ชู้รักมาดามหรู่ (อีโรติก)

ในยุคสมัยที่เงินตราคือพระเจ้าและอำนาจคือสิ่งเดียวที่การันตีความอยู่รอด การแข่งขันทางธุรกิจภายในตระกูลจ้านนั้นดุเดือดไม่ต่างจากสมรภูมิรบที่ไร้ควันปืน ท่ามกลางตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านกลางใจเมืองหลวง ห้องประชุมบอร์ดบริหารชั้นบนสุดของ ‘จ้านกรุ๊ป’ มักจะอบอวลไปด้วยรังสีอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอมและชุดสูทราคาแพงเสมอจ้านรุ่ยหมิง ประธานบริหารหนุ่มวัยสามสิบสองปี นั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าคันหรูที่ถูกสั่งทำพิเศษ นัยน์ตาคมกริบราวกับพญาอินทรีทอดมองตัวเลขผลประกอบการบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพนักวางแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทุกครั้งที่ปลายนิ้วนั้นกระทบลงไป มันกลับสร้างความกดดันให้แก่เหล่าผู้บริหารที่นั่งล้อมโต๊ะจนแทบจะหยุดหายใจ“ผลกำไรไตรมาสนี้ตกลงไปสองเปอร์เซ็นต์ในส่วนของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ฝั่งตะวันออก” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้องประชุม “ใครจะรับผิดชอบ?”สายตาหลายคู่ลอบมองหน้ากันอย่างหวาดหวั่น ไม่มีใครกล้าสบตากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็น แม้ว่าเขาจะสูญเสียความสามารถในการเดินไปแล้ว แต่ความเฉียบขาดและความฉล

หรูชิงเว่ยทรุดตัวลงบนเตียงกว้างในห้องพักชั้นบนของวิลล่าหรู ตรงริมหน้าต่างที่มองเห็นท้องทะเลเบื้องล่าง มองเกลียวคลื่นสาดซัดเข้าฝั่ง…เพื่อหวังให้ธรรมชาตดับความร้อนรุ่มในกายให้ดับลง แสงแดดยามสายทอดผ่านผ้าม่านผืนบาง เงาของมันลูบไล้ร่างในชุดนอนผ้าซาตินบางเบาสีแดงที่แนบเนื้อจนแทบมองเห็นผิวเนียนละเอียดใต้ร่มผ้าของคุณหนูผู้หิวโหยในไฟสวาท“ไอ้คนบ้า...” เธอพึมพำเบา ๆ ด้วยริมฝีปากที่ยังระเรื่อจากความโกรธปนปรารถนาตั้งแต่เขาพูดจาถากถางและขับไล่ไสส่งเธอให้ออกห่างเมื่อเช้า หัวใจของเธอก็ทั้งเดือดดาลและวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก ผู้ชายคนนั้น…จ้านรุ่ยหมิง…ไม่เคยแตะต้องเธอเลยแม้แต่ปลายนิ้ว ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้ ทั้งที่ในอดีตที่ผ่านมา มีผู้ชายกี่คนกันที่เธอสามารถปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของพวกเขาได้เพียงแค่ปลายหางตาและรอยยิ้มบางเบาหรูชิงเว่ยเม้มปากแน่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินเปลือยเท้าไปยังหน้ากระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง เธอจงใจปล่อยผมยาวสลวยให้ตกลงมาเคลียตามลาดไหล่เนียน มองสำรวจตัวเองในเงาสะท้อนอย่างพินิจพิเคราะห์ ชุดนอนบางเบาแนบเนื้อรั้งอยู่ที่สะโพกผาย ขอบลูกไม้ตรงอกเผยให้

