جميع فصول : الفصل -الفصل 20

หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น อย่างไม่หวั่นเกรงต่อคนตรงหน้า“ถ้าจะให้พูดกันตามตรง เงินแค่ห้าล้านเจ็ดแสนมันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำกับสิ่งเลวร้ายที่แม่คุณทำไว้กับฉัน! มันเทียบไม่ได้เลยกับความอัปยศที่ฉันต้องเจอ!”คำพูดที่พรั่งพรูออกมาอย่างฉะฉานและแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้นของลลิน ทำเอาภีมพลชะงักไปชั่วขณะ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างลืมตัว ‘ค่าเยียวยาจิตใจ? ค่าศักดิ์ศรี?’ ประโยคเหล่านี้มันดังก้องอยู่ในหัวของเขาแม่บอกเขาเสมอว่าลลินรีบคว้าเช็คเงินสดทันทีที่เสนอให้เพื่อแลกกับการเลิกราและเอาเงินไปปรนเปรอผู้ชายคนใหม่ที่โรงแรม ถ้าเธอเป็นแค่ผู้หญิงหิวเงินอย่างที่แม่พูดจริงๆ ทำไมแววตาของเธอถึงได้ดูเจ็บปวดและเคียดแค้นราวกับเป็นผู้ถูกกระทำขนาดนี้?  ทำไมเธอถึงกล้าพูดเต็มปากเต็มคำว่าแม่ของเขาเป็นคนทำลายชีวิตเธอ?“เลิกเล่นละครสักทีลลิน!”ภีมพลปัดความสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจทิ้งไป เขาเลือกที่จะยึดติดกับสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดห้าปี  

สะบัดเร่าอยู่บนเตียงกว้าง เหงื่อกาฬไหลชุ่มโทรมกายจนเสื้อเชิ้ตแนบเนื้อ สติสัมปชัญญะของเขาเลือนลางจนแทบแยกแยะไม่ออกระหว่างความจริงกับความฝัน หมอประจำตระกูลที่เขาไว้ใจที่สุดบอกผ่านสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดว่ายาพิษชนิดนี้ไม่มีสารเคมีใดๆ ในโลกที่จะล้างมันออกได้ทันเวลา นอกเสียจากว่าเขาจะต้องใช้ ‘ร่างกายของหญิงสาวผู้บริสุทธิ์’ เป็นยาถอนพิษเพื่อระบายความอัดอั้นอันมหาศาลนั้นออกไป มิฉะนั้นเส้นเลือดในสมองของเขาจะระเบิดและกลายเป็นอัมพาตไปตลอดชีวิต และท่ามกลางเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้องประหนึ่งโลกจะแตกดับ เสียงเคาะประตูห้องแผ่วเบาก็ดังแทรกเข้ามา“มีใครอยู่ไหมคะ… อาหารมาส่งแล้วค่ะ” เสียงหวานใสประดุจแก้วกระดิ่งลมดังลอดผ่านช่องประตูเข้ามาในโสตประสาทของชายหนุ่มที่กำลังคลุั่งสวาท รุ่ยหมิงที่สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้วเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ลุกพรวดขึ้นจากเตียงพุ่งตรงไปเปิดประตูบานหนาออกทันที ภาพตรงหน้าคือเด็กสาวร่างบางในชุดยูนิฟอร์มไรเดอร์ส่งอาหารที่เปียกปอนไปด้วยหยาดฝน ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราปราศจากการแต่งแต้มสีสันใดๆ ดวงตากลมโตฉายแววซื่อบริสุทธิ์ทว่าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกยามที่สบตากับอสูรกายร้าย

