All Chapters of นางบำเรอขัดดอก : Chapter 101 - Chapter 110

“อลินอยู่เฉย ๆ เลยเดี๋ยวพี่จะจัดการกับเจ้านายจอมหื่นของอลินเอง” เจนภพเอ่ยห้ามไม่ให้อลินชายุ่งเรื่องนี้“นายนั่นแหละอยู่เฉย ๆ ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉันกับอลิน” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เอ่ยห้ามเจนภพไม่ให้มายุ่งเรื่องของเขากับอลินชาอีกครั้ง“อลินว่าพี่เจนภพอยู่เฉย ๆ เถอะนะคะเรื่องนี้อลินจัดการเองค่ะ” อลินชาเห็นด้วยกับพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ที่จะให้เจนภพอยู่เฉย ๆ หญิงสาวก็อยากรู้เหมือนกันว่าพ่อเลี้ยงพิพัฒน์มาหาทำไมอีก ก็ในเมื่อเช้านี้บอกเธอเองว่าขาดกันไม่ต้องมาพบเจอกันอีก แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงมาหาเธอถึงที่บ้าน“อลินพี่ว่า...” เจนภพพูดยังไม่ทันจบประโยคพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก็พูดขัดขึ้น“อลินบอกให้นายอยู่เฉย ๆ ก็อยู่ไปเถอะน่า...ฉันกับเมียจะได้คุยกันให้รู้เรื่องสักที” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เอ่ยด้วยความเป็นปลื้ม เมื่ออลินชาเห็นด้วยกับคำเขา“อย่างที่พ่อเลี้ยงพูดค่ะพี่เจนภพ เรื่องนี้ให้อลินจัดการเองนะคะ” อลินชาเอ่ยสำทับไปอีกทีเพื่อให้เจนภพวางใจ“จ้ะ งั้นเชิญตามสบายเลยนะอลิน ถ้ามีอะไรเรียกพี่ได้นะ พี่จะ

“หึหึ...พ่อเลี้ยงคิดแค่ว่าขอโทษกับบอกรักแค่นี้มันจะทำให้ฉันลืมได้เหรอคะ” อลินชาเอ่ยออกมาด้วยความเฉยชา บอกแล้วว่าอย่าให้ถึงทีของเธอ และตอนนี้มันก็ถึงทีของเธอแล้วที่จะได้เอาคืนคนใจร้ายอย่างเขาให้รู้จักจำพ่อเลี้ยงพิพัฒน์นิ่งไปชั่วขณะกับคำพูดของอลินชา เขาเตรียมใจไว้แล้วแหละว่าต้องเป็นแบบนี้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะรักผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบเขาได้หรอก แต่ถึงอย่างไรเขาก็จะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เธอมาเคียงข้างกายถึงจะรู้ว่ามันยากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาก็จะไม่ท้อจนกว่าจะได้ทำเต็มทีเท่าที่ตนเองจะทำได้“ฉันรู้อยู่แล้วว่าคำตอบของเธอมันจะเป็นอย่างไร แต่ฉันดีใจนะที่ได้พูดความในใจของตัวเองให้เธอได้รับรู้” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เอ่ยด้วยความเศร้าสร้อย เสียศูนย์เป็นที่สุดเท่าที่จำความได้เลยก็ว่าได้“เมื่อรู้คำตอบอยู่แล้วคุณมาพูดให้ฉันฟังทำไมคะ ฉันไม่เข้าใจ” อลินชาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ว่าเขาจะมาพูดให้ได้อะไรในเวลานี้ ในเวลาที่เธอได้ตัดสินใจเดินออกมาจากเขาแล้ว“ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ให้อภัยผู้ชายเลว ๆ อย่างฉัน แต่ฉันอยากให้เธอรับรู้ไว้ว่าฉันรักเธ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“อลินนี่แม่เองนะลูก” คุณนายสายหยุดร้องเรียกอลินชาที่อยู่ในห้องให้มาเปิดประตูให้ด้วยเสียงอ่อนโยนอลินชาที่กำลังร้องไห้อยู่เมื่อได้ยินว่าเป็นเสียงใครมาเคาะประตูห้อง หญิงสาวก็รีบปาดน้ำตาของตัวเองแล้วรีบเดินมาเปิดประตูห้องให้แม่เลี้ยงของเธอทันทีด้วยกลัวว่าจะโดนแม่เลี้ยงว่าเอา“มีอะไรคะคุณแม่?” เมื่อเปิดประตูออกมาก็เอ่ยถามแม่เลี้ยงทันที“ขอแม่เข้าไปหน่อยได้ไหมอลิน” คุณนายสายหยุดไม่ได้ตอบคำถามของอลินชาแต่กลับขอเข้าไปในห้องของเธอแทน“ได้ค่ะคุณแม่” แล้วเธอก็เดินนำผู้เป็นแม่เข้าไปเมื่อทั้งสองได้เข้ามาอยู่ในห้องกันเรียบร้อยแล้ว คุณนายสายหยุดก็สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าหวานของอลินชา“อลิน ลูกร้องไห้รึ?” เธอถามด้วยความเป็นห่วง“เปล่าค่ะคุณแม่” อลินชาก้มหน้าตอบกลับไปอลินชางงกับความห่วงใยที่แม่เลี้ยงของตัวเองส่งให้ยิ่งนัก ซึ่งปกติแล้วแม่เลี้ยงจะมีแต่ตะคอกด่าว่าเธอสารพัด ถึงแม้ว่าเธอจะทำดีมา

