All Chapters of บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด: Chapter 11 - Chapter 20

มี่ถังติดตามหลิงหลงทั้งวัน มันเกาะอยู่บนอกเสื้อนิ่ง ๆ ไม่ขยับ จนหลิงหลงต้องก้มลงมองหลายครั้งเพื่อดูว่าสหายน้อยยังอยู่หรือไม่เสี่ยวไป่ไม่รู้เรื่องวิชาแพทย์ แต่เท่าที่ติดตามดู เขาพบว่าฝีมือการฝังเข็มและความเชี่ยวชาญด้านสมุนไพรของหลิงหลงถือว่าเป็นเลิศ แม้นางจะมีสีหน้าเย็นชาไร้รอยยิ้ม แต่กับคนไข้ตัวน้อยน้ำเสียงนางกลับเจือด้วยความอ่อนโยนนอกจากนั้น คนไข้ที่นางรักษามักจะเป็นคนยากจนที่ไม่มีเงินจ่าย นางรับค่าใช้จ่ายเป็นแรงงานหรือสมุนไพรที่เก็บได้บนภูเขาแทนวันนี้คนไข้รายหนึ่งเป็นเด็กชายแซ่ตู้ เขาเมียงมองมาทางหลิงหลงหลายครา นางจึงเรียกเขามาสอบถาม ปรากฏว่าปู่ของเขาป่วย ต้องการเชิญนางไปรักษาแต่ไม่มีเงินจ่ายและด้วยอายุในตอนนี้จะให้ไปหาสมุนไพรบนเขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน ดังนั้นหลิงหลงจึงให้เด็กชายทำความสะอาดโรงหมอเป็นค่าตอบแทนเด็กคนนั้นดีใจยกใหญ่และยินดีทำความสะอาดโรงหมอด้วยความเต็มใจสำหรับคนไข้ที่พอมีฐานะ นอกจากค่ายาสมุนไพรที่ต้องจ่ายเต็มจำนวนแล้ว นางคิดค่ารักษาอย่างมากไม่เกินสามตำลึงเสี่ยวไป่อมยิ้ม นางให้ผู้คนจ่ายค่ารักษาตามกำลังตนอย่างแท้จริงและท่วงท่ายามที่นางตรวจรักษาทำให้เขาเพลินตาโดยแท้!ดวง

พ่อเล้าเซี่ยกลับมาที่ร้านของตนด้วยสีหน้าทุกข์ใจ เรื่องที่คุยกับบรรดาพ่อเล้ายังตรึงอยู่ในห้วงความคิด หากว่าเขาขายหญ้างามที่เป็นดั่งบุตรชายออกไป แล้วพบว่าถูกกระทำราวกับไม่ใช่คน เขาก็คงใจสลายไม่ต่างจากพ่อเล้าจ้าวขณะที่กำลังครุ่นคิด เสียงหัวเราะดังสนั่นมาจากห้องของเสี่ยวไป่ พ่อเล้าเซี่ยจึงหลุดจากภวังค์ รีบสาวเท้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะพบว่าหญ้างามคนอื่นกำลังมุงดูอยู่หน้าห้องของเสี่ยวไป่“เกิดอะไรขึ้นหรือ เสี่ยวฟาน”เสี่ยวฟานหันมามองบิดาบุญธรรมแล้วชี้ไปยังห้องของเสี่ยวไป่“เมื่อครู่พี่ใหญ่ตกลงมาจากตั่งก่อนจะหัวเราะเหมือนคนเสียสติ” เขาว่าพลางส่ายหน้าให้พ่อเล้าเล็กน้อย หญ้างามอีกคนที่อยู่ข้างกันรีบหันมาตะปบปากเสี่ยวฟาน“น้องเล็กอย่าเสียงดังไป พี่ใหญ่หูดีเยี่ยงสุนัข........”“พวกเจ้าว่าใครเป็นสุนัข!” เสี่ยวไป่ตวาดกลับพร้อมเปิดประตูออกมาดูพี่น้องหญ้างามที่มุงดูอยู่หน้าห้องเสี่ยวเกอที่กล่าวหยอกล้อเมื่อครู่ได้แต่ยิ้มอ่อนแล้วโอบไหล่พี่ชายต่างสายเลือด&ld

