All Chapters of นางบำเรอขัดดอก : Chapter 81 - Chapter 90

“ไม่ใช่พี่ชายน้ำฟ้าค่ะพี่เขม พี่ชายน้ำฟ้าหล่อกว่านี้อีกตั้งเยอะ แค่นี้แค่หน้าตาธรรมดาค่ะ” น้ำฟ้าเอ่ยชี้แจงให้เขมเข้าใจให้ถูก“ฮ่า ๆ ๆ แสดงว่าคนนี้ยังโสดพี่ก็จีบได้สิใช่ไหมน้ำฟ้า?” เขมเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้จักไม้เมือง“ไม่โสดค่ะพี่เขม คนนี้เขากำลังจะแต่งงานแล้วค่ะ อีกอย่างเขาไม่ชอบไม้ป่าเดียวกันหรอกเขาชอบขาว ๆ อึ๋ม ๆ อย่างสาวเชียงใหม่โน่นค่ะ ส่วนพี่เขมเลิกคิดไปเลยค่ะ”“ว้า...เสียดายจัง...ว่าแต่เขาชื่ออะไรน้ำฟ้า?” เขมเอ่ยถามชื่อของไม้เมืองกับน้ำฟ้า“ชื่อไม้เมือง หรือไม้ค่ะพี่เขม น้ำฟ้าว่าเราอย่ามาเสียเวลาถามเรื่องของคนอื่นเลย เราไปเดินชมไร่องุ่นกันดีกว่าค่ะ” น้ำฟ้าเปลี่ยนเรื่องไปดื้อ ๆ หญิงสาวไม่อยากจะอยู่ใกล้ไม้เมืองให้เจ็บไปมากกว่านี้จึงชวนเขมและพิภพออกไปเดินเล่นที่ไร่องุ่นคำว่าอย่าเสียเวลาถามเรื่องของคนอื่นของน้ำฟ้ามันทำให้ไม้เมืองทั้งเจ็บทั้งจุกจนแทบจะฝืนยิ้มไม่ไหว แต่ก็แสร้งยิ้มออกไปเพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเขากับน้ำฟ้ามีเรื่องไม่เข้าใจกัน“งั้นเราไปกันเถอะ ผมขอตั

“คะพ่อเลี้ยง มีอะไรจะใช้อลินถึงได้เรียกคะ?” อลินชาถามประชดเขาไปเหมือนทุกครั้งและแทนที่เขาจะโกรธเหมือนทุกครั้งแต่กลับยิ้มหน้าระรื่นส่งให้เธอแทน“ไม่เอาสิจ๊ะเมียจ๋า...ผัวแค่เรียกด้วยความคิดถึงเฉย ๆ ไม่ได้คิดจะใช้เมียผู้แสนดีเลยนะ” ถึงจะรู้สึกเจ็บกับคำพูดประชดของอลินชา แต่เขาก็แสร้งยิ้มหยอดคำหวานใส่ทำเป็นไม่สนใจวาจาของเธอที่ผ่านมาเอาอีกแล้ว วันนี้พูดจาชวนเลี่ยนอีกแล้ว ไม่รู้ทำไมพักนี้ถึงชอบพูดจาชวนเลี่ยนแบบนี้กับเธอจังเลยนะ หญิงสาวเอ่ยอยู่ในใจก่อนที่จะเอ่ยสวนกลับไปให้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์หน้าหงายไปเลยทีเดียว“ฉันเพิ่งรู้นะว่านางบำเรอขัดดอกอย่างฉันได้เลื่อนขั้นมาเป็นเมียพ่อเลี้ยงเจ้าอารมณ์อย่างคุณ” อลินชาทิ้งคำพูดที่เหมือนคมมีดที่คอยกรีดลึกในใจให้เขาได้กระอักเลือด แล้วก็เดินขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมามองคนที่ถูกกระทำด้วยวาจาที่เป็นดั่งคมมีดนับพัน ๆ เล่มที่สาดซัดเข้าใส่หัวใจของเขาอย่างเต็มจนไม่มีชิ้นดีแล้วในตอนนี้ มันก็หนึ่งอาทิตย์มาแล้วที่เขาทำดีกับเธอแต่ดูเหมือนว่ายิ่งทำยิ่งไม่มีประโยชน์เลยจนตอนนี้เขาเริ่มท้อแล้ว&ldqu

