All Chapters of นางบำเรอขัดดอก : Chapter 111 - Chapter 119

เมื่อเรื่องทุกอย่างลงตัวเรียบร้อยแล้วพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก็จัดการกับสภาพของตัวเองให้ดูดีก่อนเป็นอันแรกหนวดเคราที่เขาไม่ได้โกนมันรกรุงรังไปหมดจนไม่เหลือสภาพเดิมเหมือนอย่างที่อลินชาว่าไว้ไม่มีผิดเลย และตอนนี้คราบขอทานที่อลินชาเคยว่าได้หลุดลอยไปแล้ว ตอนนี้เหลือแต่เพียงพ่อเลี้ยงพิพัฒน์หนุ่มรูปหล่อ ขนาดพระเอกละครหลังข่าวอย่างเคน ธีรเดช ยังเทียบชั้นไม่ติดเลยก็ว่าได้“รู้สึกว่าจะดูแลตัวเองดีจริง ๆ นะพิพัฒน์ ตั้งแต่จะแต่งงานมานี่” ไม้เมืองที่นั่งอยู่ในห้องด้วยเอ่ยแซวด้วยความหมั่นไส้“มันอยู่แล้วเพื่อน ว่าแต่นายอย่ามาพูดเลยเรื่องนี้ ฉันยังไม่คิดบัญชีกับนายเลยนะไม้” เมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม้เมืองร่วมมือกับทุกคนหลอกเขาเรื่องอลินชา“ก็ลองนายคิดดูสิ ฉันจะไปฟ้องน้องอลิน” ไม้เมืองเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นต่อ“ก็เอาสิวะ! ถ้านายไปบอกอลิน ฉันไม่ยกน้ำฟ้าให้นายแน่ ดูซิว่าใครจะเหนือกว่าใคร คิดดูสิ” ถึงไม้เมืองจะยกอลินชาขึ้นมาอ้างแต่เขาก็ยังมีไพ่ที่เหนือกว่าไม้เมืองอยู่ดี“อย่าทำแบบนั้นนะพิพัฒน์เพื่อนรัก เราายอมแ

“ยังเลยจ้ะ นี่มันก็สองทุ่มแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นลงมาเลย สงสัยจะไม่หิวกันมั้งคะ ส่วนพ่อเลี้ยงจะทานอะไรไม่ได้เลยนอกจากนมร้อนเท่านั้นค่ะ ส่วนอาหารอย่างอื่นแค่ได้กลิ่นก็กินไม่ได้เลยค่ะ จะอาเจียนออกมาทุกที นี่แหละค่ะเขาเรียกว่ารักเมียมากจนแพ้ท้องแทนเมีย คิก ๆ” ป้านวลเอ่ยขึ้นด้วยความขบขันเมื่อคิดเห็นตอนที่พ่อเลี้ยงพิพัฒน์วิ่งเข้าห้องน้ำแทบทุกวันจนดูเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับบ้านนี้“ฮ่า ๆ ๆ อยากเห็นจังเลยค่ะป้านวล ว่าแต่ว่าพี่ชายจะแพ้ท้องเวลาไหนคะ?”“ส่วนมากจะเป็นเวลาตอนเช้าตรู่ค่ะที่อาเจียน ส่วนเวลาอื่นก็ดูปกติค่ะแต่จะมีอาการวิงเวียนเล็กน้อยค่ะ เหมือนอย่างคราวที่แล้วได้นอนโรงพยาบาลไงคะ เป็นหนักสุดเลยค่ะ เพราะตอนนั้นไม่รู้ว่าคุณอลินท้องค่ะหมอเลยไม่รู้สาเหตุ แต่ตอนนี้หมอให้ยาแก้แพ้มาให้พ่อเลี้ยงกินแล้วค่ะเลยแพ้แต่ตอนเช้า ส่วนคุณอลินก็ไม่ได้แพ้อะไรเลยค่ะ นอกจากอยากกินของเปรี้ยว ๆ อย่างคนท้องทั่วไปค่ะ” ป้านวลเล่าไปตามที่ตัวเองเห็นและสังเกตมาให้กับน้ำฟ้าฟัง“อ้อ ถ้างั้นน้ำฟ้าขอตัวก่อนนะคะง่วงมากเลยค่ะ กู๊ดไนต์นะคะป้านวล" หญิงสาวเอ่ยข

