All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นภรรยาตัวร้ายของบัณฑิตตกอับ: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนที่ 72 จับขโมยเมื่อใกล้ถึงวันเก็บเกี่ยว รวงข้าวก็เริ่มมีสีเหลืองทองเต็มท้องทุ่ง และราคาธัญพืชก็ยังคงสูงลิ่วอย่างต่อเนื่อง ความมั่งคั่งที่มองเห็นได้ตรงหน้าย่อมดึงดูดความโลภของผู้คนคืนหนึ่งในช่วงพลบค่ำ ขณะที่ชุดยามที่สาม ซึ่งนำโดยผู้คุ้มกันคนหนึ่งชื่อจาง กำลังเดินตรวจตราอย่างเงียบเชียบตามแนวคันนาที่ทอดยาว พวกเขาได้ยินเสียงผิดปกติแว่วมา“หยุดเดิน! เงียบไว้!” นายจางสั่งด้วยเสียงกระซิบที่เฉียบขาด ชายสิบคนหยุดนิ่งราวกับรูปปั้นแล้วแนบหูฟัง เสียงนั้นดังมาจากแนวนาที่ห่างไกลออกไปประมาณครึ่งชั่วยาม เป็นเสียงของการ เกี่ยวข้าวที่เบามาก แต่ก็ดังพอที่จะได้ยินจากระยะไกลได้ในความเงียบยามค่ำคืน“มีคนกำลังขโมยข้าว!” นายจางพึมพำกับลูกทีม “พวกเจ้าไปแจ้งพี่หลงเดี๋ยวนี้! ส่วนที่เหลือตามข้ามา!”นายจางนำผู้คุ้มกันอีกห้าคนวิ่งตัดทุ่งนาอย่างรวดเร็ว พวกเขาเข้าโอบล้อมจุดที่เกิดเสียงนั้นอย่างเงียบเชียบ เมื่อเข้าไปใกล้พอ พวกเขาก็เห็นชายฉกรรจ์ สามคน กำลังใช้เคียวเกี่ยวข้าวอย่างรวดเร็วและโยนใส่ถุงกระสอบป่านเก่าๆ ที่เตรียมมา ใบหน้าของพวกเขาสวมผ้าปิดบังไว้“หยุดเดี๋ยวนี้!” นายจางตะโกนเสียงดังลั่น พลางชักดาบยาวออกม

ตอนที่ 74 ราชโองการหลังจากขบวนขององค์ชายสามจากไปแล้ว หนิงเยียนก็หันไปทางเหอหยวนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล“ท่านพี่…สามวันจะทันหรือ ข้าวสารที่เรามีอยู่แค่ไม่กี่พันชั่งเท่านั้น แต่ข้าวเปลือกที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาอีกหลายหมื่นชั่งนั้นกว่าจะสีให้เป็นข้าวสารทั้งหมดก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยเจ็ดถึงสิบวัน! หากทหารที่ชายแดนต้องรอเสบียงนานขนาดนั้น ก็อาจจะสายเกินไป!”เหอหยวนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ใช่แล้วเยียนเอ๋อร์…แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไรดี?”หนิงเยียนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจ “ท่านต้องเข้าเมืองไปหาเถ้าแก่โรงสีอู๋เจ้าค่ะ! เอาข้าวเปลือกของเราไปแลกเปลี่ยนกับข้าวสารของเขา!”“หนิงเยียนข้าวของเราเป็นข้าวใหม่ เราจะไม่เสียเปรียบมากเกินไปหรือ?”“ช่างเถอะเจ้าค่ะท่านพี่! ข้าวสารที่เถ้าแก่โรงสีอู๋มีส่วนใหญ่เป็นของปีที่แล้ว หากเราต้องแลกในอัตราที่เสียเปรียบสักเล็กน้อยเพื่อแลกกับความรวดเร็วและเพื่อช่วยกองทัพยังไงก็ย่อมดีกว่า และทหารที่อยู่ในสนามรบพวกเขาไม่มานั่งสนใจหรอกว่าข้าวที่พวกเขาได้กินนั้นเป็นข้าวเก่าหรือใหม่ขอแค่พวกเขาอิ่มท้องก็พอแล้ว”“ข้าเข้าใจแล้วเยียนเอ๋อร์! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” เหอหยวนรับค

