All Chapters of สามีที่บังคับแต่ง: Chapter 1 - Chapter 10

บนชั้นสองของไนต์คลับอลองเซส ซึ่งข้างในแยกห้องนอนส่วนตัวของเจ้าของคลับหรูชื่อดังใจกลางเมืองกรุงเทพฯ เจมส์ตวัดขายาวพาดลงจากเตียงยับยู่ยี่ หัวคิ้วเข้มขมวดเป็นปมบ่งบอกว่าเขากำลังหงุดหงิดอะไรบางอย่าง “Shit! แม่งเอ๊ย!” พลางเดินเข้าห้องน้ำด้วยสภาพเปลือยเปล่าทั้งตัว แผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บขีดข่วนจากพวกผู้หญิงชั่วข้ามคืน อีกมือคว้าจับผ้าขนหนูมาเช็ดตัวลวกๆ หลังจากอาบน้ำให้ตัวเขาสดชื่น เจมส์เปลี่ยนชุดลำลองใหม่กลายเป็นชุดเสื้อยืดคอกลมพร้อมกับกางเกงสแล็กส์สีดำ เงยหน้ามองดูเส้นปัดนาฬิกาที่บอกเวลาตอนนี้ว่าเกือบครึ่งค่อนวัน “เมื่อคืนนี้ปวดเอวชะมัด เห็นทีต้องหาหมอนวดสวยๆ มานวดให้หายปวดเอวเสียแล้วสิ” ใกล้จะเที่ยงแล้ว แต่เสือเพลย์บอยตัวพ่อยังไม่หิว ว่าจะเข้าไปตรวจเช็คบัญชีของไนต์คลับเสียหน่อยอย่างที่เคยทำประจำ เสียงเคาะประตูดังสองสามครั้งติดต่อกัน สงสัยคงจะเป็นเรเปล คนสนิทของเขา ก่อนจะตวัดขายาวเดินไปเปิดประตูห้องออกพร้อมพ่นคำพูดเสียงห้วน “มึงมีอะไรวะ?” เขาโวย “ขอโทษครับคุณเจมส์ แต่ผมขัดคำสั่งคุณท่านไม่ได้ คือ...คุณท่านต้องการให้คุณเจมส์ช่วยกลับเข้าไปในบ้านใหญ่ตอนนี้ครับ ไม่อย่างนั้นคุณ

สองสัปดาห์ต่อมา ‘จำเอาไว้ใส่หัวสมองเฉิ่มๆ ของเธอด้วยล่ะ ว่าที่ฉันยอมแต่งงานกับเธอไม่ใช่สัญญาการหมั้นหมายของป๊าฉัน ก็แค่ไม่อยากเสียบริษัทครอบครัวของฉันไปให้หล่อนชุบมือเปิบ แค่หนึ่งปีที่ต่างคนต่างอยู่เท่านั้น!’ เพราะเหตุการณ์กะทันหันในวันนั้น ทำให้ร่างเจ้าสาวหน้าเศร้าต้องจำยอมเข้าพิธีวิวาห์ของคู่หมายไร้ใจ น้ำค้างนั่งตัวลีบอยู่ภายในห้องหอคนเดียว หลังจากคำพูดของคนที่เป็นสามีของเธอหมาดๆ พูดเสียงห้วน ก่อนจะเดินออกไป เขาคงเกลียดเลขาเฉิ่มเบอะของพ่อตัวเองมาก ขนาดว่างานแต่งงานครั้งนี้ เจมส์มีเงื่อนไขยื่นข้อเสนอให้ท่านประธานเจต์ว่าจะต้องจัดงานแต่งเงียบๆ รู้ภายในครอบครัวเท่านั้น แม้กระทั่งพวกเพื่อนสนิทของเจมส์ เขายังอาย ไม่กล้าส่งข่าวบอกหรือแจกการ์ดบัตรเชิญเข้ามาร่วม คิดแล้วก็หลุบตาต่ำก้มลงมองดูหลังมือตัวเอง ลูบไล้แหวนแต่งงานเบาๆ ตอนนั้นที่เจอหน้าเจ้าบ่าว หายใจแรงเธอยังไม่กล้าทำเลย คิดไปคิดมาก็ย้อนก่อนงานแต่งหนึ่งวัน ท่านประธานเจต์เรียกเลขารุ่นลูกเข้ามาพบ ‘คุณลุงเรียกน้ำค้างมาทำไมคะ หรือว่าจะสั่งงานเพิ่มอีก’ ‘ไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน เกี่ยวกับเรื่องหนูกับลูกชายลุง หนูน้ำค้างไม่เสียใจใ

