Lahat ng Kabanata ng นางบำเรอขัดดอก : Kabanata 71 - Kabanata 80

“ฮัลโหลสวัสดีค่ะพี่เขม” เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์น้ำฟ้าก็หยิบขึ้นมาดูว่าเป็นใครโทร.มาหา พอเห็นว่าเป็นใครเธอจึงเอ่ยทักทายปลายสายไป“จ้า ยัยชะนี คือพี่จะไปก่อนวันนัดสองวันนะ คงไปถึงพรุ่งนี้เช้ามารับพี่ที่สนานบินด้วยนะยัยชะนี” เขมโทร.มาแจ้งให้น้ำฟ้ารู้“ค่ะพี่เขมสุดเลิฟ เดี๋ยวน้ำฟ้าจะไปรอรับนะคะ ว่าแต่จะมาถึงกี่โมงคะน้ำฟ้าจะได้ไปถูก?” ถึงจะเศร้าเรื่องของตัวเองอยู่มาก แต่หญิงสาวก็ดีใจที่รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยจะมาถึงก่อนกำหนดนัด เธอจะได้ไม่ต้องคิดมาเรื่องไม้เมือง“ประมาณแปดโมงครึ่งได้มั้ง เพราะพี่พิภพเป็นคนจองตั๋วเองเลยนะทริปนี้และที่ต้องไปก่อนก็เพราะว่าพี่พิภพอยากเจอเธอเร็ว ๆ ไงน้ำฟ้า” เขมไม่ลืมที่จะพูดถึงพิภพพี่ชายของตัวเองให้น้ำฟ้าฟัง“ค่ะพี่เขมถ้างั้นพรุ่งนี้เจอกันนะคะ ฝากบอกพี่พิภพด้วยว่าน้ำฟ้าคิดถึง”“จ้ะยัยชะนีน้อย งั้นแค่นี้นะ”“จ้า เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ จุ๊บ ๆ ๆ” ก่อนวางสายน้ำฟ้าไม่เคยลืมที่จะส่งจูบผ่านโทรศัพท์ให้เขมขนลุกเล่นเหมือนเดิม และพอวาง

“วารีปล่อย! ฉันบอกให้เธอปล่อยไง หา!"เมื่อบอกครั้งแรกวารีไม่ยอมปล่อย พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เลยตวาดบอกวารีอีกครั้งและมันก็ได้ผลเมื่อวารียอมปล่อยมือออกจากแขนของเขาทันที“และฉันบอกเธอแล้วไงวารีว่าเราขาดกันแล้วตั้งแต่วันที่เธอบุกไปบ้านฉันโดยที่ฉันไม่ได้อนุญาต” ถึงเขาจะหันมาพูดกับวารีแต่มือเขาที่จับอลินชาก็ยิ่งจับแน่นขึ้นกว่าเดิมไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเลย“พ่อเลี้ยงจะมาทำแบบนี้กับวารีไม่ได้นะคะ วารีไม่ผิด คนที่ผิดคืออีเด็กนี่ต่างหากที่เข้ามาแย่งพ่อเลี้ยงไปจากวารี” วารีไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ อยู่แล้วอย่าหวังเลยถ้าเธอไม่ได้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์แล้วล่ะก็ไม่ว่าอีหน้าไหนก็ไม่ได้อลินชาได้แต่เงียบอยู่เฉย ๆ ไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น ก็หญิงสาวไม่รู้จะพูดให้ได้อะไรขึ้นมาเธอเลยเอาแต่ยืนนิ่งเพื่อฟังพ่อเลี้ยงพิพัฒน์กับวารีพูดกัน“วารี กลับ!” ศรัณเดินมาดึงให้วารีกลับไปกับตัวเองเพื่อไม่ให้อยู่สร้างเรื่องให้กับพ่อลี้ยงพิพัฒน์และอลินชาไปมากกว่านี้ ขนาดแค่นี้ก็มากพอแล้ว“ไม่กลับ วารีไม่กลับจนกว่าพ่อเลี้ยงจะกลับมาเป็นของวารีคนเดียว พี่ศ

“ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะฉันบอกให้ปล่อย! กรี๊ด!" อลินชาทั้งร้องทั้งดิ้นเพื่อให้เขาปล่อย แต่ดูเหมือนว่ามันจะไร้ประโยชน์เพราะตอนนี้ร่างหนาได้ถอดเสื้อผ้าของตัวเองไปหมดแล้ว“กรี๊ด!" หญิงสาวร้องออกมาอีกครั้งเมื่อเขาก้มลงมาซุกไซ้ที่คองามของเธอเธอทั้งดิ้นทั้งส่ายหน้าหนีไปมาเพื่อไม่ให้เขาสัมผัส แต่ยิ่งตรงกันข้ามเมื่อเธอยิ่งส่ายหน้าไปมามันยิ่งเปิดโอกาสให้เขาได้เข้าใกล้เธอมากขึ้น“ร้องดัง ๆ ไปเลยอลินให้คนเขารู้กันไปเลยว่าเราทำอะไรกันอยู่ อย่าหวังว่าครั้งนี้ฉันจะอ่อนโยนกับเธอเหมือนทุกครั้งเลยอลิน หึหึ” เขาผละออกมาจากซอกคออลินชามาพูดเพื่อให้เธอได้รู้ว่าถึงจะร้องดังอย่างไรก็ไม่มีใครเขากล้าเข้ามาช่วยเธอไปได้หรอก“ปล่อยฉันไปนะ ไอ้แก่ลามก แก่แล้วไม่เจียมยังอยากจะมากินเด็กอย่างฉันอีก ดีเท่าไรแล้วที่ได้กินฉัน ไอ้แก่! และอย่าหวังเลยว่าจะมีครั้งต่อไปที่จะได้ทำแบบนี้กับฉันอีก ไอ้แก่ตัณหากลับ ฉันเกลียดแก ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนก็อย่าได้พบเจอกันอีกเลย แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่ฉันได้รู้จักคนน่ารังเกียจอย่างแกมันก็ถือว่าเป็นเสนียดกับชีวิตมากพอแล้ว” หัวใจ