หนึ่งเดือนผ่านมาแล้วที่พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ไม่ได้เจออลินชาอีกเลยหลังจากวันนั้นที่เขาเดินออกจากบ้านอลินชามา และไม่ถึงอาทิตย์ต่อมาหลังจากวันนั้นเขาก็ได้รับการ์ดเชิญจากบ้านของอลินชาที่ส่งมาเชิญเขาไปร่วมงานแต่งงานของอลินชากับเจนภพ ยิ่งได้รู้สาเหตุที่ทำให้อลินชาแต่งงานกับเจนภพจากคุณนายสายหยุดเขาก็ยิ่งเสียใจเข้าไปใหญ่ เมื่อคุณนายสายหยุดบอกว่าอลินชากำลังตั้งท้องกับเขาเลยต้องยอมแต่งงานกับเจนภพเพื่อที่จะให้เจนภพรับเป็นพ่อของลูกในท้องอลินชา ซึ่งเจนภพก็ยอมรับอย่างง่ายดาย“พิพัฒน์ นายจะมัวมานั่งเสียใจกินเหล้าแบบนี้ทำไมวะ!" ไม้เมืองขึ้นมาดูแลกิจการแทนพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ชั่วคราวนั้นเอ่ยว่าเพื่อนด้วยความสมเพชยิ่งนัก ตั้งแต่ได้รับการ์ดเชิญงานแต่งงานของอลินชาที่คุณนายสายหยุดเอามาให้นั้นพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก็เอาแต่กินเหล้าเมาเหมือนหมาทุกวัน ขนาดงานแต่งงานเขายังไปร่วมแสดงความยินดีแทนเลย“ฉาน...จะกินจน..กว่าอลิน...และลูก...จะให้อภัย...ฉาน...” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ร้องตอบไม้เมืองมาด้วยความมึนเมา“หึหึ...นายยังคิดว่าอลินจะกลับมาหาแกอีกเหรอพิพัฒน์ อลินแต่งงานไ

“ฮือ ๆ" อลินชาเห็นพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ปล่อยโฮออกมาเธอก็ปล่อยโฮออกมาด้วยความสงสารพ่อเลี้ยงพิพัฒน์เช่นกันที่มีสภาพไม่ดูไม่ได้เลย“ฉันว่าทุกคนออกไปจากที่นี่กันดีกว่านะ ดูเหมือนว่าอลินกับพ่อเลี้ยงจะมีเรื่องต้องคุยกัน” คุณนายสายหยุดเอ่ยชวนทุกคนให้ออกไปจากห้องรับแขก เธออยากเปิดโอกาสให้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์และอลินชาได้ปรับความเข้าใจกัน ไม่มีเหตุผลอะไรแล้วที่จะรออีกแล้ว ก็ดูได้จากสภาพของพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ในตอนนี้แล้วแทบจะไม่เหลือเค้าเดิมที่เคยเห็นเลย คุณนายสายหยุดเลยล้มเลิกแผนที่จะรอให้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ไปตามง้ออลินชาอย่างที่ว่าในตอนแรก ก็ใครเขาจะไปทำลงก็ในเมื่อพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ร้องไห้ออกมาไม่อายใครอย่างนี้เธอเลยใจอ่อน“ผมเห็นด้วยกับคุณนายสายหยุดครับ” ไม้เมืองเห็นด้วยกับความคิดของคุณนายสายหยุด แล้วทุกคนก็เดินออกไปจากห้องพร้อมกัน โดยทิ้งให้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์และอลินชาปรับความเข้าใจกันในห้องสองต่อสองเมื่อเหลือกันสองต่อสองแล้วพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก็เดินปาดน้ำตาเซเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงข้างอลินชาที่กำลังร้องไห้อยู่ หัวใจของเขาพองโตขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้เห็นหน้าหวาน ๆ ข