All Chapters of ฮองเฮาอย่างข้า ไม่เป็นอนุใคร: Chapter 1 - Chapter 10

ข้าจ้องมองทารกในห่อผ้าที่สิ้นใจไปนานแล้วเงียบ ๆห้าปีต่อมา เผยอวี่ชนะศึกใหญ่กลับคืนสู่ราชสำนักสินสอดทองหมั้นหลายหีบถูกขนเข้าตระกูลเจียงยาวเหยียดราวกับสายน้ำเขามาขวางข้าอยู่ตรงหน้าศาลาบุปผาของจวนตระกูลเจียงด้วยสีหน้าฮึกเหิม"หุยเอ๋อร์ ยามนี้ศึกชายแดนสงบแล้ว ฝ่าบาททรงรับสั่งแล้วว่าจะแต่งตั้งข้าเป็นท่านโหวเจิ้นเป่ยแม้ชีชีจะมีชาติกำเนิดต่ำต้อย แต่นางก็ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับข้าที่ชายแดนมาหลายปี ทั้งยังให้กำเนิดบุตรชายคนโตสายตรง ข้าติดค้างนางเยอะเกินไป จะให้นางรับความไม่เป็นธรรมเรื่องแต่งงานอีกไม่ได้ รอให้ข้าแต่งชีชีเข้าบ้านก่อน แล้วข้าจะเข้าวังไปทูลขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสรับเจ้าเข้าจวนทันที"เมื่อเห็นข้าไม่ตอบอะไร เผยอวี่ก็ก้าวเข้ามาแล้วคว้ามือข้าไว้ทันที "หุยเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าลำบากรอมาหลายปีย่อมต้องน้อยเนื้อต่ำใจเช่นกัน เจ้าวางใจเถิด ชีชีใจกว้างเสมอมา รอเจ้าเข้าจวนมาแล้ว นางจะต้องนับเจ้าเป็นพี่น้องอย่างแน่นอน"ข้าสะดุ้งเฮือก สะบัดมือเขาออกทันที แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดข้อมือไม่หยุดท่านผู้นั้นขี้หึงที่สุด ข้าเข้าวังไปห้าปี ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะยอมอนุญาตให้ข้ากลับมาพักผ่อนที่บ้าน

ท่านพ่อยังไม่เลิกประชุมขุนนางข้าไม่มีเวลาร่ำลาเขา ได้แต่รีบกำชับไม่กี่ประโยคแล้วอุ้มลูกเก็บข้าวของกลับวังทันทีเยี่ยนเอ๋อร์เกิดมาร่างกายอ่อนแอ หากตกใจกลัวนิดเดียวก็จะล้มป่วยหนักทันทีหากไม่รีบตามหมอหลวงมาดูแล ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการได้ภายในรถม้าข้าโอบกอดร่างที่ร้อนผ่าวในอ้อมอก น้ำตาแห่งการโทษตัวเองไหลรินออกมาหากรู้ว่าการกลับไปพักที่บ้านเดิมจะทำให้ต้องพบเจอเรื่องชวนหงุดหงิดเช่นนี้ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่ยอมออกจากวังเด็ดขาด"ถวายบังคมฮองเฮา"เพิ่งจะถึงประตูวัง ขันทีคนสนิทของฝ่าบาทก็รีบเข้ามาต้อนรับทันทีพอเห็นองค์รัชทายาทในอ้อมอกมีสภาพเช่นนี้ เขาก็ตกใจจนหน้าซีดทันที"ฮองเฮา ฝ่าบาททรงยังไม่เลิกประชุมขุนนาง บ่าวจะรีบไปกราบทูลฝ่าบาทเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!"ข้าไม่มีเวลาอธิบาย สั่งให้คนไปตามหมอหลวงมาทันทีนึกไม่ถึงว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว จะต้องมาเผชิญหน้ากับเงาร่างของคนสองคนที่เหมือนตามหลอกหลอน เผยอวี่บังเอิญพาซูชีชีเข้าวังมาพอดีเดิมทีข้าไม่อยากจะสนใจพวกเขา นึกไม่ถึงว่าเผยอวี่กลับดึงข้าไปยังมุมอับสายตาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาตะคอกเสียงต่ำ"เจียงเยว่หุย นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ

เผยอวี่สีหน้าเปลี่ยนทันทีเขาจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อยทันที ขณะกำลังจะหันกลับไปทำความเคารพ ก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอยจากนั้นสติสัมปชัญญะของเขาก็หายไปในชั่วพริบตาในพริบตา ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงเมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเผยอวี่พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่ในคุกมืดอันอับชื้นข้างกายของเขายังมีซูชีชีที่นอนหมดสติอยู่เช่นกันเขาลูบคราบเลือดที่แห้งกรังตรงท้ายทอยนานแล้ว นึกอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ว่าใครกันแน่จะใจกล้าถึงขั้นมาลงมือกับเขาตอนนี้เอง ซูชีชีที่อยู่ด้านข้างก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมานางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แววตาพลันฉายแววหวาดกลัวอยู่บ้าง"ท่านแม่ทัพ หรือจะเป็นเพราะนังคนบ้าเจียงเยว่หุยนั่นทูลสิ่งใดต่อฝ่าบาท ฝ่าบาทถึงได้ลงโทษพวกเรา"ยามที่เอ่ยถึงโอรสสวรรค์น้ำเสียงของนางก็เริ่มสั่นเครือแล้วหลายปีมานี้ แม้นนางจะอยู่เคียงข้างเผยอวี่ที่ชายแดนมานาน ไม่เคยเข้าเฝ้าฝ่าบาทเลยแต่ต่อให้จะอยู่ไกลถึงชายขอบแคว้น นางก็ยังเคยได้ยินชื่อเสียงบารมีของฮ่องเต้ใหม่พระองค์นี้มาแล้วฮ่องเต้องค์ปัจจุบันในปีนั้นเคยผ่านศึกสายเลือด 'กบฏเจ็ดอ๋อง' มาก่อน เคยเหยียบย่ำกองกระดูกและโลหิตขอ

เสียงหัวเราะนี้ราวกับสายฟ้าลูกใหญ่ฟาดกระหน่ำจนทั้งสองชาวาบหนังศีรษะในชั่วพริบตาเดียวโดยเฉพาะซูชีชีเดิมทีนางก็มีชาติกำเนิดต่ำต้อยอยู่แล้ว มีหรือจะเคยพบเจอสถานการณ์ยิ่งใหญ่กดดันเช่นนี้แรงกดดันอันทรงพลังที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องบน แทบจะทำให้นางขาดใจตายนางพยายามระงับน้ำเสียงอันสั่นเครืออย่างสุดความสามารถ ไม่มีเวลาสนใจอะไรมากแล้ว คิดแต่ว่าจะชี้แจงความอยุติธรรมของตนก่อนที่โอรสสวรรค์จะพิโรธ"ฝ่าบาท ห้าปีก่อนหลังจากหม่อมฉันให้กำเนิดบุตรที่ชายแดน ก็ได้ส่งตัวเด็กกลับมายังเมืองหลวง เพื่อขอความเมตตาให้คนบาปเจียงเยว่หุยช่วยอบรมเลี้ยงดู แต่นึกไม่ถึงว่านางจะผูกใจเจ็บเคียดแค้น นางจึงเลี้ยงดูบุตรของหม่อมฉันกับท่านแม่ทัพให้กลายเป็นคนหยาบช้าไร้เหตุผล ไร้มนุษยธรรมเพคะ นางแค้นที่ท่านแม่ทัพจะแต่งหม่อมฉันเป็นฮูหยินเอก จึงพาลูกเข้าวังเพื่อทูลฟ้องร้อง ทั้งยังทำเรื่องหมิ่นเบื้องสูงพวกนั้น นางสมควรตายหมื่นครั้งเพคะ!"ทั้งท้องพระโรงพลันเกิดเสียงสูดหายใจเฮือกดังเป็นระลอกเมื่อได้ยินปฏิกิริยาของเหล่าขุนนาง ซูชีชีก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นหลายส่วนนางเสียงดังขึ้นเช่นกัน"คนบาปเจียงเยว่หุยยังไม่ได้แต่งเข้าตระกูล

เผยอวี่กับซูชีชีที่สภาพกึ่งเป็นกึ่งตายถูกคุมขังอยู่ในเกวียนนักโทษภายในวันเดียว ถูกพาแห่ประจานไปทั่วทุกตรอกซอกซอยของเมืองหลวงทางการประกาศความผิดของทั้งสองทีละข้อ พร้อมติดประกาศให้ผู้คนได้รับรู้พวกชาวบ้านต่างโกรธแค้นและชิงชัง พากันถ่มน้ำลายและสาดน้ำโสโครกใส่ จนแทบจะท่วมร่างของเผยกับซูชีชีอยู่แล้วหลังจากการแห่ประจานสิ้นสุดลงเผยอวี่และซูชีชีถูกนำตัวไปคุมขังในคุกหลวงเซี่ยหลินยวนส่งหมอหลวงที่ดีที่สุดไปเฝ้าดูอาการ เพื่อให้มั่นใจว่าต่อให้ถูกทรมานทุกวัน ทั้งสองก็จะไม่ขาดใจตายเด็ดขาดวันที่เจ็ดหลังจากทั้งสองถูกคุมขังข้าเดินทางไปยังคุกหลวงด้วยตัวเองประจวบเหมาะกับเวลาที่เผยอวี่และซูชีชีเพิ่งรับโทษทรมานเสร็จทั้งสองถูกโยนลงกับพื้นราวกับสุนัขใกล้ตาย ส่วนข้ายืนอยู่ในระยะที่เหมาะสม มองทุกสิ่งด้วยสายตาเย็นชาจนกระทั่งได้ยินเสียงผู้คนคุกเข่าถวายบังคม เผยอวี่จึงฝืนยกศีรษะขึ้นอย่างเชื่องช้า ตระหนักได้ว่าข้าเป็นผู้มาเยือน"หุยเอ๋อร์?"เสียงที่แหบแห้งถึงขีดสุดเพิ่งเปล่งออกมาจากลำคอเขาก็ถูกตบปากอย่างแรงสองฉาด"บังอาจ! ยังกล้าเสียมารยาทต่อฮองเฮาอีกหรือ!"เผยอวี่ถูกตบจนคว่ำลงกับพื้น