《ทะลุมิติไปเป็นภรรยาตัวร้ายของบัณฑิตตกอับ》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

ตอนที่ 61 ฤดูหนาวเช้าวันต่อมา เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง หนิงเยียนตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นเพราะอากาศที่เย็นสบาย นางดูแลลูกชายที่เพิ่งตื่นเช่นกัน เปลี่ยนผ้าอ้อมและป้อนนม แล้วส่งต่อให้เหอหยุนช่วยดูแลต่อ ก่อนจะเดินออกมาหน้าบ้าน“ท่านพี่กำลังจะออกไปไร่หรือเจ้าคะ?” หนิงเยียนถามเหอหยวนที่กำลังสวมหมวกสานเหอหยวนหันมามองภรรยาด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้วเยียนเอ๋อร์ มีอะไรจะให้ข้าทำก่อนหรือเปล่า?”“มีเจ้าค่ะ วันนี้ข้าอยากทำผักดองท่านช่วยไปหาซื้อผักจากชาวบ้านมาให้ข้าหน่อยได้ไหม”“ได้สิ! เจ้าจะเอาผักอะไรบ้าง?”“เอาผักกาดขาวมาเยอะหน่อยเจ้าค่ะ...สักห้าสิบจิน ส่วนผักกาดเขียวก็ซื้อมาสักสามสิบจิน เน้นที่ใบหนาๆ หัวใหญ่ๆ ที่ยังไม่เหี่ยว แล้วก็…ถ้าท่านเห็นว่ามีชาวบ้านขายเต้าหู้สดก็ซื้อมาด้วยนะเจ้าคะ”เหอหยวนเลิกคิ้วอย่างสงสัย “เต้าหู้สดหรือเยียนเอ๋อร์? เจ้าจะเอามาทำอะไรหรือ?”“ข้าจะเอามาทำเต้าหู้ยี้เจ้าค่ะ”“เต้าหู้ยี้?” เหอหยวนทวนคำอย่างงงงวย “มันคืออะไรหรือ?...ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”“มันเป็นวิธีถนอมอาหารอย่างหนึ่ง สามารถเก็บไว้ได้นานหลายเดือน และรสชาติก็อร่อยมากด้วย! มันเข้ากันได้ดีกับโจ๊กหรือจ

ตอนที่ 63 เถ้าแก่เนี้ยผู้มั่งคั่งสองปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว หนิงเยียนในตอนนี้ไม่ได้เป็นเพียงหญิงสาวชาวนาธรรมดาอีกต่อไป นางกลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยแห่งหมู่บ้านชิงสุ่ย ชื่อเสียงของนางไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในอำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้เท่านั้น หากแต่ขจรขจายไปไกลถึงเมืองหูหนานและเมืองอื่น ๆ ที่ร้านบะหมี่ของนางไปตั้งอยู่ แม้จะร่ำรวยมหาศาลแล้ว แต่นางก็ยังคงใช้ชีวิตเรียบง่ายและไม่เคยลืมกำพืดของตนเอง ชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีที่สวมใส่ยังคงเป็นสีสุภาพ ไม่ได้หรูหราฟู่ฟ่าเฉกเช่นภรรยาพ่อค้าเศรษฐีในเมืองหลวง กิจการของนางเติบโตอย่างก้าวกระโดด ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ร้านบะหมี่หลี่ฟู่ ได้ขยายสาขาไปแล้วถึงสิบแห่ง โดยมีเถ้าแก่จินหลงเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญในการบุกเบิกตลาดเมืองใหญ่ และเถ้าแก่หลี่ฟู่ดูแลสาขาแรก ๆ ด้วยความซื่อสัตย์และทุ่มเท ร้านบะหมี่แต่ละแห่งสร้างรายได้มหาศาลให้กับนางอย่างต่อเนื่อง กิจการไร่นาก็เจริญรุ่งเรืองไม่แพ้กัน หนิงเยียนและเหอหยวนได้ซื้อที่ดินเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้มีที่นาครอบครองเกือบห้าร้อยกว่าหมู่แล้ว การทำเกษตรแบบหมุนเวียนและสูตรปุ๋ยหมักของหนิงเยียนทำให้ผลผลิตที่ออกมามีคุณภาพสูงเกินกว่าที่ชาวนาคนอื่น ๆ จะ