ตอนที่ 76 ถูกข่มขู่การเข้ามาของเหอหยวนกับหนิงเยียนในเมืองท่าที่เพิ่งได้รับบรรดาศักดิ์และสิทธิพิเศษจากราชสำนักโดยตรง ไม่เป็นที่พอใจของพ่อค้าท้องถิ่นที่เป็นผู้มีอิทธิพลมายาวนานวันหนึ่ง ขณะที่หนิงเยียนตรวจความเรียบร้อยร้านขายข้าวสารของนาง นายท่านเฉินฟงผู้ซึ่งเป็นเจ้าของโรงสีและเป็นเจ้าของร้านค้าหลายร้านในเมืองท่าก็มาหานางถึงที่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งเมื่อมองหญิงสาวท้องแก่“ฮูหยินเหอ! ช่างเป็นเกียรติที่ได้พบท่าน” เฉินฟงกล่าวด้วยรอยยิ้มจอมปลอม พร้อมกับประสานมือคำนับอย่างขอไปที ดวงตาเล็ก ๆ ของเขากวาดมองทั่วร้านอย่างเหยียดหยามหนิงเยียนรับคำนับของเขา แม้จะนั่งอยู่บนเก้าอี้เพื่อความสะดวกเนื่องจากครรภ์แก่ “นายท่านเฉินฟง ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใดกับร้านค้าเล็กๆ ของข้าหรือ?”เฉินฟงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะฟังดูเหมือนการเสียดสี “ธุระอันใดหรือ? ก็เป็นธุระของพ่อค้าเก่าแก่กับผู้มาใหม่น่ะสิ ฮูหยินเหอ! ข้าได้ยินมาว่าสกุลเหอของท่านเพิ่งได้รับพระราชโองการจากฮ่องเต้ให้มาดูแลการค้าที่ตงไห่ และยังมีสิทธิ์ในการเปิดกิจการค้าขายอย่างไม่มีข้อจำกัดด้วย?” เขาเน้นคำว่า ‘อย่างไม่มีข้อจำกัด’

ตอนที่ 78 สินค้าไม่พอขายเมื่อความเข้าใจกลับคืนสู่ครอบครัว บรรยากาศในจวนก็กลับมาสดใสอีกครั้ง เทียนซือได้รับความสนใจมากเป็นพิเศษจากพ่อกับแม่ แม้หนิงเยียนจะยังคงทำงาน แต่ก็มีลูกชายนั่งอยู่ข้าง ๆ ตลอดในที่สุด... หลังจากเกือบยี่สิบสามวันเต็มที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ท่ามกลางความกังวลของหนิงเยียนที่ท้องแก่ใกล้คลอด ขบวนรถม้าของจ้าวหู่ก็กลับมาถึงท่าเรือตงไห่อย่างปลอดภัย“ฮูหยิน! นายท่าน! พวกเรากลับมาแล้วขอรับ!” จ้าวหู่กล่าวด้วยความเหนื่อยล้าแต่แววตาเต็มไปด้วยความโล่งอกดอน ราฟาเอล ซึ่งรอคอยการกลับมาของขบวนสินค้าอย่างใจจดใจจ่อ และเกือบจะตัดสินใจออกเดินทางไปก่อนตามคำแนะนำของพ่อค้าท้องถิ่นที่หวังดี แต่เมื่อได้รับข่าวการกลับมาของจ้าวหู่เขาก็รีบมารอหนิงเยียนพร้อมกับล่ามและลูกเรือที่ท่าทันทีหนิงเยียนที่เดินทางมาถึงท่าเรือพร้อมกับเหอหยวนและเทียนซือที่ถูกอุ้มอยู่ โดยมีผู้คุ้มกันสามสิบคนแบกหีบผ้าไหมตามมาดอน ราฟาเอลไม่รอช้า เขาและล่ามเริ่มทำการตรวจสอบผ้าไหมที่อยู่ในหีบอย่างถี่ถ้วน ชายชาวโปรตุเกสใช้มือสัมผัสเนื้อผ้าอย่างเชี่ยวชาญ และใช้สายตาพิจารณาลวดลายและสีสันอย่างละเอียด ผ้าไหมของต้าเว่ยนั้นมีคุณภาพ

ตอนที่ 80 หนานผิงโหวสามเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชิงเหลียนทารกน้อยเติบโตอย่างแข็งแรงและมีสุขภาพดี ดวงตาที่กลมโตและสดใสทำให้ทุกคนในจวนหลงรักนางอย่างง่ายดาย ส่วนเทียนซือในวัยสามขวบครึ่งก็จะคอยอยู่ข้าง ๆ เปลของชิงเหลียนเสมอ และไม่เคยงอแงอีกเลยนับตั้งแต่วันที่น้องสาวคลอดออกมาหนิงเยียนฟื้นตัวอย่างรวดเร็วจากอาการคลอดก่อนกำหนด นางไม่ได้กลับไปทำงานหนักเหมือนเดิม แต่ใช้เวลากับลูก ๆ มากขึ้น และจะคอยให้คำปรึกษาแก่เหอหยวนในห้องหนังสือทุกเย็น ร้านเป่าหนิงกลายเป็นร้านค้าที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในตงไห่ในทุกสองเดือนจ้าวหู่จะกลับมาพร้อมกับกองคาราวานที่บรรทุกสินค้าล้ำค่าจากแคว้นซินเจียง ผ้าปัก เครื่องเทศ พรมขนสัตว์ และอัญมณีหายากจากดินแดนทางตะวันตก สินค้าเหล่านี้ได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามจากชนชั้นสูงในเมืองหลวงและเมืองใกล้เคียง ทำให้เหอหยวนตัดสินใจเปิดร้านค้าแห่งที่สามที่เน้นการค้าขายสินค้าจากซินเจียงโดยเฉพาะรายได้ของหนิงเยียนทะยานสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง นางจึงใช้กำไรจากการค้ากับโปรตุเกสและซินเจียงไปลงทุนในการขนส่งทางเรือ นางซื้อเรือสำเภาขนาดกลางมาห้าลำเพื่อใช้ในการขนส่งสินค้าของตนเองและยังรับจ้างข