ภายในห้องนอนใหญ่ ซูซานเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธออยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าซาตินสีขาวเนื้อนุ่ม กำลังยืนเช็ดผมที่เปียกชื้นอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ดวงตากลมโตยังคงมีรอยแดงช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ทว่าภายในใจกลับรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดห้าปีประตูห้องน้ำถูกเปิดออก รุ่ยหมิงก้าวออกมาในสภาพเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงนอนขายาว ตามตัวมีหยดน้ำเกาะพราวตามมัดกล้ามเนื้อ ที่อัดแน่นไปด้วยความแข็งแกร่ง ชายหนุ่มเดินเงียบๆ เข้ามาสวมกอดร่างบางของซูซานจากด้านหลัง ฝังจมูกโด่งเป็นสันลงบนซอกคอหอมกรุ่นของเธอ สููดดมกลิ่นดอกลาเวนเดอร์ที่เขาหลงใหลเข้าเต็มปอด“เด็กๆ หลับแล้วเหรอคะ…” ซูซานเอ่ยถามเสียงแผ่ว เอนหลังพิงแผงอกกว้างอย่างลืมตัว ความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์เสี่ยงตายทำให้อคติและทิฐิที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น “หลับไปแล้ว… คงจะเหนื่อยกันมาก” รุ่ยหมิงกระซิบตอบ ริมฝีปากหยักลึกพรมจูบไปตามลาดไหล่มนอย่างทะนุถนอม มือหนาค่อยๆ ปลดสายรัดเสื้อคลุมอาบน้ำของเธอออกอย่างเชื่องช้า“แต่ฉันยังไม่เหนื่อย… และฉันต้องการรางวัลสำหรับความเหน็ดเหนื่อยในวันนี้”“อ๊ะ… รุ่ยหมิง…” ซูซานอุทานเบาๆ เมื่อสาบเสื้อคลุมถูกร
آخر تحديث : 2026-07-06 اقرأ المزيد