“อลิน วันนี้ลูกสวยจริง ๆ ลูก” คุณนายสายหยุดเอ่ยชมลูกเลี้ยงของตัวเองในห้องแต่งตัวด้วยความชื่นชม“ขอบคุณค่ะคุณแม่ อลินดีใจนะคะที่คุณแม่ไม่ได้รังเกียจอลินแล้ว” อลินชาเอ่ยขอบคุณแม่เลี้ยงพร้อมกับเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่ด้วยความตื้นตันใจ“กอดแต่แม่แล้วพ่อคนนี้ล่ะอลิน” อรัณที่เดินเข้ามาตามลูกสาวเข้าไปในงานก็มาเจอกับสองแม่ลูกที่กำลังกอดกันพอดี เขาเลยเอ่ยขึ้นด้วยความน้อยใจในตัวอิลนชาบ้าง ก็จะไม่ให้น้อยใจได้ไง ก็ตั้งแต่ที่อลินชากับภรรยาเขาถูกกันนี่ สองแม่ลูกคู่นี้ไม่ค่อยสนใจเขาเลย แบบนี้เป็นใครจะไม่น้อยใจบ้าง“ทำเป็นน้อยใจไปได้คุณพ่อ” อลินชาผละออกจากผู้เป็นแม่เดินเข้ามาสวมกอดผู้เป็นพ่อ และตามมาด้วยคุณนายสายหยุดที่เดินมาสวมกอดอีกคน ตอนนี้พ่อแม่ลูกกำลังกอดกันอย่างมีความสุขจนล้นพ้นเลยก็ว่าได้“พ่อว่าอลินลูกพ่อโตเป็นผู้ใหญ่มากเลยนะลูก และก็สวยมากเลย” เมื่อผละออกมาแล้วอรัณก็เอ่ยชมลูกสาวของตัวเองด้วยความดีใจที่เห็นลูกสาวของตัวเองได้คู่ครองที่ดีอย่างพ่อเลี้ยงพิพัฒน์“คุณพ่อก็ชมอลิน

“สวัสดีค่ะดิฉันวารีค่ะ""สวัสดีครับกระผมศรัณครับ เราสองคนได้รับหน้าที่ให้เป็นพิธีกรในค่ำคืนนี้นะครับ” ศรัณและวารีที่รับหน้าที่เป็นพิธีกรในคืนนี้ขึ้นไปกล่าวคำสวัสดีแขกทุกคนที่มาร่วมงานบนเวที“ตอนนี้ก็ได้เวลาที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวขึ้นมาแสดงความในใจก่อนเข้าห้องหอแล้วนะครับ” ศรัณที่รับหน้าที่เป็นพิธีกรเอ่ยบอกแขกทุกคนในงานให้รับรู้“ใช่แล้วค่ะ ตอนนี้ก็ได้ฤกษ์แล้วนะคะ ตอนนี้ขอเชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวบนเวทีด้วยค่ะ” วารีเอ่ยเชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวให้ขึ้นมาบนเวที“ใช่แล้วครับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวรีบ ๆ มาเลยนะครับเดี๋ยวจะเสียฤกษ์เอานะครับ” ศรัณเอ่ยขึ้นบ้างทางด้านพ่อเลี้ยงพิพัฒน์และอลินชาที่ยืนต้อนรับแขกอยู่หน้างาน เมื่อได้ยินเสียงประกาศ พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก็รีบช้อนอุ้มอลินชาวิ่งด้วยความเร่งรีบทันทีเมื่อได้ยินพิธีกรจำเป็นประกาศ“พ่อเลี้ยงปล่อยอลินลงนะคะ” ตอนนี้อลินชากลัวว่าเขาจะพาเธอหกล้มเอาได้ เธอจึงสั่งให้เขาปล่อยเธอลง“ไม่ได้จ้ะเมียจ๋า เดี๋ยวจะไม่ทันฤกษ์” พ่อเลี้ย