บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด

ในยามค่ำคืนที่ไร้เมฆ มีเพียงดวงดาวส่องแสงประกายระยิบระยับ ดรุณีวัยสิบสี่ปีนางหนึ่งกำลังเอนกายอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นผิงกั๋ว ในมือถือไหสุรานั่งชมความเงียบสงัดยามราตรีเพียงผู้เดียวเพราะไม่อาจข่มตาหลับจึงออกมาร่ำสุราชมดวงดาวสี่หลิงหลง คือบุตรีคนแรกที่เกิดจากสามีเอกของ สี่หนิงอวี่ หมอหลวงส่วนพระองค์ของฮ่องเต้หญิงแห่งอาณาจักรเยว่ฮวาหรือแคว้นสตรี ตามที่อาณาจักรอื่นเรียกขานหลิงหลงยกสุราขึ้นดื่ม ดวงตาสีน้ำเงินเข้มหรี่ลงเมื่อพบว่าไม่เหลือสุราแล้วจึงได้แต่ถอนใจอย่างเหนื่อยหน่ายนางเอนกายลงบนกิ่งไม้ ก่อนหลับตาลงทว่าทันทีที่ปิดตา ภาพบางอย่างกลับผุดเข้ามาในห้วงความคิด เช่นเดียวกับทุกครั้งที่นางพยายามข่มตาหลับภาพบุรุษผู้หนึ่งที่มีใบหน้าละม้ายตนส่งยิ้มให้ก่อนขึ้นเกี้ยวที่ถูกส่งมาจากในวังภาพวันคืนที่ค่อย ๆ ละลายรอยยิ้มอันงดงามบนใบหน้านั่นภาพของบุรุษผู้นั้นค่อย ๆ ซูบผอมและเริ่มเลอะเลือนภาพของพี่ชายที่เสียสติแล้วปลิดชีพตนเองต่อหน้านางทุกภาพผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้เหตุการณ์นั้นจะล่วงเลยมาแล้วถึงสองปี แต่ทุกภาพยังคงชัดเจนไม่เลือนหายไปตามเวลาหลิงหลงยังจำได้ เมื่อพี่ชายของนาง…สี่หลิงซาน กลายเป

เมื่อกลับมาถึง ข้ารับใช้จึงรีบเข้ามาเรียนเชิญแกมบังคับนางให้ไปเรือนใหญ่ อันเป็นที่อยู่ของมารดาและบรรดาพี่น้องต่างบิดาของนางหลิงหลงเดินตามสาวใช้ผู้หนึ่งมาถึงเรือนจนกระทั่งได้ยินเสียงด่าทอของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวดังลอดมาจากในห้อง“เหตุใดนางยังไม่มาอีก ชักช้าเช่นนี้นางจงใจกลั่นแกล้งข้าเป็นแน่”“ใจเย็นก่อนน้องสาม”“ให้ข้าใจเย็นหรือ พี่ใหญ่ นางให้ข้ารั้งรออยู่เป็นชั่วยาม เช่นนี้เท่ากับว่านางจงใจกลั่นแกล้งข้า!” สี่ลี่หรูกล่าวจบก็เขวี้ยงถ้วยชาลงพื้นแตกกระจายสี่ลี่หมิงถอนใจออกมาอย่างจนปัญญา ด้วยความที่สี่ลี่หรูเป็นบุตรีคนเล็ก นางจึงถูกประคบประหงมดุจไข่มุกงามกลางฝ่ามือ [1] ผู้อื่นกล่าวเตือนเรื่องกิริยาอย่างไรก็ไม่ฟังนางระอายิ่งนักขณะที่กำลังจะเอ่ยให้น้องสาวสงบสติอารมณ์ลง หางตาพลันเหลือบไปเห็นหลิงหลงเข้า นางจึงรีบเรียกให้หลิงหลงเข้ามา“น้องรองเจ้ามาแล้วเหตุใดจึงไม่เข้ามาเล่า”สี่ลี่หรูได้ยินว่าหลิงหลงมาแล้ว นางจึงรีบปรับสีหน้าแล้วปรี่เข้าไปกอดแขนดึงให้ร่วมดื่มชาด้วยกัน“พี่รอง ในที่สุดท่านก็มาเสียที”“ข้าปล่อยให้น้องสามและพี่ใหญ่ต้องรอนานแล้ว” นางกล่าว “ยามที่ข้ามีธุระในวังได้พบท่านแม

