ทะลุมิติไปเป็นภรรยาตัวร้ายของบัณฑิตตกอับ

ตอนที่ 1 ทะลุมิติ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านแผ่นพลาสติกกรองแสงลงมาต้องยอดผักคะน้าที่กำลังชูใบอวบอิ่ม ผักสลัดหลากสี ทั้งเรดโอ๊คสีแดงก่ำ กรีนโอ๊คสีเขียวสดใส และบัตเตอร์เฮดใบกลมมน ตั้งเรียงรายอยู่ในรางปลูกอย่างเป็นระเบียบ ระบบน้ำวนที่หล่อเลี้ยงรากผักอยู่ตลอดเวลาทำงานเงียบ ๆ นับดาวที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง ผูกผมหางม้า กำลังยกตะกร้าพลาสติกขนาดใหญ่ที่มีผักสดหลากหลายชนิดใส่ท้ายรถกระบะคู่ใจ

“เรียบร้อย!” เธอปัดมือเบา ๆ แล้วขึ้นประจำที่คนขับ วันนี้เธอมีนัดส่งผักให้ร้านอาหารประจำที่สั่งไว้ล่วงหน้า 

รถกระบะเคลื่อนไปตามถนนลาดยางสองเลนเล็ก ๆ ที่ทอดยาวผ่านป่าและเนินเขา นับดาวฮัมเพลงตามอย่างอารมณ์ดี เธอกำลังคิดถึงแผนการขยายโรงเรือนในเดือนหน้า และลิสต์รายชื่อผักหายากที่ลูกค้าอยากให้ลองปลูกเพิ่ม ทันใดนั้นเสียงแตรที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้น นับดาวมองกระจกข้างโดยอัตโนมัติ ภาพที่ปรากฏทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ รถบรรทุกขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังกำลังขับส่ายไปมาด้วยความเร็วสูง 

“ไม่นะ!” นับดาวตะโกนลั่น แล้วรีบหักพวงมาลัยหลบลงข้างทางอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!

โครม!!!

แต่ก็ไม่ทัน! เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก! รถบรรทุกพุ่งชนท้ายรถกระบะของนับดาวอย่างแรง จนร่างของเธอถูกอัดกระแทกเหวี่ยงไปมาอยู่ในรถ ชิ้นส่วนด้านหน้ารถกระจัดกระจาย เศษกระจกแตกละเอียด

ความเจ็บปวดรุนแรงราวกับมีใครเอาค้อนยักษ์มาทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้าวรานไปทั่วสรรพางค์กายจนแทบจะขาดใจ ภาพทุกอย่างพร่าเลือนจนมองไม่เห็นอะไร เสียงทุกอย่างดับสนิทเหลือเพียงเสียงหวีดหวิวในโสตประสาท ก่อนที่สติของหญิงสาวจะดับวูบลงไปพร้อมกับความมืดมิดที่เข้าครอบงำ

ความรู้สึกแรกที่กลับคืนมาคือความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึก... และความสับสน นับดาวลืมตาขึ้นช้า ๆ แสงสลัว ๆ ที่ส่องเข้ามาในห้องทำให้เธอต้องหรี่ตาลง เธออยู่ที่ไหน?

นี่ไม่ใช่รถของเธอ ไม่ใช่แม้แต่ห้องพักในโรงพยาบาล! ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้นับดาวตกตะลึง ห้องที่เธออยู่ทำจากไม้ แต่กลับดูหยาบและเก่า เตียงที่เธอนอนอยู่เป็นเพียงไม้กระดานหยาบ ๆ บนเตียงมีผ้าห่มผืนบางคลุมร่างของเธอไว้

นับดาวมองไปรอบ ๆ ตัวเองอย่างงุนงง ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันแน่?

