Todos los capítulos de บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด: Capítulo 41 - Capítulo 49

ชายผู้นั้นเมื่ออยู่ในห้องเพียงลำพังจึงถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่พาดผ่านใบหน้า ทำให้เขาดูดุดันเลือดเย็นยิ่งนัก“มิน่าเล่า เขาจึงได้สวมหน้ากากตลอดเวลา ที่แท้เพราะอัปลักษณ์นี่เอง” เสี่ยวไป่พึมพำชาวเยว่ฮวามักจะชื่นชอบบุรุษรูปงาม ผมยาวสลวย ไม่นิยมไว้หนวดเคราเพราะถือว่าสกปรก บุรุษหลายคนยังนิยมแต่งหน้าทาชาดเช่นเดียวกับสตรีเพื่อเสริมความงาม หากมีตำหนิบนใบหน้าแม้เพียงเล็กน้อยจะถือว่าอัปลักษณ์ทันที ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ที่มีแผลเป็นเช่นนี้เลยชายผู้นั่นเข้าไปตรวจดูบัญชีและทำงานจุกจิกเหมือนพ่อบ้านคฤหาสน์อื่น ๆ อยู่นานก่อนจะไปตระเตรียมบางอย่างผึ้งน้อยค่อย ๆ ไต่ไปตามผนังเพื่อจับจ้องทุกการกระทำของชายผู้นั้นและเห็นว่าเขามีช่องลับไม่ไกลจากโต๊ะหนังสือ ผึ้งน้อยก็ตาลุกวาวนางค่อย ๆ บินลัดเลาะไปใกล้ ๆ และพยายามบินให้เบาที่สุด โชคดีที่ชายสวมหน้ากากผู้นั้นไม่ได้สนใจ เขาหยิบขวดกระเบื้องออกมาจากช่องลับแล้วเดินไปหยิบหน้ากากมาสวมก่อนเดินจากไปเสี่ยวไป่ที่เชื่อมจิตอยู่กับผึ้งน้อยรู้สึกโล่งอก เขารีบสั่งให้นางตรวจสอบว่าชายผู้นั้นนั่งดูเอกสารอะไร ผึ้ง

 เมื่อถูกจับได้ เสี่ยวไป่จึงพยายามใช้วิชาตัวเบาของตนหนีจากการจับกุมอย่างสุดชีวิตทหารยามหลายคนพยายามเข้าทำการจับกุม ทว่าฝูงผึ้งน้อยพยายามเข้าช่วยเสี่ยวไป่อย่างสุดความสามารถ ทหารหลายคนถูกผึ้งต่อยจนหน้าปูดบวม แม้แต่มารดาบังเกิดเกล้าก็จดจำหน้าไม่ได้แต่แม้จะมีฝูงผึ้งช่วยซื้อเวลาหลบหนีและลดจำนวนทหารลง แต่ความช่วยเหลือนั้นก็ไม่มากพอที่จะทำให้เสี่ยวไป่หนีรอดไปได้อย่างปลอดภัยอาการของหญ้างามไม่สู้ดีนัก สายตาพร่าจากการใช้พลังเยอะเกินไปกำลังออกฤทธิ์ให้เห็นเป็นระยะ อีกทั้งยังมีเลือดไหลจากจมูกทิ้งเป็นร่องรอยให้ศัตรูสามารถติดตามมาได้ นั่นทำให้การหลบหนีค่อนข้างทุลักทุเลพอสมควรอย่างน้อยก็ต้องสลัดคนเหล่านี้ให้หลุดเสี่ยวไป่พยายามเพ่งสายตา ยามนี้ดวงตะวันเริ่มลับฟ้าแล้ว ความมืดเข้าปกคลุม นั่นเป็นโอกาสให้เข้าสลัดทหารยามเหล่านั้นด้านทหารยามที่ยามนี้มีจำนวนไม่ถึงยี่สิบคน แม้จะถูกผึ้งกัดต่อยจนหน้าปูดบวมพวกเขาก็พยายามตามติดหญ้างามอย่างไม่ย่อท้อ ด้วยรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายหลบหนีไปได้ ชีวิตของพวกเข้าก็คงจบสิ้นเช่นกันเจ้านายของพวกเขาเลือดเย