อาณาจักรเยว่ฮวาเป็นดินแดนที่สตรีเป็นใหญ่ ดังนั้นจึงมิใช่เรื่องแปลกที่สตรีจะเที่ยวบุรุษ ยิ่งในเมืองหลวง ตรอกเริงรมย์จึงเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านมากที่สุดเมื่อดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ตรอกเริงรมย์ยิ่งมีชีวิตชีวา บุรุษทุกรูปแบบออกมายืนเรียกแขก ดูคึกคักไม่ต่างจากช่วงเทศกาล“น้องรอง ตามข้ามา” สี่ลี่หมิงกล่าวก่อนจูงมือสี่ลี่หรูเดินนำเข้าไปในตรอกหลิงหลงเดินตามเข้าไป ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกวาดตามองรอบข้างด้วยความสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มายังสถานเริงรมย์สี่ลี่หมิงพามายังร้านโคมแดงที่ใหญ่โตโอ่อ่าแห่งหนึ่ง ป้ายหน้าร้านมีอักษรที่ถูกเขียนอย่างประณีตว่า ‘ร้านหญ้างาม’“คือที่แห่งนี้ รบกวนน้องรองแล้ว” สี่ลี่หมิงแย้มยิ้มก่อนจะคว้ามือของหลิงหลงเข้าไปในร้าน “ข้ากับน้องสามจะดูงานแสดงระหว่างที่รอเจ้า”“เข้าใจแล้ว” หลิงหลงรับคำ ดวงตาสีน้ำเงินยังคงกวาดมองดูโดยรอบอย่างสนอกสนใจ ไม่ได้มองว่าพี่สาวน้องสาวกำลังมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มภายในถูกตกแต่งอย่างประณีต ผ้าประดับสีแดงปักลวดลายถูกตกแต่งประดับประดาไว้ตามที่ต่าง ๆ หอหญ้างามมีทั้งหมดสองชั้น ชั้นล่างมีห้องโถงใหญ่ ตรงกลางมีเวทีแสดงและห้องเล็กอีกสี่ห้อ

ภายในห้องมีข้าวของเครื่องใช้ครบครัน หลิงหลงกวาดตา มองรอบ ๆ ห้อง บนโต๊ะกลางห้องมีอาหารและสุราเตรียมไว้พร้อมสรรพ บานหน้าต่างที่เปิดออกทำให้เห็นทิวทัศน์สระบัวยามค่ำคืน“ยินดีต้อนรับท่านสู่ห้องอันคับแคบของข้าน้อย”น้ำเสียงชวนลุ่มหลงเอ่ยกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดในระยะประชิดทำให้หลิงหลงเริ่มไม่สงบใจเท่าไหร่นางก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างก่อนหันกลับมาหาเสี่ยวไป่ ก่อนจะดึงแขนให้เขานั่งบนโต๊ะข้างตน“เจ้าเรียกข้าว่าหมอเทวดา คงทราบว่าข้ามาที่นี่เพื่ออะไร” หลิงหลงกล่าวเสียงเรียบก่อนจะจับชีพจรดวงตาสีทองมองมือเรียวที่กำลังจับชีพจรของตนด้วยความขบขันนี่นางจะเป็นท่านหมอแม้กระทั่งในค่ำคืนที่นางจะรับ ‘สัมผัสอภิรมย์’ หรือได้ เช่นนั้นเขาจะเล่นด้วย!“ท่านหมอ ข้าน้อยรู้สึกวิงเวียน สายตาพร่ามัว นอกจากใบหน้าที่งดงามของท่าน ข้าน้อยก็ไม่เห็นสิ่งใดอีก” เขากล่าวพลางขยับใบหน้าเข้าใกล้ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองจึงพบว่าใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ ดวงตาสีทองทอดมองนางอย่างอ่อนโยน“ท่านหมอ ท่านงดงามสมคำเล่าลือ ดวงตาสีน้ำเงินดุจนภายามค่ำคืนของท่านทำให้ข้าน้อยแทบละสายตาไม่ได้จริง ๆ”กลาย

เรือนบงกชครามของหลิงหลงอยู่ไม่ไกลจากเรือนหมื่นสมุนไพรเท่าใดนัก นางจึงเดินกลับมาเอง เข่อชิงที่เป็นสาวใช้ประจำตัวเดินตามมาไม่ห่างหยดเลือดไหลลงบนพื้นเป็นทางทำให้เข่อชิงขมวดคิ้วแน่น ดวงตาจ้องมองแผ่นหลังของคุณหนูรองนางไม่เข้าใจ ถูกโบยจนเลือดอาบเช่นนี้ เหตุใดใบหน้าของคุณหนูรองยังเรียบเฉยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วหรือแสดงสีหน้าอะไรออกมาหลิงหลงเดินผ่านประตูเข้าสู่เรือนบงกชคราม สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อยในที่สุดนางก็ได้กลับมาถึงเรือนของตนเสียทีเรือนของหลิงหลงถูกประดับตกแต่งด้วยผ้าไหมสีฟ้าคราม ไม่ไกลจากตัวเรือนมีสระบัวขนาดใหญ่ที่มีดอกบัวชูช่อสวยงาม นอกจากนี้ยังมีต้นผิงกั๋ว ต้นอวี้หลันและไม้อื่น ๆ ปลูกไว้อีกมากมายนอกจากหลิงหลงที่เป็นเจ้าของเรือน ยังมีสาวใช้อีกสองสามคนที่อาศัยอยู่ในเรือนนี้ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เรือนบงกชครามเป็นเรือนที่สวยงามและสงบที่สุดของคฤหาสน์ตระกูลสี่หลิงหลงเดินมาสักพักก็ชะงักเท้า นางมองไปยังสระบัวพลางเอ่ยไล่เข่อชิงที่เดินตามมาไม่ห่าง“เข่อชิง เจ้าไปพักเถอะ ข้าจะอยู่ชมดอกบัว”“เช่นนั้นข้าจะไปนำยามาให้ท่านก่อนนะเจ้าคะ”เข่อชิงหมุนตัวจากไปหลังจากที่หลิงหลงพยักหน้าอนุญาตแทบในทันที