เมื่อมาถึงที่หมายเสี่ยวไป่จึงนำทางหลิงหลงไปยังร้านรวงหญ้า ครั้งนี้นางมาในฐานะหมอและไม่ได้ถูกหลอก เสี่ยวไป่จึงพานางเข้าทางประตูข้าง พ่อเล้าเซี่ยกับพ่อเล้าจ้าวก็รออยู่ที่นั่นด้วย“อาไป่ ขอบใจเจ้ามากที่เชิญท่านหมอเทวดามา” พ่อเล้าจ้าวกล่าว เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าหลิงหลงจะยินยอมรักษาอาลั่วให้“ด้วยความยินดี อาลั่วก็เป็นพี่น้องที่ดีของข้า ส่วนท่านหมอข้าจะดูแลให้เอง” เสี่ยวไป่ตอบด้วยรอยยิ้มก่อนจะพาหลิงหลงไปที่ห้องของอาลั่วอาลั่วนอนครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียง ดวงตากลอกไปมาด้วยความหวาดระแวง อาเฉินที่คอยดูแลพี่ชายอยู่ยกแขนขึ้นปาดน้ำตาเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาในห้องเสี่ยวไป่ยกมือลูบหัวอาเฉินเบา ๆ “อาเฉิน เจ้าออกไปก่อน ข้าพาหมอมาตรวจอาการพี่ชายเจ้า”“ขอรับ ข้าน้อยขอฝากความหวังไว้ที่ท่านหมอแล้ว” อาเฉินทำท่าคารวะก่อนจะออกจากห้องไปหลิงหลงปรายตามองเสี่ยวไป่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง หญ้างานคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะกล่าว “ข้าน้อยจะอยู่กับท่าน หากต้องการเรียกใช้สิ่งใดท่านบอกข้าน้อยได้ตลอดขอรับ”หลิงหลงพยัก

ตลาดมารินเป็นเขตการค้าจากต่างแดนขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง นอกจากค้าขาย ยังมีผู้ที่ย้ายมาจากอาณาจักรมิโมรินแล้วตั้งรกรากอยู่ที่เยว่ฮวาอย่างถาวร เขตนี้จึงกลายเป็นชุมชนที่มีชาวมิโมรินอาศัยอยู่มากที่สุดเมื่อเข้าไปในตลาด ผู้คนในชุดแปลกตา ภาษาแปลกหูต่างเดินซื้อของกันอย่างคับคั่ง ข้าวของที่ไม่เคยเห็นมากมายทำให้หลิงหลงรู้สึกตื่นเต้น แม้จะไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่สายตาที่กวาดตามองร้านค้าต่าง ๆ ทำให้เสี่ยวไป่ที่เดินอยู่ด้านข้างต้องกลั้นขำท่าทางนางจะมาเป็นครั้งแรกท่านหมอช่างน่าเอ็นดูอยู่ดี ๆ หลิงหลงก็หยุดเดิน สายตาของนางจ้องไปยังแผงสินค้าแผงหนึ่งตาเขม็ง ท่าทางบ่งบอกว่าสนใจมาก แต่ไม่กล้าเข้าไปดู เสี่ยวไป่จึงกระแอมบอกอนุญาตอยู่ด้านข้าง“ท่านหมอของข้า หากท่านสนใจจะเข้าไปดูก่อนได้นะขอรับ” เขาเอ่ยยิ้ม ๆ หลิงหลงไม่พูดมากความ ก้าวเข้าไปดูข้าวของเหล่านั้นทันทีแผงที่หลิงหลงสนใจที่สุดก็คือแผงเครื่องประดับ นั่นทำให้เสี่ยวไป่ประหลาดใจ เขาไม่นึกฝันมาก่อนว่าท่านหมอเทวดาผู้ลือชื่อจะมีด้านที่รักสวยรักงามด้วยอืม เขาไม่ควรลืมว่าสุดท้ายท่านหมอก็ยังคงเป็นสตรีผู้หนึ่ง

โดยไม่ทันรู้ตัว ฟ้าก็มืดเสียแล้วหลิงหลงเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างงุนงง นางออกจากบ้านมาแต่เช้าเพื่อไปรักษาอาลั่ว ผ่านไปราวครึ่งวันถึงรักษาเสร็จ จากนั้นเสี่ยวไป่จึงพานางมาเที่ยวเล่นที่ตลาดมารินนางไม่เคยรู้สึกว่าเวลาผ่านไปไวเช่นนี้มาก่อน ทุกวันนางมีเพียงคัดตำราและรักษาคน แต่เหตุใดวันนี้ฟ้าจึงมืดไวเช่นนี้เล่าขณะที่กำลังงุนงง เสี่ยวไป่ก็จูงมือนางกลับไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ไม่ไกล หลังขึ้นรถเรียบร้อย เสี่ยวไป่จึงนำแหวนของตนสวมให้หลิงหลง“นี่คือแหวนมิติ ด้านในคือข้าวของของท่าน เรื่องเงินและแหวนท่านไม่ต้องคืนข้าก็ได้ ท่านรู้วิธีใช้งานหรือไม่”หลิงหลงมองแหวนสีเงินวงเล็กที่สวมบนนิ้วของนางอย่างพินิจก่อนเอ่ย“ข้ารู้วิธีการใช้ของชิ้นนี้ ขอบใจเจ้ามากเสี่ยวไป่”เสี่ยวไป่ยังคงนั่งข้าง ๆ และกุมมือนางเอาไว้เช่นเดียวกับขามา ครั้งนี้หลิงหลงไม่ใส่ใจจะว่ากล่าว ปล่อยให้เสี่ยวไป่กอบกุมมือของนางอยู่แบบนั้นตลอดทางอย่างไรเสีย วันนี้เขาสู้อุตส่าห์อยู่ข้างกายนางทั้งวัน ปรนนิบัติดูแลทั้งยังออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้“ท่านคิด