และในมุมมืดของระเบียงกว้างบนชั้นสองที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของทะเลตงไห่ในยามดึก…มีเงาของชายคนหนึ่งบนรถเข็นไฟฟ้าเลื่อนมาหยุดนิ่งอยู่เงียบ ๆ อย่างไร้สุ้มเสียง ดวงตาคมกริบของจ้านรุ่ยหมิง จ้องเขม็งลงไปยังลานด้านล่าง จุดที่ทั้งสองคนเคยแนบชิดอิงแอบกันในยามค่ำคืนที่ร่วมรักกันอย่างเย้ยฟ้าท้าดิน เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมาแม้แต่ครึ่งคำ…เพียงแค่มองดูภาพความโสมมนั้นอย่างเงียบเชียบเขามองภาพการทรยศของคู่หมั้นและเพื่อนสนิทควบตำแหน่งเลขาด้วยสายตาที่ลึกล้ำจนไม่มีใครสามารถอ่านออกได้ว่าเขากำลังรู้สึกเช่นไร แต่ที่แน่ๆ ริมฝีปากหยักลึกนั้นเหยียดยิ้ม…มันดูเย้ยหยัน ดูแคลน และเต็มไปด้วยความสมเพชอย่างถึงที่สุดเสียงคลื่นที่สาดซัดกระทบฝั่งยังคงดังแว่วเข้ามากระทบโสตประสาท ราวกับเป็นจังหวะของหัวใจที่กำลังเต้นเร่งเร้าของใครบางคน… เกมกระดานนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และพวกมดปลวกที่กำลังหลงระเริงอยู่ในไฟราคะ จะไม่มีวันรู้ตัวเลยว่า พวกมันกำลังเดินลงสู่หลุมพรางที่เขาขุดเอาไว้อย่างเลือดเย็น ภายใต้ร่มเงาของรัตติกาลที่ทอดตัวปกคลุมผืนทราย หาดส่วนตัวของวิลล่าย่างตงไห่ถูกอาบไล้ด้วยแสงจันทร์สีเงิน

 แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามาในห้องอาหารของวิลล่าย่างตงไห่  บรรยากาศเช้านี้ดูเหมือนจะปกติตามครรลองของมัน  ทว่ามวลอากาศกลับหนักอึ้งและเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะปะทุรุ่ยหมิงนั่งประจำที่หัวโต๊ะ  จิบกาแฟดำด้วยท่วงท่าสง่างามและไร้อารมณ์เช่นเคย หวางเอี่ยนยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าของเลขาหนุ่มซีดเซียวและมีรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกถึงค่ำคืนที่สูญเสียพลังงานไปอย่างหนักหน่วงเขาหลบสายตาเจ้านาย ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองและแล้ว นางพญาผู้กำชัยชนะ(ในความคิดของเธอ)  ก็ปรากฏตัว หรูชิงเว่ยเดินนวดนาดเข้ามาในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีอ่อนที่ผูกสายรัดเอวไว้อย่างหลวมๆ ใบหน้าของเธอเปล่งปลั่งและสดใสราวกับดอกไม้ที่เพิ่งได้รับน้ำค้างยามเช้า ริมฝีปากที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อเหยียดยิ้มหวานหยด“อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน… อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเลขา”เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสเจื้อยแจ้ว ราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชิงเว่ยจงใจเดินเฉียดร่างของรุ่ยหมิงไปหยุดยืนอยู่ข้างหวางเอี่ยน เธอวางมือเรียวลงบนลาดไหล่กว้างของเลขาหนุ่มเบาๆ

 หวางเอี่ยนชะงักงัน ร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬแข็งทื่อราวกับถูกสาป เขารีบผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็วลุกลี้ลุกลน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยแดงซ่านด้วยไฟตัณหา บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด มือไม้สั่นเทาพยายามดึงกางเกงที่ร่นไปกองอยู่ตรงข้อเท้าขึ้นมาสวมใส่อย่างทุลักทุเล“ทะ… ท่านประธาน!”  หวางเอี่ยนครางเสียงหลง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับมัจจุราชที่นั่งอยู่หน้าประตูชิงเว่ยเองก็ตื่นตระหนกไม่แพ้กัน เธอรีบดึงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยขึ้นมาปกปิดเรือนร่างที่เปลือยเปล่า ด้วยความตกใจสุดขีดไม่แพ้หวางเอี่ยน  เธอไม่คิดว่ารุ่ยหมิงจะปรากฏตัวที่นี่ ในเวลานี้! รุ่ยหมิงบังคับรถเข็นเข้ามาในห้องช้าๆ  ล้อรถบดทับเอกสารสำคัญที่กระจายเกลื่อนพื้นอย่าง นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองสภาพอันน่าสมเพชของคนทั้งสอง กลิ่นคาวโลกีย์ที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงเท่ากับความโง่เขลาของพวกมัน   “นี่คือสิ่งที่พวกเธอทำในเวลางาน… ในสถานที่ของฉันอย่างนั้นหรือ?”  น้ำเสี