All Chapters of บงกชสีคราม หญ้างามสีชาด: Chapter 21 - Chapter 29

ด้านหลิงหลงที่เดินก้มหน้ามองพื้นก็ถูกเสี่ยวไป่รวบตัวไว้ได้ เขากอดนางไว้จากด้านหลังอย่างใกล้ชิด“ท่านจะไปที่ใดหรือ” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู ไออุ่นที่เป่ารดใบหูทำให้หมอหญิงคนงามยิ่งทำตัวไม่ถูก“…จะกลับแล้ว” เสียงหวานตอบกลับเบา ๆ“ท่านหมอ ข้าน้อยขออาสาไปส่งท่าน”หลิงหลงอึกอัก ความเร่าร้อนเมื่อครู่ยังคงตราตรึงในความคิดของนาง แต่เสี่ยวไป่ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาหันไปบอกหญ้างามคนหนึ่งว่าช่วยเตรียมรถม้าให้ที เพราะเขาจะไปส่งหลิงหลงสุดท้าย นางจึงต้องขึ้นรถม้าโดยมีเสี่ยวไป่ไปส่งเช่นเดิม ..... เมื่อกลับมาถึง หลิงหลงถูกเชิญไปที่เรือนใหญ่"ที่เรือนใหญ่มีใครบ้าง" นางเอ่ยปากถามเข่อชิงที่มาแจ้ง"มีนายหญิง นายท่านซ่งและคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ คุณหนูสามออกไปซื้อเครื่องประดับด้านนอก"หลิงหลงได้ฟังแล้วพยักหน้าก่อนจะบอกให้เข่อชิงนำทางไปยังเรือนใหญ่ ระหว่างทางนางยังครุ่นคิดถึงจุมพิตที่ถูกเสี่ยวไป่ช่วงชิงไปก่อนหน้านี้ จู่ ๆ นางหยุดเดินและยกมือขึ้นท

เช้าวันนี้แปลกกว่าทุกวัน คิ้วเรียวของหลิงหลงขมวดชนกันแน่นเสี่ยวไป่มารับนางสายหลายวันมานี้ ไม่มีวันใดที่เสี่ยวไป่มารับนางสาย กลับกันเขามักจะมารอนางด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่ออกมาจะเห็นรถม้าจอดอยู่ด้านหน้า เมื่อเสี่ยวไป่เห็นนางก็รีบเข้ามาหาทันทีหรือวันนี้นางจะต้องไปเองหลิงหลงมองหลังคาบ้านอย่างชั่งใจว่าตนควรจะเดินเท้าไปหรือใช้วิชาตัวเบาวิ่งไปตามหลังคาดีขณะที่หลิงหลงกำลังครุ่นคิด รถม้าของหอหญ้างามก็ขับมาจอดอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีน้ำเงินจึงปรากฎแววโล่งอกนางเข้าไปใกล้พลางเอ่ยขณะที่ประตูกำลังเปิด “เสี่ยวไป่ ข้านึกว่าเจ้าจะไม่มาเสียแล้ว”“ต้องขออภัยด้วยขอรับท่านหมอสี่ ข้าน้อยมิใช่ท่านพี่เสี่ยวไป่” เสียงอ่อนนุ่มดังขึ้นก่อนที่ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งจะก้าวออกมาจากรถม้า หลิงหลงชะงักผู้มาใหม่เป็นชายหนุ่มหล่อเหลา ดวงตาสีดำแลดูอ่อนโยน เส้นผมสีขาวราวหิมะที่ถูกรวบไว้เป็นหางม้า ชุดสีขาวทำให้เขาดูราวกับเซียนผู้งดงาม สง่าและอ่อนโยน“เจ้าคือ…” น้ำเสียงเย็นชาของนางทำให้ผู้มาใหม่ยิ้มเจื่อน เพราะน้ำเสียงมันต่างจากตอนที่นางนึกว่าเขาเป็นเสี่ยวไป่โดยสิ้นเชิง มันทั้งห่างเหินเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปีชายหนุ่มหยุดอยู่ตร

หลิงหลงลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตนถูกเสี่ยวไป่นอนกอดไว้อย่างแนบแน่น ตัวนางก็นอนยกขาพาดเอวหญ้างามอย่างหมดสิ้นความเป็นกุลสตรีดวงตาสีน้ำเงินเบิกตากว้าง…นี่นางนอนกอดก่ายอีกฝ่ายแบบนี้เลยหรือใบหน้างามขึ้นสีระเรื่อ ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ นางค่อย ๆ ผละออกจาก ‘คนไข้’หลังลุกขึ้นนั่งนางจึงหันไปมองรอบ ๆ อย่างมึนงงก่อนจะอ้าปากค้างอย่างเสียกิริยานอกหน้าต่างเริ่มสว่างไสวบ่งบอกเวลายามเช้า บนโต๊ะอาหารยังมีสำรับชุดหนึ่งวางไว้อยู่ ทั้งหมดนี่…เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าเมื่อคืนนางหลับสนิทเพียงใดสวรรค์! นี่นางพลาดท่าขนาดนี้ได้อย่างไร ค้างคืนกับเสี่ยวไป่ยันเช้า ซ้ำยังไม่รู้สึกตัวยามที่พ่อเล้าเซี่ยนำอาหารมาให้ทั้งที่นางมีวรยุทธ์ติดตัวนางพลาดแล้ว พลาดแล้วจริง ๆ!!!หลิงหลงลุกขึ้นเดินไปมาในห้องอย่างหัวเสีย นี่เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของนางหลิงหลงพลันหยุดเดินและหันไปมองเสี่ยวไป่ด้วยสีหน้าอ่านอยาก…นี่มิใช่ครั้งแรกที่นางผล็อยหลับข้างเขาและนางก็มิได้ฝันร้ายเช่นเดียวกับวันอื่นและไม่ใช่ครั้งแรกที่น

ขณะเดียวกันหลิงหลงก็เดินตามเสี่ยวฟานไป ในใจยังคงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่“บางทีข้าอาจจะลองชกเขาสักหมัด เผื่อจะสามารถเรียกสติของเขาคืนมาได้” นางพึมพำ เสี่ยวฟานที่ได้ยินก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“ท่านหมอ ท่านคงไม่คิดที่จะรักษาด้วยกำลังจริง ๆ หรอกนะขอรับ”หลิงหลงไม่ตอบ นางถอนใจออกมาแน่นอนว่านางไม่ทำหรอก เมื่อครู่นางพูดไร้สาระไปเรื่อยเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายและความรู้สึกว้าวุ่นในใจเสี่ยวฟานมองหลิงหลงคล้ายล่วงรู้ความคิดของนาง พลันนึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง สีหน้าสงบนิ่งของเขาจึงปรากฏความหนักใจ“ท่านหมอ…ท่านรู้เรื่องข่าวลือที่แพร่หลายอยู่ในตอนนี้หรือไม่” เขาเอ่ยขึ้นหลิงหลงจับความรู้สึกไม่สบายใจในน้ำเสียงของคู่สนทนาได้ การที่เขาเอ่ยปากถามนางเช่นนี้ มีความหมายว่านางคือตัวละครหลักในข่าวลือนางส่ายหน้าเบา ๆ “ข้าไม่รู้”เนื้อความของข่าวลือนางไม่รู้ แต่หากเป็นต้นเหตุของข่าวลือ นางย่อมชี้ไม่ผิดตัวแน่เสี่ยวฟานมองใบหน้าเรียบนิ่งของหลิงหลงอย่างลังเล เมื่อวานเขาบังเอิ