All Chapters of บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด: Chapter 31 - Chapter 40

"แค่ตรวจชีพจรเท่านั้น น่าแปลก เจ้าเจ็บป่วยที่ใดหรือ เหตุใดชีพจรเจ้าจึงไม่มีอาการผิดปกติอันใด"ชายผู้นั้นตกตะลึง เหงื่อเย็นผุดออกมาเมื่อครู่นางแสร้งบอกอาการคนป่วย คล้ายการโอ้อวดความรู้ แต่แท้จริงนางหลอกล่อเบี่ยงเบนใจและจับชีพจรตรวจสอบเขายามเผลอ"ขะ...ข้า เอ่อ...อ้อ ข้าปวดที่..." ขณะที่เขากำลังจะแก้ตัว หลิงหลงได้ยกขาขึ้นเตะเขา ทำให้เขาตอบโต้กลับไปตามสัญชาตญาณ"ขออภัย ข้าเห็นแมลงวันเกาะที่ปากเจ้าจึงจะไล่ให้ ไม่นึกว่าเจ้าจะเป็นวรยุทธ์" หลิงหลงพูดเสียงเรียบพลางปัดฝุ่นบนชุด "เจ้าแข็งแรงถึงเพียงนี้ กลับรั้งรอในโรงหมอของข้าและประกาศว่าตนเป็นคนป่วยไร้ทางสู้ หรือเจ้าคิดจะแย่งชิงยากับชาวบ้านยากไร้เหล่านี้ไปขายโก่งราคา"ชายผู้นั้นถึงกับหน้าเปลี่ยนสี ชาวบ้านที่เข้ามามุงดูเริ่มส่งเสียงวิจารณ์ บางคนเชื่อในคำพูดของหลิงหลงเพราะเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อย ยิ่งในโรงหมอสลัมที่มีหมอมาฝึกฝนฝีมือหรือหมอไร้ฝีมือมาประจำการ ทำให้คำพูดของหลิงหลงจึงยิ่งน่าเชื่อถืออยู่ ๆ เข่อชิงที่ดูเหตุการณ์อยู่ด้านข้างก็พูดขึ้น "คุณหนูเจ้าคะ ท่านอย่าออกแรงกับคนเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ ท่านม

วันถัดมา ขณะที่หลิงหลงกำลังเตรียมตัวออกจากบ้านนั้น เรือนบงกชครามของนางก็มีเสียงดังตึงตัง ก่อนที่ประตูเรือนจะเปิดออกอย่างรุนแรงพร้อมเสียงกู่ร้องลั่นจนหูนางดับ“หลิงหลิง!” เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วเรือนกระทั่งนกกายังตกใจบินหนีออกจากตระกูลสี่ไปฝูงใหญ่ ถ้วยชายังสั่นสะเทือนก่อนที่หลิงหลงจะทันได้รู้ตัว เจ้าของเสียงก็เข้ามาอุ้มนางชูขึ้นฟ้าราวกับตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่งพร้อมหมุนตัวไปรอบ ๆ“เด็กดีของข้า เจ้าหนักขึ้นอีกแล้ว”“ท่านพี่!”“โอ๊ะโอ๋ ข้าเย้าเจ้าเล่นหรอก หลิงหลิงของข้ายังคงน่ารักและงดงามเช่นเดิม ว่าแต่ทำไมนอกจากรอบเอวเจ้า อย่างอื่นถึงไม่โตขึ้นเลยนะ” เขาว่าพลางมองไปที่หน้าอกแบนราบของหลิงหลงอย่างเวทนาแกมสงสาร “แต่ไม่เป็นไร ข้ากลับมาคราวนี้มีของเล่นให้เจ้ามากมายเชียว ที่เสริมหน้าอกก็มี เจ้าต้องชอบแน่”“...”“ขนมเสื้อผ้าข้าก็มีมาฝากเจ้า จุ๊ ๆ ดูสิ เหตุใดหลิงหลิงของข้าถึงได้น่าเอ็นดูถึงเพียงนี้กันนะ”เขาพูดพร้อมอุ้มหลิงหลงออกไปทั้งอย่างนั้น หลิงหลงมีส

“ข้ามาขอบคุณเจ้าแทนผู้อื่น แทนสี่หลิงหลง...คู่หมั้นข้า”คำพูดที่เอ่ยออกมานั้นค่อนข้างเบา แต่กลับทิ่มแทงใจของเสี่ยวไป่ เขาหันกลับมามองหลี่มู่เฟิงอย่างตกใจ ทั้งยังเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่“ท่านว่า...คู่หมั้น”“ถูกต้อง หลิงหลิงเป็นคู่หมั้นของข้า เราเติบโตมาด้วยกันแต่เล็ก ข้าจึงรู้จักนิสัยของนางดี” รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่มู่เฟิงอ่อนโยนลงเมื่อพูดถึงหลิงหลง “นางเป็นเด็กที่ใจดี ทั้งยังสง่างาม มุ่งมั่นมีมานะ แต่เพราะนางสนใจเพียงแต่วิชาแพทย์ทำให้มักไม่รู้เล่ห์เหลี่ยมของคน”“ขะ...ขออภัย แต่เท่าที่ข้าทราบมา นางสามารถรับมือคุณหนูใหญ่สี่ลี่หมิง...”“ลี่หมิงนับเป็นตัวอะไร นางจ้องตำแหน่งผู้สืบทอดไว้นานเสียจนข้าผู้เป็นคนนอกยังดูออก ทั้งยังกลั่นแกล้งหลิงหลิงมานาน ที่นางโต้กลับได้บ้างเป็นเพราะนางระวังตัวไว้ตลอดเสียมากกว่า”หลี่มู่เฟิงคิ้วขมวดเมื่อนึกถึงสี่ลี่หมิง“แน่นอนว่านางและน้องสาวของนางกระทำอย่างโจ่งแจ้งทำให้ระวังตัวได้ง่าย ทว่ากับผู้อื่นที่เข้าหาหลิงหลิงของ