ตอนที่ 65 ยื่นคำขาดในวันรุ่งขึ้น เหอหยวนต้องเดินทางเข้าเมืองเพื่อจัดการเรื่องการค้าขายตามปกติ ครั้งนี้ จ้าวหู่และลูกน้องอีกสี่คนขี่ม้าตามหลังรถม้าไปอย่างระมัดระวัง พวกเขาสวมชุดธรรมดาและดูกลมกลืนไปกับผู้คนทั่วไปเมื่อไปถึงโรงสีสกุลอู๋ เหอหยวนจัดการเรื่องบัญชีการซื้อขายข้าวฟ่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็ถูกเชิญเข้าไปในห้องรับรองเถ้าแก่โรงสีอู๋เป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้ากลม ดวงตาเล็ก แต่เต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาด เขาต้อนรับเหอหยวนด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นจนเกินความจำเป็น“ท่านเหอวันนี้มาเก็บเงินด้วยตนเองเลยหรือ? ไยไม่ให้คนรับใช้มาแทนเล่า?” เถ้าแก่โรงสีอู๋กล่าวพลางรินชาชั้นดีให้เหอหยวนด้วยตัวเอง“ข้าสะดวกมาเองขอรับเถ้าแก่” เหอหยวนตอบด้วยรอยยิ้มที่สงบเสงี่ยมแต่ก็มีขอบเขต เขาสังเกตเห็นว่าวันนี้เถ้าแก่โรงสีไม่ได้มาเพียงคนเดียว แต่มีหญิงสาววัยสิบหกปีนั่งอยู่ข้าง ๆ นางมีใบหน้าที่สวยหวานและสวมใส่เสื้อผ้าหรูหรา“นี่คือลูกสาวคนที่สี่ของข้า อู๋ซินเยว่” เถ้าแก่โรงสีแนะนำด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “นางกำลังเรียนรู้งานในโรงสี และสนใจเรื่องการค้าขายกับเจ้ามากเป็นพิเศษ”อู๋ซินเยว่ลุกขึ้นคำนับเหอหยวนอย่างอ่อนช้อย ใบหน้าขอ

ตอนที่ 67 ถูกดักปล้น เหอหยวนเดินไปที่โต๊ะแล้วรินชาอุ่น ๆ ให้ภรรยา “เจ้าอาเจียนจนหมดแรงแล้ว ดื่มชาสมุนไพรนี่เสียหน่อยนะ”หนิงเยียนรับถ้วยชามาจิบอย่างช้า ๆ ความอบอุ่นจากชาช่วยให้ร่างกายของนางรู้สึกดีขึ้นในขณะนั้นเอง เหอหยุนก็เดินเข้ามาพร้อมกับอุ้มเทียนซือที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนอย่างเงียบเชียบ“พี่สะใภ้...เป็นอะไรหรือเจ้าคะ?” เหอหยุนอย่างสงสัยเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของหนิงเยียนดวงตาของนางกวาดมองไปที่ใบหน้าซีดเผือดของหนิงเยียนด้วยความกังวลเหอหยวนรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เขารับลูกชายมาอุ้มอย่างระมัดระวัง พยายามซ่อนความตื่นเต้นที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใน“ไม่มีอะไรหรอกหยุนเอ๋อร์ พี่สะใภ้เจ้าแค่รู้สึกไม่สบายท้องนิดหน่อยเท่านั้นเอง”หนิงเยียนยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนเพื่อคลายความสงสัย “ข้าแค่อาเจียนนิดหน่อย คงเป็นเพราะมื้อเช้ากินผลไม้มากเกินไป”แต่เหอหยุนเป็นคนที่ฉลาดเฉลียว นางสังเกตเห็นประกายแสงที่แปลกประหลาดในดวงตาของพี่ชายและพี่สะใภ้ นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้าง“หรือว่า…หรือว่าพี่สะใภ้สามจะ…” เหอหยุนไม่กล้าพูดออกมาจนจบประโยค “ตอนนี้ก็แค่สงสัยเท่านั้นแหละหยุนเอ๋อร์ พรุ่งน

ตอนที่ 69 ขึ้นราคาสามวันต่อมา ลานกว้างหน้าบ้านเต็มไปด้วยเกวียนขนาดใหญ่สิบคัน ถูกลากจูงมาจอดเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ แต่ละคันบรรทุกข้าวฟ่างและข้าวโพด เหอหยวนอยู่ในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มที่ดูทะมัดทะแมง ใบหน้าคมคายของเขาดูเคร่งขรึม เขาหันไปตรวจดูความเรียบร้อยของสินค้าเป็นครั้งสุดท้าย เหอหลงและเหอเหลียงยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองคนดูภูมิฐานขึ้นมาก“อาหยวน… ข้ายังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง” เหอหลงกล่าวเสียงเบา “เสบียงของเรามากเกินไป อาจจะดึงดูดความสนใจของพวกโจรอีก”“ไม่ต้องกังวลพี่ใหญ่ ครั้งนี้ข้ากับหนิงเยียนได้เตรียมการไว้ดีแล้ว” เหอหยวนตอบอย่างหนักแน่นกลุ่มของจ้าวหู่และลูกน้องอีกสิบคน ยืนเรียงแถวอยู่ข้างๆ แต่ละคนสวมเสื้อผ้าสีเข้มที่ดูคล่องตัวและพร้อมสำหรับการต่อสู้ พวกเขามีดาบและกระบี่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียนใต้เสื้อคลุม รูปร่างที่กำยำแข็งแรงของพวกเขาแผ่รัศมีของความน่าเกรงขามออกมาอย่างชัดเจนหนิงเยียน อุ้มเทียนซือเดินออกมาส่งสามีที่หน้าประตู เทียนซือโบกมือเล็กๆ ให้บิดาอย่างไม่ประสีประสา“ท่านพี่…ระวังตัวให้มากนะเจ้าคะ”“ไม่ต้องห่วงนะเยียนเอ๋อร์ ข้าจะระวังตัว” เหอหยวนตอบ พลางจูบหน้าผากของลูกชายอย่างอ