ในขณะอีกคนกำลังอธิบาย แต่เขากลับเดินหนีเข้าบริษัท JKL Group ลอยหน้าลอยตาไป มันจะหยามน้ำค้างมากเกินไปแล้วนะ ย้อนกลับไปสิบนาทีก่อน “จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ” “ทำไม?” เขาหันขวับมาถาม ได้ยินคำถามแบบนั้น น้ำค้างตอบสามีไปส่งๆ “คุณเจมส์อยากให้ปกปิดเรื่องที่เราแต่งงานกันเป็นความลับตลอดหนึ่งปีไม่ใช่เหรอคะ ถ้าพวกพนักงานรู้ว่ารถลูกชายของท่านประธานมาพร้อมกับเลขาคนหนึ่ง คนที่จะเป็นฝ่ายเสียหายก็คือน้ำค้างนะคะ” ที่เธอพูดมันก็ถูก อืม...เจมส์คิดอย่างมีเหตุผล เขาหยุดรถเพื่อให้เธอลง น้ำค้างหันมากล่าวขอบคุณก่อนหอบเอาแฟ้มเอกสาร ก้าวลงจากรถสปอร์ต หญิงสาวก้าวเดินเข้าข้างในบริษัทก่อน “หึ! อวดดี” แง้มเปิดกระจกลงเล็กน้อย เขาจ้องมองร่างเพรียวบางที่มีชุดฟอร์มเลขาใหญ่เกินตัว เจมส์ไม่รู้ตัวว่าเผลอยกยิ้มมุมปากออกมาหลายครั้ง ซึ่งมันจะไม่เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนไหน ทว่าสายตาคมเข้มกลับเปลี่ยนไป เมื่อเห็นน้ำค้างคุยสนิทสนมกับพนักงานชายคนอื่น “ผมช่วยถือของให้นะครับ” ภรุจยื่นมือเข้ามาช่วย เห็นว่าเลขาท่านประธานเจต์อยู่คนเดียว “เอ่อค่ะ” “ปกติคุณน้ำค้างจะมาพร้อมกับท่านประธานทุกวัน แต่ทำไมวันนี้ถึงมาคนเดียวล่ะครับ”

ฟ้าใกล้สว่างสำหรับคนตื่นเช้าเพื่อออกไปทำงานเป็นประจำทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน น้ำค้างขยับบิดตัวขี้คร้านไปมา อีกมือบางลูบไล้หมอนข้างที่นอนกอดกลมกันทั้งคืน ลูบไล้ลงลึกไปอีกกลับแตะบางอย่างที่แข็งสู้กลับ อะไรแข็งๆ มาดันตัวเธอ เพื่อให้หายสงสัยตาคู่สวยจึงเปิดเปลือกตาขึ้น ไอ้ที่คิดว่าเป็นหมอนข้าง กลับเป็นร่างสูงของสามีตัวเอง แสดงว่าเมื่อคืนเธอนอนกอดกับเขาน่ะสิ! “คุณเจมส์! คุณเข้ามานอนในห้องนี้ได้ยังไง” คว้าผ้าห่มอยู่ใกล้ตัวรีบปกปิดส่วนร่างกายของเธอไว้ ก้มมองดูตัวเองพบว่าเสื้อผ้ายังอยู่ครบทุกชิ้น ไหนบอกว่าไม่ชอบผู้หญิงจืดชืดไง? “ทีสามีมานอนทำเป็นสะดีดสะดิ้ง หรือว่าเธอต้องการให้ไอ้หน้าตี๋ภรุจนั่นทำมากกว่ากอดล่ะ เธอถึงจะยอมด้วยความเต็มใจ” ว่าแล้วมือหนาจับข้อมือเล็กดึงตัวภรรยาจำใจยอมแต่งเข้ามาใกล้ เธอตกใจกลัวรีบเอามือดันอกกว้างเขาเอาไว้ไม่ให้ใกล้ชิดกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอลืมใส่แว่นกันสายตาเจ้าชู้ของเขาหรือเปล่า อีกคนถึงตามวอแวไม่เลิก คิดแล้วมือเล็กเผลอแตะขอบตาตัวเองด้วยความลืมตัว “คุณลืมคำพูดตัวเองแล้วเหรอว่าจะไม่แตะต้องตัว ไม่อยากได้น้ำค้างมาเป็นเมีย หรือว่าคุณเจมส์สนใจผู้หญิงจืดชืด ไม่

ยอมรับว่าน้ำค้างใจเต้นหวาดกลัว ตาคมหันมองมาทางเธอราวกับจ้องจับผิด ระหว่างขึ้นมาข้างบนสองคนตามลำพัง คนที่พ่วงสถานะตำแหน่งสามี หยิบงานจากบนโต๊ะทำงานโยนใส่ใบหน้าเธอ “ฉันอนุญาตแล้วเหรอว่าให้ลงไปกินข้าวเที่ยงได้ ทั้งที่งานยังเต็มโต๊ะ” ความจริงเจมส์เอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้าง สาเหตุที่เขาหงุดหงิดง่ายก็เพราะเธอลงไปกินข้าวไม่รอสามีตัวเองต่างหาก “น้ำค้างขอโทษค่ะท่านรอง” เลขาสาวแว่นหลุบตาต่ำลง “ขอโทษ? พูดเป็นแต่คำเดียวเหรอ” แต่ก่อนที่น้ำค้างจะเข้าไปทำงาน ก็ถูกเรียกด้วยน้ำเสียงเข้มดุ “หรือว่าคิดถึงชายชู้ภรุจของเธอมาก ก็เลยลงไปหากันสิท่า” “คุณเจมส์! มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด น้ำแค่พักเที่ยง คุณภรุจเขาอยากมาขอโทษเรื่องเมื่อวาน น้ำพยายามเลี่ยงแล้ว แต่คุณภรุจไม่ยอม” “อ้อ นี่เธอกำลังจะบอกว่าตัวเองเสน่ห์แรงมาก จนมีพวกผู้ชายเข้ามาจีบไม่เว้นแต่ละวันน่ะเหรอ หน้าแว่นอย่างเธอเนี่ยนะ” เขาไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ตาคมเข้มสำรวจร่างกายแม่ชีหลงวัด ซึ่งนั่นห่างไกลจากสเปคเสือร้ายมาก สายตาของพวกพนักงานฝ่ายชายทั่วทั้งบริษัทเอาส่วนไหนมามองว่ายัยน้ำค้าง อดีตเลขาของพ่อ สวย น่ารัก คงต้องขุดกันให้ลึกสักหน่อย แต่ยากส