บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นภรรยาตัวร้ายของบัณฑิตตกอับ: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่ 2 ครอบครัวสกุลเหอณ บ้านสกุลเหอที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของหมู่บ้านชิงสุ่ย ห่างจากบ้านของเหอหยวนและหนิงเยียนไปประมาณสามลี้ บ้านหลังใหญ่นี้มีคนอาศัยอยู่ร่วมกันสิบกว่าชีวิตบนโต๊ะไม้ตัวยาวเก่าๆ กลางห้องโถง ผู้คนต่างนั่งรวมกันอย่างเงียบเชียบ เบื้องหน้าของพวกเขาคือถ้วยดินเผาที่มีโจ๊กมันเทศบด แต่ว่ามันดูเหมือนน้ำมากกว่าอาหาร มันเทศสองหัวถูกต้มผสมกับน้ำจนเละและแทบจะหาเนื้อของมันเทศไม่เจอ สีของมันออกไปทางขุ่น ๆ ไม่มีกลิ่นหอมชวนรับประทานเลยผู้เฒ่าเหอซาน บิดาของเหอหยวน วัยหกสิบเอ็ดปี นั่งอยู่หัวโต๊ะใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าและความกังวล ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น บัดนี้มีแววหม่นหมอง เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งในช่วงเวลาสองปีที่ภัยแล้งและฝูงตั๊กแตนได้ทำลายพืชผลไปเกือบทั้งหมดข้างกายเขาคือ หลี่ฮวา มารดาของเหอหยวน นางเป็นหญิงวัยห้าสิบต้นๆ ที่ยังคงดูแข็งแรง แต่ความกังวลก็ฉายชัดบนใบหน้า นางตักโจ๊กมันเทศให้หลานๆ อย่างระมัดระวัง เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนจะได้รับส่วนแบ่งที่เท่าเทียมกัน“กินช้าๆ หน่อยเถอะน่าเหอเฟิง” หลี่ฮวาเอ่ยเตือนหลานชายคนโตวัยแปดขวบลูก

ตอนที่ 4 ผลซานจาเป็นเหตุเมื่อเดินมาถึงตีนเขา หนิงเยียนเลือกที่จะเดินกลับบ้านทางทิศใต้ของหมู่บ้านเพื่อจะได้สำรวจสภาพโดยรอบไปพร้อมกัน นางเดินไปตามทางเดินดินที่คุ้นเคยเมื่อเดินมาถึงใกล้ ๆ บ้านของสกุลเหอ นางก็เห็นเหอเฟิงกับหนานหยางงหลานชายทั้งสองของเหอหยวนกำลังเล่นอยู่กับเพื่อน ๆ ที่หน้าบ้านของพวกเขา จากความทรงจำ นางไม่เคยสนใจหลาน ๆ ของเหอหยวนเลย หนำซ้ำยังเคยทำท่ารังเกียจเด็ก ๆ เหล่านี้“เหอเฟิง! หนานหยาง มานี่หน่อย” เสียงของหนิงเยียนดังขึ้น เหอเฟิงและหนานหยางงที่กำลังเล่นกับเพื่อนๆ อยู่หันมามองด้วยความตกใจ ใบหน้าของพวกเขาฉายแววหวาดระแวง หนิงเยียนไม่เคยเรียกพวกเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเช่นนี้มาก่อน เพื่อนๆ ของพวกเขาก็หยุดเล่นและหันมามองด้วยสายตาที่สงสัยเช่นกันเหอเฟิงเดินเข้ามาหาอาสะใภ้ด้วยท่าทีหวาดกลัว หนานหยางงวิ่งตามมาหลบอยู่ด้านหลังพี่ชาย“อาสะใภ้สามมีอะไรหรือ?” เหอเฟิงถามเสียงสั่น หนิงเยียนยิ้มบางๆ แล้วปลดตะกร้าเบี่ยงมาข้างหน้า หยิบผลซานจาสีแดงสดออกมาสองกำมือ“นี่…ให้พวกเจ้า” นางยื่นผลไม้ให้พวกเขา “เอาไปกินซะนะ”เหอเฟิงกับหนานหยางงมองหน้ากันด้วยความไม่แน่ใจ ไม่เคยมีใครในหมู่บ้านให้

