All Chapters of นางบำเรอขัดดอก : Chapter 61 - Chapter 70

“อลิน ตื่นได้แล้ว วันนี้ฉันจะพาเธอไปดูไร่กับฉัน” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์นั่งรออลินชาตื่นตั้งนานแล้วแต่ดูเหมือนว่ารออย่างไรหญิงสาวก็ไม่ยอมตื่นจนเขาต้องได้เข้ามาปลุกเธอ“อื้อ! ขออลินนอนต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ อลินเพลียอ่ะ” อลินชาพึมพำออกมาด้วยความอ่อนเพลีย ก็เมื่อคืนนี้เธอแทบจะไม่ได้นอนเลยเพิ่งจะมาได้นอนตอนตีห้าเอง แล้วแบบนี้ยังจะให้ไปทำงานอีกหรือทั้ง ๆ ที่เขาเอาเปรียบเธอทั้งคืนจนเธอไม่ได้หลับได้นอนเลย“ไม่ได้! ฉันบอกให้ตื่นก็คือตื่น อย่ามานอนขี้เซาแบบนี้นะอลิน อีกอย่างฉันกับเธอก็นอนพร้อมกัน เธอคิดว่าเธอเพลียเป็นคนเดียวรึไง” เขาปลุกหญิงสาวอีกครั้งพร้อมกับดึงให้ลุกขึ้นจากเตียง“ก็ได้ ๆ ฉันตื่นก็ได้ ฉันลืมไปว่าฉันเป็นแค่คนงานและส่วนกลางคืนเป็นนางบำเรอขัดดอกให้กับเจ้านายหื่น ๆ อย่างคุณ” อลินชาลุกขึ้นพร้อมกับใส่เป็นชุด ๆ จนสะใจแล้วก็เดินสะบัดหน้าใส่พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เดินเข้าห้องน้ำไป“ให้มันได้อย่างนี้สิอลิน ฉันอุตส่าห์อารมณ์ดีแล้วเชียววันนี้ แต่เธอก็ยังมาพูดจาประชดประชันฉันอยู่ได้ ได้ ถ้าเธอไม่ชอบนักที่ฉันทำดีด้วย ต่อจากวันนี้ไปฉันจะเห็นเธอเป็นแค่นางบำเรอขัดดอกจริง ๆ ก็ได้ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกฉันว่าจะพา

“ทานข้าวอิ่มแล้วก็ไปกันเถอะอลิน” วันนี้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ให้ป้านวลนำอาหารมาให้เขาและอลินชาทานที่เรือนพิกุล“ค่ะเจ้านาย เดี๋ยวฉันขอไปเอาโทรศัพท์ก่อนนะคะ” อลินชารีบไปเอาโทรศัพท์ที่ห้องนอนของตัวเองแล้วก็เดินกลับมาที่โต๊ะทานข้าวที่พ่อเลี้ยงพิพัฒน์นั่งรออยู่“ไป เราไปกันเถอะ” เมื่อเห็นอลินชาเดินมาเขาก็รีบลุกขึ้นเดินไปทันที“พ่อเลี้ยงเราจะไปกันยังไงคะ?” อลินชาเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเดินตามพ่อเลี้ยงพิพัฒน์มาทัน“เราจะเดินชมไร่ไปเรื่อย ๆ และก็จะไปหยุดที่โรงหมักไวน์โรงใหม่ที่กำลังสร้าง” เขาหยุดเดินและหันมาอธิบายให้หญิงสาวฟัง“ค่ะ” เมื่อรู้งานที่ต้องทำในวันนี้แล้วอลินชาก็เดินนำหน้าไปก่อนพ่อเลี้ยงพิพัฒน์โดยไม่รอเขาเลย“อลินเธอต้องเดินตามหลังฉันสิ ฉันเป็นเจ้านายเธอนะ” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ร้องเรียกให้อลินชาหยุดเดินก่อนแล้วรอเดินตามหลังเขา“ได้ค่ะ” อลินชาละเกลียดนักผู้ชายคนนี้ที่คอยแต่จะใช้อำนาจกับเธอและคอยเอาเปรียบทุกเวลาที่มีโอกาสขนาดเมื่อ