“น้ำฟ้าก็ว่างั้นแหละค่ะ ถ้างั้นเราไปกันเถอะค่ะรถของน้ำฟ้าจอดอยู่ทางนั้นค่ะ” น้ำฟ้าเห็นด้วยกับพิภพจึงชวนทุกคนไปขึ้นรถที่ลุงชมเป็นคนสตาร์ตเครื่องไว้รอแล้วในขณะนี้ พอทั้งสามเอากระเป๋าไปเก็บไว้ท้ายรถเรียบร้อยและมานั่งในรถแล้วลุงชมก็ออกรถทันที“ยัยชะนีปิดเรียนแค่ไม่นานทำไมเธอดูผอมและโทรมแบบนี้ยะ!?” เขมถามด้วยความเป็นห่วงรุ่นน้อง“น้ำฟ้ากำลังไดเอตอยู่ค่ะพี่เขมสุดเลิฟ” น้ำฟ้าพูดโกหกออกไป“ฉันล่ะไม่เข้าใจชะนีอย่างพวกเธอเลยว่าจะลดไปทำไมทั้ง ๆ ที่ผอมแห้งอย่างนี้ เวลาลมพัดมีหวังได้ปลิวตามลมไปพอดี” เขมเอ่ยขึ้นด้วยความหมั่นไส้“ฮ่า ๆ ๆ อิจฉาล่ะสิถึงได้พูดแบบนี้อ่ะ” น้ำฟ้าเอ่ยกลั้วหัวเราะด้วยความพอใจกับคำพูดของเขม“ฮ่า ๆ ๆ ก็ฉันอยากเป็นผู้หญิงบ้างถึงได้ชอบว่าพวกชะนีอย่างพวกหล่อนไง” เขมรู้ว่าน้ำฟ้าเป็นคนชอบแกล้งขนาดไหน นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขารักรุ่นน้องคนนี้ของเขามากที่สุด รักเหมือนน้องสาวแท้ ๆ ของเขาเลย“ฮ่า ๆ ๆ อย่าเป็นเลยพี่เขมสุดเลิฟ ขนาดแค่นี้ก็สวยกว่าน้ำฟ้าแล้ว” น้ำฟ

ขณะเดียวกันนั่นเองไม้เมืองที่กลับมาถึงบ้านของตัวเอง แล้วเขาก็นั่งพักผ่อนอยู่ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นและพอดูชื่อที่โชว์ขึ้นว่าเป็นใครโทร.มาเขาจึงกดรับ“สวัสดีครับพ่อ” ไม้เมืองเอ่ยทักปลายสายไปทันทีเมื่อกดรับ“ไอ้ลูกชายเป็นยังไง ถึงรึยัง?” เมธินโทร.มาถามเพื่ออยากรู้ว่าลูกชายของเขาถึงโคราชหรือยัง ก็ภรรยาของเขานั่งแทบไม่ติดเลยตั้งแต่ที่ลูกชายขึ้นเครื่องไป เขาจึงได้โทร.มาหาลูกชายเพื่อภรรยาที่รักของเขาจะได้สบายใจ“ถึงเมื่อกี้เองครับพ่อ”“ดีแล้ว ถ้างั้นคุยกับแม่แกเลยนะไอ้ลูกชาย” พร้อมกับส่งโทรศัพท์ให้ภรรยาได้คุยกับลูกชายสุดที่รักของเธอ“ไม้ นี่แม่เองนะลูก” เมื่อรับโทรศัพท์จากผู้เป็นสามีมาศรีเพ็ญก็รีบส่งเสียงแหลม ๆ ของเธอไปตามสายทันที“ครับแม่ผมรู้แล้วครับเสียงแหลม ๆ แบบนี้คงไม่มีใครแล้วครับนอกจากคุณแม่คนงามของผม” ไม้เมืองพูดจาหยอกเย้าแม่ของตัวเองส่งไปทางปลายสาย“แหม ๆ อารมณ์ดีขึ้นแล้วเหรอลูกถึงได้พูดหยอกแม่แบบนี้?” ศรีเพ็ญเอ่ยถามด้วยความหม