บทที่ 3

ท่านพ่อยังไม่เลิกประชุมขุนนาง

ข้าไม่มีเวลาร่ำลาเขา ได้แต่รีบกำชับไม่กี่ประโยคแล้วอุ้มลูกเก็บข้าวของกลับวังทันที

เยี่ยนเอ๋อร์เกิดมาร่างกายอ่อนแอ หากตกใจกลัวนิดเดียวก็จะล้มป่วยหนักทันที

หากไม่รีบตามหมอหลวงมาดูแล ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการได้

ภายในรถม้า

ข้าโอบกอดร่างที่ร้อนผ่าวในอ้อมอก น้ำตาแห่งการโทษตัวเองไหลรินออกมา

หากรู้ว่าการกลับไปพักที่บ้านเดิมจะทำให้ต้องพบเจอเรื่องชวนหงุดหงิดเช่นนี้

ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่ยอมออกจากวังเด็ดขาด

"ถวายบังคมฮองเฮา"

เพิ่งจะถึงประตูวัง ขันทีคนสนิทของฝ่าบาทก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที

พอเห็นองค์รัชทายาทในอ้อมอกมีสภาพเช่นนี้ เขาก็ตกใจจนหน้าซีดทันที

"ฮองเฮา ฝ่าบาททรงยังไม่เลิกประชุมขุนนาง บ่าวจะรีบไปกราบทูลฝ่าบาทเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!"

ข้าไม่มีเวลาอธิบาย สั่งให้คนไปตามหมอหลวงมาทันที

นึกไม่ถึงว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว จะต้องมาเผชิญหน้ากับเงาร่างของคนสองคนที่เหมือนตามหลอกหลอน

เผยอวี่บังเอิญพาซูชีชีเข้าวังมาพอดี

เดิมทีข้าไม่อยากจะสนใจพวกเขา นึกไม่ถึงว่าเผยอวี่กลับดึงข้าไปยังมุมอับสายตาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

เขาตะคอกเสียงต่ำ

"เจียงเยว่หุย นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรมา เจ้าไม่รู้หรือว่าที่นี่คือวังหลวง!"

ซูชีชีตามมา สีหน้าท่าทางของนางดูแย่เช่นกัน

"คุณหนู ท่านแย่งลูกของข้าไปก็ช่างเถิด ยามนี้ยังจะพาลูกเข้ามาโวยวายในวังอีก หรือว่าคิดจะทูลฟ้องฝ่าบาทกับฮองเฮา

ในวังมีแต่เชื้อพระวงศ์กับฮูหยินผู้สูงศักดิ์ทั้งนั้น หากท่านล่วงเกินผู้ใดเข้า ต่อให้เป็นท่านแม่ทัพก็ปกป้องท่านไม่ได้นะ!"

เผยอวี่ใบหน้ามืดครึ้ม แรงบีบที่มือของเขาก็เพิ่มขึ้นทันที

แทบจะบดขยี้กระดูกของข้าให้แหลกคามือ

"ชีชีพูดถูก ข้าว่าเจ้าคงเสียสติไปแล้วจริง ๆ! หากเจ้ายังดื้อรั้นไม่เลิกเช่นนี้ ตำแหน่งฮูหยินของจวนตระกูลเผย..."

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ในอ้อมอกก็มีเสียงไอแผ่วเบาดังขึ้นมาอีกสองครั้ง

ข้าสะดุ้งทันที พลันสะบัดมือออกจากเขาด้วยแววตาแดงก่ำ

"ไสหัวไป! หากเยี่ยนเอ๋อร์เป็นอะไรไป เราจะไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไปแน่!"

"หุบปาก!"

เผยอวี่เอามืออุดปากข้าด้วยสีหน้าหวาดกลัว

"ท่านรนหาที่ตายหรือ! ทั้งใต้หล้ามีใครบ้างไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงรักฮองเฮายิ่งกว่าชีวิตพระองค์เอง ท่านกล้าพูดจาจาบจ้วงในวังเช่นนี้ คิดจะลากท่านแม่ทัพไปตายตกตามกันกับท่านหรืออย่างไร!"

ซูชีชีเหลือบมองไปทางท้องพระโรงอย่างตื่นตระหนกหวาดกลัว

ข้าโกรธจัด ฝังคมเขี้ยวเคี้ยวลงบนมือของเผยอวี่เต็มแรง

เขาร้องอุทานเจ็บปวด ยามปล่อยมือ เขาก็กระชากตัวเด็กไปอย่างป่าเถื่อน

"เจียงเยว่หุย เดิมทีข้าเห็นว่าเจ้าเป็นบุตรสาวของท่านราชครู เป็นกุลสตรี ถึงได้ยอมมอบลูกให้เจ้าคอยใส่ใจอบรมเลี้ยงดู นึกไม่ถึงเลยว่ายามนี้เจ้าจะกลายเป็นคนบ้าคลั่งไร้สติถึงเพียงนี้!

ต่อไปนี้ข้าจะไม่ให้ลูกอยู่ข้างกายเจ้าอีก เขาต้องถูกรับกลับจวนตระกูลเผยเพื่อให้ชีชีดูแลเอง ในเมื่อเจ้าเลี้ยงดูไม่ได้ ก็ให้แม่แท้ ๆ ของเขาเป็นคนเลี้ยง!"

ซูชีชีรับเด็กเข้าไปในอ้อมกอดด้วยท่าทางเก้งก้างไม่คุ้นมือ

ทว่าในเวลาต่อมา นางกลับกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

แม้เยี่ยนเอ๋อร์จะไข้ขึ้นจนสะลึมสะลือ แต่เขาก็ยังรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของตน

เขาอ้าปากกัดลงบนลำคอของซูชีชีทันที "ผู้หญิงใจร้าย! ห้ามรังแกท่านแม่ของข้านะ!"

ปีนั้น หลังจากที่ข้าให้กำเนิดเยี่ยนเอ๋อร์ก็เกิดอาการตกเลือดครั้งใหญ่

ราวกับก้าวขาข้างหนึ่งเข้าโลงแล้ว ถึงได้ถูกช่วยชีวิตกลับมาได้

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฝ่าบาทก็ทรงอบรมองค์รัชทายาทอยู่เสมอว่า

"เสด็จแม่ของเจ้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้กำเนิดเจ้ามา ไม่ว่าเมื่อใด เยี่ยนเอ๋อร์จะต้องปกป้องเสด็จแม่ ปกป้องมารดาของตัวเองให้ดี"

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของเยี่ยนเอ๋อร์ น้ำตาของข้าก็พรั่งพรูออกมาทันที

คาดไม่ถึงว่าข้ายังไม่ทันจะได้ขยับตัว บนใบหน้าก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง

เผยอวี่หมดความอดทน ตวัดฝ่ามือตบฉาดลงมาอย่างแรง

"เจียงเยว่หุย! เจ้าสั่งสอนลูกชายของข้าให้กลายเป็นอะไรไปแล้ว!"