“...อย่าบังอาจยกตัวเจ้าไปเทียบเทียมพวกเขา”หลิงหลงกล่าวเสียงต่ำและดุดัน เสี่ยวไป่ที่อยู่ไม่ไกลกระตุกยิ้ม มาตอนนี้เขาไม่แน่ใจเสียแล้วว่าท่านหมอยอมตบตีคนเพื่อระบายโทสะให้เขากับอาลั่ว หรือเพื่อระบายโทสะของตนกันแน่แต่หากเป็นการระบายโทสะของตนเอง ทหารเหล่านั้นไปยั่วโมโหนางเมื่อใดกันเสียดายที่เขาไม่อาจเห็นได้ด้วยตาของตัวเอง ไม่รู้ว่านางมีสีหน้าแบบใดยามโกรธเกรี้ยว แต่คิดว่าคงงดงามและน่ามองไม่น้อยเลยทีเดียวในเมื่อสวรรค์เมตตาให้ข้าได้พบนางแล้ว โปรดเมตตาให้ข้าได้เห็นท่าทางยามโกรธเกรี้ยวของนางด้วยเถิด ยามนี้เขาอิจฉาศัตรูเหลือเกินที่ได้เห็นความงดงามยามท่านหมอโกรธเคืองหลิงหลงไม่รู้ความคิดของเสี่ยวไป่ ที่นางยอมหยุดหนี นอกจากระบายโทสะแล้ว เพราะนางไม่อาจยอมรับความเสี่ยงเรื่องถูกติดตาม หากสลัดหลุดก็ถือว่าเป็นโชคดีของนาง แต่หากว่าพวกเขาค้นหาต่ออาจไปเจอเสี่ยวหยวนกับจูจูก็ได้แม้เด็ก ๆ เผ่าไกว้อี้จะสามารถหลบซ่อนสายตาทหารเหล่านี้ได้ แต่นางไม่อยากเสี่ยงให้เด็ก ๆ มีโอกาสตกอยู่ในอันตราย นี่เป็นเหตุผลประการแรกอีกประการคือเสี่ยวไป่ บาดเจ็บเช่นน

สิ่งที่สัมผัสได้คือความเจ็บปวดบนแผ่นหลังเสี่ยวไป่เสียงครางเบา ๆ ก่อนจะพยายามขยับเปลี่ยนท่าทาง“หนาว” เขาพึมพำเบา ๆ แล้วพยายามห่อตัวให้อุ่นขึ้น แต่ไม่นานก็มีผ้าคลุมบนร่างทำให้ลดความหนาวเย็นลงไปบ้าง“ยังหนาวอยู่อีกหรือไม่” เสียงหวานอันคุ้นเลยเอ่ยถาม เสี่ยวไป่จึงตอบไปตามสัญชาตญาณ“หนาว”หญ้างามรู้สึกว่ามีคนขยับอยู่ข้างกาย ผ้าที่ห่มอยู่บนกายเลิกขึ้นก่อนจะมีบางอย่างที่อบอุ่นนุ่มนิ่มซุกอยู่ข้างกาย เสี่ยวไป่โอบกอดสิ่งนั้นไว้แนบอก ยกขาพาดอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและค่อย ๆ ผล็อยหลับไปอีกครั้งหลิงหลงนอนหน้าแดงอยู่ในอ้อมแขนของเสี่ยวไป่ในค่ำคืนเช่นนี้อากาศย่อมเย็นลงเป็นธรรมดา น้ำร้อนที่มอบความอบอุ่นให้เสี่ยวไป่ก็เย็นลงไปตามกาล เมื่อเสี่ยวไป่พึมพำว่าหนาว นางจึงไปเอาเสื้อผ้าบางส่วนที่ซื้อให้สองพี่น้องมาคลุมกายเขาไว้หลิงหลงนึกว่าเขาจะอุ่นขึ้นแต่หญ้างามยังคงหนาวสั่นอยู่ ร่างกายก็เย็นจนน่ากลัว นางนึกขึ้นได้ว่าเคยอ่านบันทึกจากประเทศทางฟากตะวันตกเล่มหนึ่งซึ่งเขียนเอาไว้ว่าวิธีการที่ดีที่สุดในการรักษาอุณหภูมิ

ช่วงเวลาเช่นนี้ผ่านไปราวสามวัน เสี่ยวไป่ค่อย ๆ ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ เขาได้รับความช่วยเหลืออย่างใกล้ชิดจากหลิงหลงทั้งยังมีสองพี่น้องเผ่าไกว้อี้อีกด้วยเสี่ยวหยวนตัดสินใจกราบหลิงหลงเป็นอาจารย์ เขากล่าวว่าเขาต้องการความรู้ไว้หาเลี้ยงชีพและช่วยดูแลจูจูในอนาคต ซึ่งหลิงหลงก็รับพวกเขาพี่น้องเอาไว้สามวันมานี้หลิงหลงไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลสี่ทว่านางอยู่เฝ้าไข้เสี่ยวไป่อย่างใกล้ชิด บางครั้งบางครานางจะกลับไปเอาตัวยาและอาหาร รวมถึงส่งข่าวใหหลี่มู่เฟิงในวันที่สี่ หลี่มู่เฟิงได้พาคนของเขามาหาหลิงหลง“หลิงหลิง ข้าเตรียมเกี้ยวคนป่วยมารับพวกเจ้ากลับ” น้ำเสียงของหลี่มู่เฟิงอ่อนโยนลงเมื่อเจอหน้าหลิงหลง ทว่ากลับบาดหูคนฟังอย่างเสี่ยวไป่นักนางมีคนที่รักและถนอมนาง นี่เป็นเรื่องดี...เขาพยายามคิดเช่นนี้ ทว่าไม่อาจปฏิเสธว่าเขาริษยาหลี่มู่เฟิงยิ่งนัก“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ ท่านพี่”ท่านพี่ อา นี่ก็เป็นคำที่ฟังแล้วไม่รื่นหูเอาเสียเลยเสี่ยวไป่นอนโอดครวญเบา ๆ อย่างเจ็บปวดหลิงหลงเข้ามาดูอาการของเสี่ย