“ดิฉันยอมรับว่าชีวิตส่วนตัวอาจจะมีอุปสรรค แต่อุปสรรคเหล่านั้นหล่อหลอมให้ดิฉันมีความอดทนและรับผิดชอบมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า ดิฉันมั่นใจว่าการมีลูกไม่ได้ทำให้ประสิทธิภาพในการทำงานของดิฉันลดลงแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียวค่ะ”“งั้นหรือ?” รุ่ยหมิงเลิกคิ้ว มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้าย ชายหนุ่มวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปึก ก่อนจะบังคับรถเข็นไฟฟ้าให้เคลื่อนเข้ามาหาเธอช้า ๆ ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้ ซูซานสัมผัสได้ถึงไอร้อนและแรงกดดันมหาศาลจากร่างกายกำยำของเขา “แล้วถ้าฉันบอกว่า… ฉันไม่ชอบคนที่มีความลับล่ะ? โดยเฉพาะความลับเกี่ยวกับ ‘พ่อ’ ของเด็กแฝดสองคนนั้น”“นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของดิฉันค่ะ ไม่เกี่ยวกับงาน” หญิงสาวเริ่มเม้มปากแน่น ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก สายตาของประธานจ้านในยามนี้ไม่ได้มองเธอเหมือนผู้สมัครงาน แต่มันเหมือนเสือร้ายที่กำลังจ้องจะตะครุบเหยื่อไปขย้ำ“มันเกี่ยวแน่… ถ้าหากพ่อของเด็กคนนั้น เป็นคนที่ฉันรู้จักดี”เขากดปุ่มรีโมทคอนโทรลที่ข้างตัวกะทันหัน เสียงล็อกประตูระบบดิจิทัลของห้องทำงานดังกริ๊ก พร้อมกับม่านหน้าต่างอัตโนมัติที่ค่อยๆ เลื่อนลงมาปิดกั้นแสงสว่างจากภายนอกจนห้

หากในคืนนั้นเธอไม่ไปส่งอาหารผิดห้อง เขาคงเส้นเลือดในสมองแตกตายไปแล้ว เธอคือผู้มีพระคุณ คือแสงสว่างเดียวในชีวิตที่มืดมิดของเขา แต่เขากลับตอบแทนเธอด้วยความเกรี้ยวกราดและการใช้อำนาจบาตรใหญ่ รุ่ยหมิงสูดลมหายใจลึก ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าหญิงสาว ท่ามกลางความตกตะลึงของซูซาน มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยค้อมหัวให้ใคร บัดนี้กำลังก้มศีรษะให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งอย่างหมดรูป“ฉันขอโทษ…” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่า และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการสำนึกผิดอย่างแท้จริง “เธอพูดถูก ซูซาน ฉันมันเห็นแก่ตัว ฉันถูกความแค้นและการแก่งแย่งในตระกูลหล่อหลอมจนลืมไปว่า… การปฏิบัติต่อคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตมันต้องทำยังไง” ซูซานนิ่งขึง มองร่างสูงใหญ่ที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก“ฉันไม่ได้โกรธที่เธอซ่อนลูกไว้ ฉันโกรธตัวเอง… โกรธที่ปล่อยให้เธอต้องตกระกำลำบากมาถึงห้าปี” รุ่ยหมิงเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ นัยน์ตาคมกริบของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น “ที่ฉันแสดงออกอย่างป่าเถื่อนไปเมื่อบ่าย มันเป็นเพราะสัญชาตญาณดิบที่กลัวว่าจะสูญเสียเธอไปอีก ฉันรู้ว่าฉันเริ่มต้นกับเธอด้วยวิธีที่เลวร้ายที่สุด…

“ถ้าแกกล้าแตะต้องลูกฉันแม้แต่ปลายก้อย… ฉันจะสับแกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้หมากิน!” รุ่ยหมิงคำรามลั่นห้องทำงาน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ด้วยโทสะที่ทะลุขีดจำกัด “จุ๊ๆๆ อย่าเพิ่งขู่สิครับพี่ชาย ตอนนี้ไพ่เหนือกว่าอยู่ในมือผมนะ” อี้หลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน“ถ้าอยากให้ไอ้เด็กแฝดสองคนนี้มีชีวิตรอดกลับไปสู่อ้อมอกแม่ของมัน… คืนนี้เวลาสองทุ่มตรง มาหาผมที่โกดังท่าเรือหมายเลขสี่… อ้อ มาคนเดียวนะครับ แล้วอย่าลืมเตรียมเอกสารสละตำแหน่งประธานบริหารและโอนหุ้นทั้งหมดมาให้ผมด้วย… ถ้าเห็นตำรวจ หรือเห็นไอ้บอดี้การ์ดหน้าโง่ของพี่แม้แต่เงา… เตรียมมารับศพลูกของพี่ไปได้เลย!” ติ๊ด!สายถูกตัดทิ้งไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่กำลังจะคละคลุ้งในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ซูซานซบหน้าลงกับอกกว้างของรุ่ยหมิง ปล่อยโฮออกมาอย่างหมดสภาพ หญิงสาวรู้แล้วว่าเธอเข้าใจเขาผิด และรู้แล้วว่าตอนนี้ครอบครัวของเธอกำลังก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่อันตรายที่สุดในชีวิต รุ่ยหมิงกอดร่างบางไว้แน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ไปด้วยเปลวเพลิงอำมหิต บรรยากาศภายในห้อง ร่างบางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลอาบแ