All Chapters of หลงใหลแค่เพียงคุณ: Chapter 41 - Chapter 50

และสิ่งที่สร้อยสำรอกออกมานั้นทำให้ทุกคนนิ่งงัน ก้อนขนสีดำหลายก้อนหลุดออกจากปากสร้อยหล่นลงหม้อดิน กลิ่นเหม็นคลุ้งจนต้องยกมือขึ้นปิดจมูกพ่อหมอสินโยนเทียนลงในหม้อดินนั้น ก้อนเส้นผมสีดำติดไฟพึ่บทั้งที่ก่อนหน้านี้มันเปียกด้วยน้ำเมือกน้ำลายของสร้อย ไม่น่าเชื่อว่ามันจะติดไฟในพริบตากลุ่มควันสีดำสนิทพวยพุ่งออกจากหม้อดินและเพียงไม่นานกลุ่มควันนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวและจางหายไปในอากาศเสียงกรีดร้องของสาวใช้ดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่ร่างอวบจะฟุบหน้ากับพื้นไม้ “ไอ้กล้าพานังสร้อยไปนอนในห้องเล็ก” พ่อหมอสินสั่ง“พี่สร้อยจะเป็นอะไรไหมคะ” ดุจดาราถามอย่างเป็นห่วง หล่อนอยากตามไปดูสร้อยแต่ถูกศรัณย์ห้ามไว้“ไม่เป็นอะไร สร้อยต้องอยู่เรือนนี้อีกสักวันสองวัน ต้องถอนของอีกครา ถ้าไม่มีอะไรถึงจะกลับเรือนน้องได้” ศรัณย์อธิบายให้คนข้างกายเข้าใจ“กลับไปนอนกันเถอะวันนี้ไม่มีอะไรแล้ว”พ่อหมอสินเอ่ยกับทุกคน ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปพัก ดุจดาราจึงขอนอนที่ห้องพ่อแม่เพราะหล่อนยังกลัวในห้องนอนใหญ่ของพระยาพิชิตกับคุณหญิงไพลินข้างเตียงมีฟูกนอนซึ่งมีดุจดารานอนอยู่หล่อนนอนลืมตาในความมืด เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ทำให้กลัวจับใจ

บทที่ 28 เก็บดอกบัวหลังจากผ่านมาหนึ่งสัปดาห์เรื่องราวทุกอย่างก็กลับมาสงบสุข สร้อยได้กลับมารับใช้คุณหนูของหล่อนอีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้มีสายสิญจน์ผูกที่ข้อมือทั้งสองป้องกันผีร้ายและสิ่งที่สร้อยระลึกอยู่เสมอคือจะไม่กินของที่คนอื่นให้ หากจะกินสร้อยต้องเอาลอดหว่างขาตัวเองก่อนอย่างที่ไอ้ชดกับไอ้กล้าสอน“กินได้แต่ต้องเอาลอดขาก่อนนะอีสร้อย” ไอ้ชดย้ำนักย้ำหนา ซึ่งสร้อยก็ท่องจำไว้เสมอ“คุณหนูจะไปไหนเหรอคะ”“ไปเรือนคุณนิด” ดุจดาราเอ่ยบอกพร้อมทั้งก้าวขาเดินเร็ว ๆ“ไปทำไมคะ” สร้อยเอ่ยถาม“จะไปอ่านหนังสือ” เพราะพระยาพิชิตไม่ให้หล่อนออกนอกเขตเรือนทั้งสองหลัง ห้องหนังสือที่เรือนพ่อหมอสินจึงเป็นที่ที่หล่อนแวะเวียนไปบ่อยที่สุดทุกสัปดาห์จะมีหนังสือใหม่ถูกส่งมาจากบางกอก หล่อนเพิ่งได้รับรู้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาว่าคุณป้าน้อยมีโรงพิมพ์อยู่ที่พระนคร ไม่แปลกเลยที่หนังสือใหม่มาส่งทุกสัปดาห์ดุจดาราเดินลัดเลาะมาพร้อมพี่เลี้ยงคนสนิท เมื่อย่างเท้าเข้าเขตเรือนหลังเล็กที่ศรัณย์พักอยู่ หล่อนก็หยุดยืนมองเรือนคุ้นตาหลังนั้นอยู่นาน นานเสียจนเจ้าของเรือนเดินลงมาพร้อมกับไอ้ชด“คุณพี่” ดุจดารายกมือขึ้นไหว้“ไหว้พระเถิ

“แม่ดาวยังไม่หายดี เรื่องแต่งงานคงต้องเลื่อนไปก่อน” คำพูดของเจ้าคุณพ่อทำให้ดุจดาราพรูลมหายใจออกมาหลังจากกลั้นไว้โดยมิรู้ตัวมือของกิตติกำแน่นด้วยความโมโหแต่เขาต้องกลั้นไว้ พยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะข่มอารมณ์นั้นไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้‘ฆ่ามันซะ’ เสียงสั่งที่ดังอยู่ในหัวตั้งแต่เจอหน้าดุจดารายังคงดังไม่หยุด ริมฝีปากแย้มยิ้มของกิตติหากแต่ดวงตาของเขากลับมืดดำ จุดประสงค์เดียวที่เขามาที่นี่คือทำให้หล่อนตาย!บทที่ 29 ฆ่ามันซะ“หมอบอกว่าน้องดาวเป็นอะไรหรือครับ” กิตติเอ่ยถามราวกับว่าห่วงใยคู่หมั้นเสียเต็มประดา ทั้งที่คืนก่อนมาที่นี่เขายังกกกอดกับหญิงอันเป็นที่รักอยู่ทั้งคืน“น้องเกลียดมัน ถ้ามันไม่ตายน้องคงไม่มีความสุข” เสียงหวานที่ออดอ้อนกิตติทั้งคืนยังดังก้องอยู่ข้างใบหู หากไม่ใช่เพื่อคนรักเขาคงไม่ถ่อสังขารมาถึงบ้านป่าเมืองเถื่อนเช่นนี้“หมอไม่ได้บอกว่าเป็นอะไร” พระยาพิชิตเอ่ยตอบอย่างเหนื่อยใจ หากลูกเขาเป็นโรคธรรมดาทั่วไปคงรักษาได้แต่นี่มันเป็นสิ่งที่ยากจะเชื่อ พูดไปก็มีแต่คนเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง“น้องดาวเป็นอย่างไรบ้างครับ” คำถามคล้ายว่าห่วงใยนั่นทำไมหล่อนจึงไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลยสักนิ

“เกิดอะไรขึ้นรึ” นารีถามคนที่มาส่งข่าว“เอ่อ...เอ่อ” กล้าลังเลที่จะเล่าแม้เขาจะรู้ดีว่าข้อความในจดหมายคืออะไร“บอกมาเถอะ ฉันทำงานกับคุณหญิงไพลินและคุณมาลามานาน” นารีย้ำ ไม่อยากแกะจดหมายในมือของมาลาขึ้นอ่านเสียเอง“เอ่อ...คุณดุจดาราหล่อนหลับไม่ยอมตื่นมาสองวันแล้วครับ” กล้าตัดสินใจบอก ซึ่งคนตรงหน้าก็ยกมือขึ้นทาบอกด้วยท่าทีตกใจ“ตายจริง!” นารีอุทานออกมา“แค่หลับครับ คุณดุจดารายังไม่ตายครับ” กล้าเอ่ยแย้ง ซึ่งคนโดนแย้งก็ยิ้มเจื่อน“ฉันตกใจน่ะจ้ะ” นารีแก้ตัว มือก็ใช้พัดเพื่อโบกลมให้มาลาไปด้วย“แล้วนี่หมอว่าอย่างไรบ้าง” นารีเอ่ยถามด้วยความกังวล“หมอบอกแค่ว่าหลับครับ รออีกหน่อยก็คงฟื้นเหมือนอย่างเคยครับ” กล้าอธิบายตามที่ตัวเองได้รู้ได้รับฟัง“โธ่ แม่ดาวไม่น่าเลย ไม่รู้เป็นโรคอะไร คราวก่อนหล่อนก็หลับแบบนี้” นารีพูดไปด้วยพัดให้มาลาไปด้วย เพียงไม่นานคนที่ไม่ได้สติก็ฟื้น“ฉันจะกลับบ้าน” มาลาได้สติก็ร้องฟูมฟายจะกลับบ้าน“เดี๋ยวผมไปตามคนรถให้ครับ น้าหมายหรือเปล่าครับ” กล้าขันอาสาด้วยรู้ดีว่าระหว่างที่อยู่บางปะอิน คนสนิทของมาลาคือสมหมาย“อืม ไปตามสมหมายมาทีฉันจะกลับบ้านแล้ว แม่นารีฝากร้านด้วยนะ ไอ้ก

มันเลี้ยงผีที่ไม่หมดอายุขัยไว้หลายตน บังคับให้พวกนั้นทำเรื่องต่ำช้าโสมม เมื่อหมดอายุขัยบาปก็หนักเกินกว่าจะได้ไปสู่สุคติ ต้องเป็นผีร่อนเร่ไร้ญาติอีกชั่วกัปชั่วกัลป์ ร่างบางกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงกว้างเพียงผู้เดียว มือเล็กบางจิกเสื้อผ้าของตนเองไว้ ตาของหล่อนเหลือกลาน หายใจไม่ออก แม้แต่เปล่งเสียงก็เปล่งไม่ได้ จะเรียกให้ใครช่วยก็ไร้ผู้คนคอยเมตตา จะทำอย่างไร ดวงตากลมเบิกตากว้างแม้แต่ลูกตาดำเวลานี้ก็เหลือกเลยขึ้นไปเหลือเพียงตาสีขาว ปลายเท้าเรียวขยับดิ้นรนอยู่บนฟูกนอนนั้น “ช่...” เสียงที่เปล่งออกมาแสนแผ่วเบา แม้แต่ผีบ้านผีเรือนหรือรุกขเทวดาก็คงมิได้ยินเสียงแหบแห้งและเบาหวิวเช่นนั้น หมอผีคงยื่นมือขึ้นกลางอากาศบีบลำคอของร่างเล็ก เขาต้องการกระชากวิญญาณนี้ออกจากร่าง แต่ร่างนี้พยายามอย่างยิ่งเพื่อจะยื้อแย่งชีวิต ด้วยรู้ว่าหากปล่อยให้เขาพรากวิญญาณของหล่อนออกจากร่างได้นั่นเท่ากับว่าหล่อนจะต้องตาย ‘ไม่นะ หล่อนยังไม่อยากตาย ไม่’ บอกตัวเองและพยายามฮึดสู้แต่แรงของฝ่ามือที่บีบคอหล่อนอยู่นั้นมหาศาล สองมือที่เคยวางข้างลำตัวเลื่อนจับมาที่คอของตน พ