“หยุดแล้วจ้ะ น้ำฟ้าฟังพี่ให้ดีนะ คือเรื่องคู่มงคู่หมั้นอะไรนั้นพี่โกหกน้ำฟ้าเฉย ๆ ตอนนั้นพี่เสียใจที่น้ำฟ้าปฏิเสธพี่ เลยอยากโกหกให้น้ำฟ้ารู้ว่าพี่ไม่ได้แคร์น้ำฟ้าเลย แต่ในความเป็นจริงแล้วพี่รักและแคร์น้ำฟ้ามากเลยต่างหากล่ะ ส่วนเรื่องที่พี่จะแต่งงานนั้นพี่ยังแต่งไม่ได้ เจ้าสาวของพี่ยังเรียนไม่จบ พี่เลยต้องรอให้เจ้าสาวของพี่เรียนจบก่อนเพราะเจ้าสาวของพี่คนนี้พี่ชายเขาหวงมาก ไม่ต้องถามพี่นะว่าเจ้าสาวของพี่เป็นใคร ก็ตอนนี้ก็ยืนอยู่ตรงหน้าพี่แล้ว แต่พี่คงคิดไปเองมั้งเพราะว่าเขาไม่ได้รักพี่เลย พี่อุตส่าห์มาตามง้อเป็นอาทิตย์แล้วแต่เธอก็เอาแต่วิ่งหนีพี่ หลบหน้าพี่จนพี่เริ่มท้อว่าจะกลับไปเรียนต่อแล้ว ไม่อยากมีแล้วเมียถ้ามียากแบบนี้อ่ะ” ไม้เมืองพูดพร้อมกับทำท่าทางเหนื่อยและท้อเต็มทีแล้วที่จะวิ่งตามหาความรักในครั้งนี้“พี่ไม้พูดอะไรไม่รู้ น้ำฟ้าไม่เห็นเข้าใจเลย” อันที่จริงหญิงสาวเข้าใจที่เขาพูดทุกอย่างแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้เพื่อกลบเกลื่อนความอายของตัวเอง“อยากให้พี่พูดชัด ๆ ใช่ไหมน้ำฟ้า ได้ เดี๋ยวพี่จัดให้เลย” พอเอ่ยเสร็จเขาก็ร้องตะโกนบอกรักน้ำฟ้า

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาตอนนี้ที่บ้านไร่ใจอสูรเหลือแค่อลินชาและพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ที่อยู่ด้วยกัน น้ำฟ้าก็เปิดเรียนแล้วส่วนไม้เมืองก็กลับไปอยู่ที่เชียงใหม่แล้ว และทั้งสองยังหาวิธีลงรอยกันไม่ได้เลยเพราะอลินชาใจแข็งเกินกว่าที่พ่อเลี้ยงพิพัฒน์คิดไว้ตั้งเยอะตอนนี้อลินชานั่งเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่นเขียนไดอารี่ของตัวเองเพลิน ๆ และกินของว่างไปด้วย ตอนนี้หญิงสาวรู้แล้วว่าในท้องเธอมีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้น เมื่อสองวันก่อนอลินชาขอพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ออกไปข้างนอก หญิงสาวให้เหตุผลว่าจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวของผู้หญิง เขาก็ให้เธอไป และโชคยังดีอีกที่เขาไม่ไปกับเธอด้วย เธอจึงไปซื้อที่ตรวจครรภ์ที่คลินิกและตรวจดูอยู่ที่ห้องน้ำสาธารณะซึ่งผลมันก็ออกมาว่าเธอท้องจริง ๆ อย่างที่คิด ยังดีที่หญิงสาวไม่ได้แพ้ท้องอะไรนอกจากอยากกินแต่ของเปรี้ยว ๆ แค่นั้น ส่วนคนที่แพ้ท้องแทนเธอนั้นเป็นพ่อเลี้ยงพิพัฒน์นั่นเอง เพราะพักหลัง ๆ มานี่ทานอะไรก็ต้องอาเจียนออกมาหมดจนทุกวันนี้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์แทบจะกินอะไรไม่ได้เลย“คุณอลินคะ มะม่วงแรดมาแล้วค่ะ” ป้านวลส่งเสียงร้องมาแต่ไกลเพื่อให้อลินชารู้ถึ

เย็นวันนี้ที่บ้านไร่ใจอสูรวุ่นวายไปหมดเลยเมื่อผู้เป็นใหญ่ที่สุดของไร่ไม่สบายจนต้องได้รีบพาตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน ตอนเดินกลับมาจากโรงหมักไวน์นั้นพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ได้เป็นลมล้มฟุบอยู่ตรงทางเข้าบ้านพอดีจึงทำให้ลุงชมที่กำลังเช็ดรถอยู่นั้นเห็นเข้าและรีบเรียกคนเข้ามาช่วย และโชคยังดีที่ศรัณขับรถผ่านมาเพื่อที่จะกลับบ้าน วิศวกรหนุ่มเห็นเข้าจึงได้ลงมาช่วยพ่อเลี้ยงพิพัฒน์และพาขึ้นรถของตัวเองเพื่อไปส่งที่โรงพยาบาล“หมอครับพ่อเลี้ยงเป็นยังไงบ้างครับ” ศรัณรีบวิ่งเข้าไปถามหมอที่เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินพอดีกับที่อลินชาและป้านวลและลุงชมมาถึง“อย่าเป็นห่วงไปเลยครับพ่อเลี้ยงแค่เหนื่อยเพลียแค่นั้นเลยเป็นลมหมดสติแบบนี้ ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ เดี๋ยวผมจะย้ายพ่อเลี้ยงไปที่ห้องพักฟื้น พวกคุณค่อยไปเยี่ยมกันนะครับ”“ไม่เป็นอะไรได้ไงคะ ก็ในเมื่อเขานอนเป็นลมสลบอยู่ทางเข้าบ้านนะคะคุณหมอ” ครั้งนี้อลินชาเป็นคนเอ่ยถามหมอบ้าง ตอนที่ลุงชมเข้าไปบอกเธอนั้นเธอแทบเป็นลมไปเลยเมื่อรู้ว่าเขาไม่สบายจนได้รีบพาตัวมาส่งโรงพยาบาลแบบนี้