“เจ้าฟื้นแล้วหรือ?” เสียงเย็นชาของชายคนหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง นับดาวหันไปมอง เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมสูง ใบหน้าซีดเซียวแต่คมคาย ดวงตาเรียวเล็กทอประกายความเย็นชาและเจ็บปวดอยู่ในนั้น ชุดผ้าฝ้ายที่เขาสวมใส่แม้จะสีซีดจางมากแล้วแต่ยังสะอาด

เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง นับดาวรู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาคู่นั้นอย่างประหลาด ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

แล้วความทรงจำมากมายก็ทะลักเข้ามาในหัวของนับดาว ภาพชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความเกียจคร้าน เอาแต่ใจตัวเอง และยังใจร้ายถึงขนาดทำให้สามีต้องตัดขาดจากครอบครัวเพื่อแยกออกมาใช้ชีวิตกับนางสองคน...

‘หนิงเยียน’ คือชื่อของร่างนี้!

นับดาวรู้สึกชาวาบไปทั่วทั้งตัว เมื่อความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหยุดลง นางเงยหน้ามองเหอหยวนอีกครั้ง ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้มีรูปร่างสมบูรณ์แข็งแรง ใบหน้าซีดเซียวบ่งบอกถึงการขาดสารอาหาร แต่โครงหน้าของเขากลับคมคายราวกับถูกสลักเสลา และดวงตาเรียวเล็กบ่งบอกว่าเป็นคนฉลาดรอบคอบและรักสันโดษ

“นี่วิญญาณฉัน…มาอยู่ในร่างผู้หญิงร้ายกาจแบบนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย?” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาไหวระริกเต็มไปด้วยความงุนงง

เหอหยวนยังคงยืนอยู่ที่ประตู เขาเพียงแค่เหลือบตามองนางหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่ม

ไม่นานนัก เขากลับเข้ามาพร้อมถ้วยดินเผาเก่า ๆ ในนั้นมีเพียงข้าวต้มจืดสีขุ่นคล้ายจะไม่มีอะไรผสมอยู่เลย

เหอหยวนวางถ้วยลงบนโต๊ะไม้เตี้ย ๆ ที่อยู่ข้างเตียง เสียงกระทบเบา ๆ ทำให้หนิงเยียนสะดุ้งเล็กน้อย นางเบนสายตามองถ้วยนั้น สลับกับมองชายหนุ่มผอมสูงที่ยืนนิ่ง ๆ ข้างเตียง

“รีบกินซะ! จะได้มีแรงไปด่ากับนินทาคน” เสียงเขาเย็นเฉียบเหมือนก่อนหน้า แต่คำพูดนั้นกลับทำเอาหนิงเยียนถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง นี่เขาแดกดันเธออยู่รึเปล่า?

นางยกถ้วยขึ้นมาดูใกล้ ๆ กลิ่นข้าวต้มจาง ๆ ลอยแตะจมูก นับดาวถึงกับต้องกะพริบตาปริบ ๆ อยู่หลายครั้งกว่าจะเอ่ยออกมา “นี่มัน…ข้าวต้มหรือน้ำข้าวต้มกันแน่เนี่ย”

ถึงจะเป็นอย่างนั้นท้องของนางกลับร้องเสียงดังขึ้นมาแทนคำตอบ ทำเอาแก้มร้อนผ่าวทันที หนิงเยียนในอดีตอาจจะปฏิเสธหรือปัดถ้วยน้ำข้าวต้มนี่ทิ้งด้วยซ้ำ แต่นับดาวในร่างนี้กลับทำได้แค่หัวเราะแห้ง ๆ คล้ายว่านางเสียสติไปแล้ว ก่อนจะยกถ้วยน้ำข้าวต้มซดเข้าปาก

รสชาติจืด…จืดสนิท...มีเพียงความร้อนอุ่น ๆ ที่ค่อย ๆ เลื่อนผ่านลำคอลงไปสู่กระเพาะที่ไม่ได้กินอะไรเกือบสองวัน ทำเอาเธอคิดถึงผักสด ๆ จากโรงเรือนที่เธอปลูก  และคิดถึงอาหารในโลกปัจจุบันที่เธอเพิ่งจากมา…

“ไม่อร่อยก็กินไปเถิด อย่างน้อยยังดีกว่าหิวตาย” เหอหยวนพูดเสียงเรียบเหมือนจะอ่านความคิดนางออก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทิ้งให้นางอยู่เพียงลำพัง