ตอนที่ 6 ข้าวต้มปลาแห้งเหอหยวนเดินออกมาจากบ้านของมารดาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก ความคิดของเขากลับย้อนไปในอดีต เขาจำวันแรกที่ได้พบกับหนิงเยียนได้ดี นางเป็นบุตรสาวของครอบครัวพ่อค้าจากเมืองข้างเคียงที่เดินทางมาพักที่บ้านของญาติในหมู่บ้านแห่งนี้ นางสวมชุดฟ้าอ่อนที่ดูดีผิดกับชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าขาวผ่องราวกับหยกสลัก ดวงตากลมโตทอประกายสดใสเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหอหยวนในวัยหนุ่มน้อยในตอนนั้นเป็นเพียงบัณฑิตที่เงียบขรึมและรักสันโดษ เขาได้เห็นนางครั้งแรกที่ลำธารในหมู่บ้าน ขณะที่เขากำลังอ่านตำรา นางก็เดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใส“ท่านกำลังอ่านหนังสืออะไรหรือ?” นางถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หนิงเยียนก็มักจะหาโอกาสเข้ามาพูดคุยกับเขาเสมอ นางไม่ใช่ผู้หญิงที่เรียบร้อยอ่อนหวานเหมือนกุลสตรีทั่วไป แต่นางมีความคิดเป็นของตัวเอง กล้าแสดงออก และชอบพูดจาตรงไปตรงมา ไม่นานนักเขาก็ตกหลุมรักนาง และนางก็รักเขาเช่นกัน แม้ครอบครัวของหนิงเยียนจะไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของเขาทั้งสองคน เพราะมองว่าเหอหยวนเป็นเพียงบัณฑิตยากจนดูไม่มีอนาคต แต่ด้วยความรักที่ทั้งคู่มีให้กัน พวกเขาจึง

ตอนที่ 8 ขายสมบัติหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็เริ่มเตรียมตัวเดินทางเข้าเมือง หนิงเยียนเดินไปหยิบเครื่องประดับใส่ห่อผ้า ส่วนเหอหยวนก็จัดการหยิบถุงผ้าที่ใส่เครื่องเขียนและกระดาษมาถือไว้ในมือเช่นกัน เขาหวังว่าวันนี้จะโชคดีมีคนมาจ้างเขาเขียนหนังสือจะได้มีค่าจ้างเกวียนวัวกลับมาส่งพวกเขาเมื่อทั้งสองคนเดินออกมาจากบ้าน เหอหยวนก็เห็นสายตาของเพื่อนบ้านที่มองมาด้วยความสนใจ แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยทักทายเขาเพราะกลัวหนิงเยียนจินหลินที่ยืนซุบซิบอยู่กับเฉินผิง เพื่อนบ้านอีกคนเบ้ปากอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นหนิงเยียนและเหอหยวนเดินออกมาจากบ้านพร้อมกัน ทั้งสองถือถุงผ้าและตะกร้าเหมือนจะเดินทางไปที่ไหนสักแห่งทั้งสองเดินไปตามทางลูกรังที่เต็มไปด้วยฝุ่นและก้อนหินเล็ก ๆ ดวงอาทิตย์เริ่มส่องแสงแรงกล้าขึ้นเรื่อย ๆ จนเหงื่อของหนิงเยียนเริ่มซึมออกมาจากไรผม เหอหยวนเดินนำหน้านางโดยไม่ปริปากพูดอะไรกับภรรยาเลยแม้แต่คำเดียว หนิงเยียนทำได้เพียงแค่เดินตามเขาไปอย่างเงียบ ๆ เช่นกันจนกระทั่งมาถึงในเมือง มีร้านค้าตั้งอยู่ริมสองข้างทาง ร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายอาหาร ร้านขายเครื่องประดับ และร้านขายยาสมุน

ตอนที่ 10 เปลี่ยนไปมากเมื่อมาถึงบ้านแล้ว เหอหยวนก็จัดการเปิดประตูและเดินเข้าไปในบ้านทันที หนิงเยียนเดินตามเขาเข้าไปแล้วก็ตรงไปที่ห้องครัว นางหยิบเมล็ดพันธุ์ผักที่อยู่ในถุงผ้าออกมาวางบนโต๊ะไม้ด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่ แต่พอนึกภาพแปลงผักเล็ก ๆ รอบบ้านแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะพื้นที่แค่นี้ถ้านางปลูกผักขายคงเก็บขายได้แค่ไม่กี่ครั้ง“ท่านพี่” นางหันไปหาเหอหยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เรามีที่ดินเพาะปลูกไหม?”คำถามของนางทำให้เหอหยวนเลิกคิ้วสูงขึ้นด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันนี้ “เจ้า...จำไม่ได้หรือ?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “ตอนที่แยกบ้าน ท่านแม่แบ่งที่นาให้เราสิบสองหมู่ และไร่ปลูกมันเทศอีกเจ็ดหมู่”สีหน้าของหนิงเยียนเปลี่ยนเป็นอึ้งกิมกี่ นางจำเรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ ความทรงจำของหนิงเยียนคนเดิมเต็มไปด้วยเรื่องไร้สาระที่ไม่เป็นประโยชน์ แต่เรื่องสำคัญ ๆ อย่างที่ดินทำกินกลับไม่มีอยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย“อ๋อ...ใช่ ๆ ข้าจำได้แล้ว” นางรีบพูดกลบเกลื่อนพลางพยักหน้าถี่ๆ “แล้วตอนนี้มันเป็นอย่างไรบ้างหรือ?”“ก็ไม่มีอะไร” เหอหยวนตอบเสียงเรียบ “เจ้าให้ครอบครัวของ