หลิงหลงอุ้มเด็กชายเผ่าไกว้อี้ลัดเลาะออกไปจากเมือง ก่อนหน้านี้นางสั่งเข่อชิงไว้แล้วว่าจะออกไปรักษาคนนอกเมืองและให้กลับไปก่อนแม้ตอนแรกเข่อชิงไม่ค่อยเห็นด้วยกับการปล่อยให้หลิงหลงไปคนเดียว แต่นางก็ขัดอะไรไม่ได้ จำต้องกลับไปดังที่ถูกสั่งที่หลิงหลงส่งเข่อชิงกลับไปก่อน เป็นเพราะไม่ต้องการให้เด็กน้อยเผ่าไกว้อี้ต้องหวาดกลัวไปมากกว่านี้เด็กชายเผ่าไกว้อี้ผู้นี้มีนามว่า หยวน ที่หมายถึง กลมหรือรูปร่างกลม เพียงคำเดียวไม่มีแซ่ หลิงหลงจึงเรียกเขาว่าเสี่ยวหยวนที่หน้าประตูเมือง เสี่ยวหยวนใช้อาคมสะกดจิตทหารเฝ้ายามให้ไม่เห็นตน ทำให้ทหารทั้งสองนายเห็นเพียงหลิงหลงที่สะพายหลวมยาเดินออกไปนอกเมืองอย่างผ่าเผยเมื่อออกนอกเมืองมาได้หลิงหลงจึงเอ่ยถามอย่างคาใจ “ในเมื่อใช้อาคมได้ เหตุใดจึงไม่ใช้เพื่อหลีกหนีจากข้า”“เจ้าคิดว่าการร่ายอาคมแต่ละครั้งมันง่ายนักหรือ ตอนนั้นหากข้าไม่เหนื่อยเกินไปคิดหรือว่าเจ้าจะหาข้าเจอ”“อ้อ” หลิงหลงโคลงศีรษะ “เผ่าเจ้าน่าสนใจยิ่ง”“เลิกพูดเถอะ เจ้าตามข้ามา

อีกด้านเสี่ยวไป่สืบเสาะมาจนถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นคฤหาสน์กลางป่าลึกลับที่ไม่รู้ว่าผู้มีอันจะกินคนใดสร้างไว้เป็นคฤหาสน์พักร้อนเป็นที่รู้กันโดยทั่วว่าราคาค่าตัวของหญ้างามชั้นสูงนั้นแพงหูฉี่ เขาจึงไม่แปลกใจที่เห็นว่าฝ่ายตรงข้ามมีคฤหาสน์ลับเช่นนี้ด้วยข้อมูลที่เขามีในตอนนี้ เหล่าพ่อล้าร้านข้างเคียงต่างบอกว่าชายสวมหน้ากากเสนอราคาซื้อในอัตราที่สูงกว่าราคาปกติเกือบเท่าตัว ดังนั้นจึงอนุมานได้ว่าทรัพย์สินที่ถือครองมีจำนวนมหาศาลคุณสมบัติเช่นนี้ ย่อมเป็นชนชั้นสูงแต่เมื่อนึกย้อนกลับไป ด้วยกิริยาท่าทางที่เขาฟังพี่น้องหญ้างามและเหล่าเถ้าแก่เล่า รวมถึงการสังเกตตลอดหลายวันมานี้ ชายสวมหน้ากากผู้นั้นน่าจะเป็นบริวารที่ได้รับคำสั่งเสียมากกว่าหากเป็นเช่นนั้นจริง ผู้ใดคือคนบงการดวงตาสีทองหรี่ลงขณะครุ่นคิด ก่อนจะกวาดสายตามองบริเวณโดยรอบอีกครั้งอย่างละเอียดตัวคฤหาสน์ถูกสร้างอยู่กลางป่า เส้นทางสลับซับซ้อนและคาดว่ามีการลงอาคมโดยรอบเพื่อไม่ให้คนเข้าออกได้ตามใจ รอบตัวคฤหาสน์มีทหารยามรักษาการณ์อยู่น่าแปลก แม้จะมีจำนวนไม่มากทว่าทหารยามเหล่านี้ล้วนได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีราวกับองครักษ์ในวังคิ้วเรียวขมวด