“จะมีเรื่องอะไรที่ทำให้ฉันอารมณ์เสียได้เท่ากับเรื่องอลินอีกไม้” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เอ่ยถึงตัวต้นเรื่องที่ทำให้เขาต้องมาอารมณ์เสียแบบนี้“ฮ่า ๆ ๆ นายนี่นะพิพัฒน์ กำลังอารมณ์เสียเรื่องอลิน ฉันไม่อยากจะเชื่อนายเลย ฮ่า ๆ ๆ” ไม้เมืองไม่อยากจะเชื่อก็เพราะว่าเพื่อนของเขามักใช้อำนาจสั่งอลินชาตลอดและหญิงสาวก็ไม่เคยขัดใจเลย แต่มาวันนี้กลับมาบอกว่าอารมณ์เสียเรื่องอลินชา หึหึ มันน่าตลกสิ้นดีเลย“อย่ามาหัวเราะฉันไอ้ไม้ นายรู้ไหมที่ฉันโกรธและอารมณ์เสียอยู่นี่ก็เพราะว่าอลินไปทานข้าวกับศรัณทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ให้ไป แต่เธอกับขัดคำสั่งฉันต่อหน้าศรัณจนฉันหน้าแตก จะไม่ให้ฉันอายและโกรธเธอได้ไงไม้” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์อธิบายสาเหตุที่ทำให้โกรธให้กับไม้เมืองฟัง“นายเลยโกรธเธอว่างั้น” ไม้เมืองอยากจะหัวเราะอีกครั้งแต่ก็พยายามกลั้นเสียงหัวเราะไว้“ก็ใช่นะสิวะ! ว่าแต่ว่านายโทร.มาหาฉันมีอะไรรึเปล่า กลับถึงบ้านนอนหลับสบายดีไหมเมื่อคืน?” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เปลี่ยนเรื่องทันที ตอนนี้เขาอยากรู้เรื่องของเพื่อนมากกว่า“จะมีเรื่องอะไ

ตอนนี้มืดค่ำแล้วแต่อลินชายังไม่กลับมาเลย พ่อเลี้ยงพิพัฒน์จึงนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้เลยเวลานี้ได้แต่เดินไปเดินมาไม่หยุดอยู่ในห้องรับแขกของเรือนพิกุล ตั้งแต่เขาวางโทรศัพท์กับไม้เมืองแล้วเขาก็รีบมารออลินชาที่บ้านทันทีแต่รอแล้วรอเล่าจนตอนนี้ 2 ทุ่มกว่า ๆ แล้วอลินชาก็ยังไม่กลับ ยิ่งอลินชามาช้ามากเท่าไร ความโกรธที่เขามีมันยิ่งเพิ่มทวีคูณขึ้นเท่านั้น และแล้วการรอคอยก็สิ้นสุดลงเมื่อเสียงรถวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าเรือนพิกุลและไม่นานอลินชาก็เดินยิ้มเข้ามาในบ้าน“ไปไหนมาทำไมกลับมามืดค่ำแบบนี้?” เมื่อเห็นหญิงสาวเข้ามาพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก็ตะโกนถามทันทีด้วยความโกรธ“ไปทานข้าวและซื้อของใช้ส่วนตัวมานิดหน่อยค่ะ” ตอนแรกอลินชาตกใจอยู่เหมือนกันที่โดนตะโกนถามโดยไม่ทันได้ตั้งตัว“คงไม่ใช่ไปกินข้าว ซื้อของกันเฉย ๆ มั้ง ฉันว่าคงไปวิดพื้นกันมากกว่ามั้งอลิน กี่ยกกันล่ะ” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับเดินมาหาอลินชาที่หยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องรับแขก“แล้วแต่คุณจะคิด ถ้าคนมันคิดไม่ดี อธิบายยังไงก็คิดไม่ดีเหมือนเดิม”

“พ่อเลี้ยงอย่าเพิ่งสิคะ ฉันมีเรื่องจะถามพ่อเลี้ยง” อลินชารีบวิ่งไปคว้าแขนเขาไว้ก่อนที่เขาจะเข้าห้องน้ำอีกไม่กี่ก้าวเดินเท่านั้น“ปล่อยแขนฉันเดี๋ยวนี้อลิน อย่าสะเออะมาจับแขนของฉันแบบนี้ถ้าฉันไม่อนุญาต” เขาสั่งหญิงสาวทันทีเมื่อโดนคว้าแขนไว้พร้อมกับทำท่าเฉยชาใส่อลินชาเหมือนกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ในห้องเลยอลินชารีบปล่อยมือออกทันทีที่พ่อเลี้ยงพิพัฒน์พูดคำว่า 'สะเออะ' แค่นี้หญิงสาวก็รู้แล้วว่าเขาเบื่อเธอแล้วแน่ ๆ ถึงได้ทำท่าทีเฉยชาแบบนี้แถมยังหลบหน้าเธอแบบนี้อีก แต่อย่างไรวันนี้ก็จะต้องถามเขาให้รู้เรื่องว่าทำไม“ขอโทษค่ะพ่อเลี้ยง คือฉันอยากทราบว่าทำไมคุณไม่ให้ฉันมาทำงานที่ห้องทำงานคุณ และยังสั่งไม่ให้ฉันเข้าพบอีก  พ่อเลี้ยงมีเหตุผลอะไรคะถึงได้ทำแบบนี้?” อลินชารีบเอ่ยถามตามที่ใจตัวเองคิดทันที หญิงสาวทนมาสองวันแล้ว แต่วันนี้เธอจะไม่ทนอีกแล้วกับการที่เขาไม่สนใจ“มันเรื่องของฉัน เธอจะอยากรู้ไปทำไม เธอเป็นแค่พนักงานส่วนฉันเป็นเจ้านาย ฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องบอกเธอด้วยซ้ำอลิน ถ้าเธอหมดเรื่องที่จะถามแล