungan,