เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4
บทล่าสุด
ฮองเฮาอย่างข้า ไม่เป็นอนุใคร บทที่ 10
วันต่อมายามที่ข้ากำลังแต่งหน้าทำผม เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังจากไกลเข้ามาใกล้"ฮองเฮา คนบาปตระกูลเผยกับแม่นางซูสิ้นใจเมื่อคืนนี้เพคะ"ที่แท้ หลังจากที่ข้าจากมาเมื่อคืนนี้ ซูชีชีก็พลันพุ่งตัวเข้าใส่เผยอวี่อย่างคุมสติไม่อยู่นางทั้งร้องไห้ทั้งทุบตี ราวกับกำลังตัดพ้อเผยอวี่ว่าเหตุใดจึงไม่ปกป้องลูกของพวกเราให้ดีส่วนเผยอวี่เองก็สะสมความไม่พอใจไว้เป็นกองมานานแล้วทั้งสองจึงกอดรัดทุบตีกันอยู่ในคุกซูชีชีที่ผอมบางอ่อนแอมีหรือจะเป็นคู่ต่อสู้ของเผยอวี่ สุดท้ายนางจึงถูกทุบตีจนบาดเจ็บเจียนตายทั่วร่างและสลบไปแต่หลังจากที่นางฟื้นตื่นขึ้นมา กลับอาศัยจังหวะที่เผยอวี่หลับสนิท กัดหลอดลมของเขาขาดสะบั้นในคำเดียวขณะที่เผยอวี่ดิ้นรนอย่างทรมาน นางก็พุ่งเข้าชนกำแพงอย่างแรงปลิดชีพตนเองในที่สุดเผยอวี่ดิ้นรนทุรนทุรายอยู่ในกองเลือดนานถึงหนึ่งชั่วยามสุดท้ายถึงได้สิ้นใจทั้งที่ตายังไม่หลับหลังจากฟังรายงานจากบ่าวรับใช้จบ ข้าก็เพียงพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วก้าวออกไปนอกประตูตำหนักสายลมอ่อน ๆ พัดพาเอากลิ่นหอมของดอกไห่ถังโชยมาข้าเกิดเหม่อลอยไปชั่วขณะราวกับย้อนกลับไปในวัยสิบหกปี เด็กหนุ่มที่นัยน์ต
ฮองเฮาอย่างข้า ไม่เป็นอนุใคร บทที่ 9
เผยอวี่กับซูชีชีที่สภาพกึ่งเป็นกึ่งตายถูกคุมขังอยู่ในเกวียนนักโทษภายในวันเดียว ถูกพาแห่ประจานไปทั่วทุกตรอกซอกซอยของเมืองหลวงทางการประกาศความผิดของทั้งสองทีละข้อ พร้อมติดประกาศให้ผู้คนได้รับรู้พวกชาวบ้านต่างโกรธแค้นและชิงชัง พากันถ่มน้ำลายและสาดน้ำโสโครกใส่ จนแทบจะท่วมร่างของเผยกับซูชีชีอยู่แล้วหลังจากการแห่ประจานสิ้นสุดลงเผยอวี่และซูชีชีถูกนำตัวไปคุมขังในคุกหลวงเซี่ยหลินยวนส่งหมอหลวงที่ดีที่สุดไปเฝ้าดูอาการ เพื่อให้มั่นใจว่าต่อให้ถูกทรมานทุกวัน ทั้งสองก็จะไม่ขาดใจตายเด็ดขาดวันที่เจ็ดหลังจากทั้งสองถูกคุมขังข้าเดินทางไปยังคุกหลวงด้วยตัวเองประจวบเหมาะกับเวลาที่เผยอวี่และซูชีชีเพิ่งรับโทษทรมานเสร็จทั้งสองถูกโยนลงกับพื้นราวกับสุนัขใกล้ตาย ส่วนข้ายืนอยู่ในระยะที่เหมาะสม มองทุกสิ่งด้วยสายตาเย็นชาจนกระทั่งได้ยินเสียงผู้คนคุกเข่าถวายบังคม เผยอวี่จึงฝืนยกศีรษะขึ้นอย่างเชื่องช้า ตระหนักได้ว่าข้าเป็นผู้มาเยือน"หุยเอ๋อร์?"เสียงที่แหบแห้งถึงขีดสุดเพิ่งเปล่งออกมาจากลำคอเขาก็ถูกตบปากอย่างแรงสองฉาด"บังอาจ! ยังกล้าเสียมารยาทต่อฮองเฮาอีกหรือ!"เผยอวี่ถูกตบจนคว่ำลงกับพื้น
ฮองเฮาอย่างข้า ไม่เป็นอนุใคร บทที่ 8
"ขุนนางผู้กระทำผิดเผยอวี่ใจกล้าคับฟ้า หมิ่นเบื้องสูงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลากตัวออกไปโบยหนึ่งร้อยไม้ก่อน! หญิงผู้กระทำผิดซูชีชี วาจาสามหาว ใส่ร้ายป้ายสีฮองเฮาและองค์รัชทายาท ลากตัวลงไปรับทัณฑ์ตัดลิ้น!"ขันทีข้างกายเซี่ยหลินยวนกระแอมให้คอโล่ง ก่อนจะเอ่ยประกาศด้วยน้ำเสียงแหลมเล็ก"ฝ่าบาทโปรดละเว้น!"เสียงร้องขอชีวิตดังระงมไม่ขาดสายเผยอวี่และซูชีชีถูกลากตัวออกไปราวกับสุนัขที่ตายแล้ว เพียงไม่นาน ด้านนอกท้องพระโรงก็มีเสียงทุบของไม้โบยทหารและเสียงครางทรมานดังแว่วมาเสียงร้องขอชีวิตของซูชีชีดังอยู่ครู่เดียวเท่านั้น มันหยุดลงหลังจากเสียงกรีดร้องโหยหวนหนึ่งครั้งลงโทษครบแล้วเผยอวี่ถูกโยนกลับเข้ามาในท้องพระโรงอีกครั้ง เสื้อบนแผ่นหลังแนบสนิทติดไปกับบาดแผลและหยาดเลือด เนื้อหนังฉีกขาดเหวอะหวะ สภาพอนาถจนไม่อาจทนดูได้หากเขาไม่ใช่ขุนพลฝ่ายบู๊ที่มีร่างกายแข็งแกร่ง ไม้โบยทหารหนึ่งร้อยไม้นี้คงคร่าชีวิตของเขาไปได้อย่างง่ายดายแล้วทว่าซูชีชีที่อยู่อีกด้านกลับมีสภาพน่าอัปยศและอนาถยิ่งกว่ายามที่บ่าวรับใช้ประคองถาดใส่ลิ้นของนางกลับมาเพื่อรายงาน นางนั้นเจ็บปวดจนสิ้นสติไปนานแล้วขากรรไกรที่ถูกหักจนหลุ
ฮองเฮาอย่างข้า ไม่เป็นอนุใคร บทที่ 7
เสียงหัวเราะนี้ราวกับสายฟ้าลูกใหญ่ฟาดกระหน่ำจนทั้งสองชาวาบหนังศีรษะในชั่วพริบตาเดียวโดยเฉพาะซูชีชีเดิมทีนางก็มีชาติกำเนิดต่ำต้อยอยู่แล้ว มีหรือจะเคยพบเจอสถานการณ์ยิ่งใหญ่กดดันเช่นนี้แรงกดดันอันทรงพลังที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องบน แทบจะทำให้นางขาดใจตายนางพยายามระงับน้ำเสียงอันสั่นเครืออย่างสุดความสามารถ ไม่มีเวลาสนใจอะไรมากแล้ว คิดแต่ว่าจะชี้แจงความอยุติธรรมของตนก่อนที่โอรสสวรรค์จะพิโรธ"ฝ่าบาท ห้าปีก่อนหลังจากหม่อมฉันให้กำเนิดบุตรที่ชายแดน ก็ได้ส่งตัวเด็กกลับมายังเมืองหลวง เพื่อขอความเมตตาให้คนบาปเจียงเยว่หุยช่วยอบรมเลี้ยงดู แต่นึกไม่ถึงว่านางจะผูกใจเจ็บเคียดแค้น นางจึงเลี้ยงดูบุตรของหม่อมฉันกับท่านแม่ทัพให้กลายเป็นคนหยาบช้าไร้เหตุผล ไร้มนุษยธรรมเพคะ นางแค้นที่ท่านแม่ทัพจะแต่งหม่อมฉันเป็นฮูหยินเอก จึงพาลูกเข้าวังเพื่อทูลฟ้องร้อง ทั้งยังทำเรื่องหมิ่นเบื้องสูงพวกนั้น นางสมควรตายหมื่นครั้งเพคะ!"ทั้งท้องพระโรงพลันเกิดเสียงสูดหายใจเฮือกดังเป็นระลอกเมื่อได้ยินปฏิกิริยาของเหล่าขุนนาง ซูชีชีก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นหลายส่วนนางเสียงดังขึ้นเช่นกัน"คนบาปเจียงเยว่หุยยังไม่ได้แต่งเข้าตระกูล
ฮองเฮาอย่างข้า ไม่เป็นอนุใคร บทที่ 6
พอหลุดคำพูดนี้ออกมาสีหน้าของผู้คุมก็เปลี่ยนไปฉับพลันเขาชักแส้ที่พกติดตัวออกมาทันที แล้วฟาดเข้ามาอย่างแรง"บังอาจ! พวกเจ้ากล้าเอ่ยนามนี้ออกมาตรง ๆ ด้วยหรือ หากอยากตายก็อย่าดึงข้าเข้าไปเกี่ยวด้วย!"เผยอวี่ชักมือกลับอย่างเจ็บปวดเมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวอันเข้มข้นของผู้คุม ซูชีชีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลนลานขึ้นมาทันที"ดูท่าพี่หญิงคงจะไปล่วงเกินฝ่าบาทเข้าจริง ๆ แล้ว ยามนี้แม้แต่นามก็กลายเป็นข้อห้ามไปเสียแล้ว ฮองเฮาทรงกริ้วจนประชวรเพราะนางไร้มารยาทแน่ ๆ ทำให้ฮองเฮาทรงขุ่นเคืองพระทัยเช่นนี้ ภายนอกต้องเกิดการนองเลือดขึ้นแล้วแน่เลย นางอยากตายก็ตายไปคนเดียวสิ ยังจะพาลูกข้าไปด้วยอีก ท่านแม่ทัพ น่าสงสารลูกของเรายิ่งนัก เด็กบริสุทธิ์จริง ๆ นะเจ้าคะ!"ซูชีชียกมือปิดหน้า ร้องไห้จนแทบขาดใจแต่เผยอวี่กลับจ้องมองไปทางที่ผู้คุมเดินจากไปอย่างเหม่อลอยในหัวเขาเหลือเพียงถ้อยคำที่ซูชีชีเอ่ยออกมาแม้ในใจเขาจะสิ้นหวังในตัวเจียงเยว่หุยไปนานแล้ว ทว่าไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด ในอกกลับรู้สึกแน่นตึงอย่างบอกไม่ถูกเจียงเยว่หุยตายแล้วสตรีที่เป็นรักแรกตั้งแต่วัยเยาว์ คอยเดินตามหลังและเรียกเขาว่าพี่เผยอวี่อยู่ทุกว
ฮองเฮาอย่างข้า ไม่เป็นอนุใคร บทที่ 5
เผยอวี่สีหน้าเปลี่ยนทันทีเขาจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อยทันที ขณะกำลังจะหันกลับไปทำความเคารพ ก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอยจากนั้นสติสัมปชัญญะของเขาก็หายไปในชั่วพริบตาในพริบตา ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงเมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเผยอวี่พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่ในคุกมืดอันอับชื้นข้างกายของเขายังมีซูชีชีที่นอนหมดสติอยู่เช่นกันเขาลูบคราบเลือดที่แห้งกรังตรงท้ายทอยนานแล้ว นึกอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ว่าใครกันแน่จะใจกล้าถึงขั้นมาลงมือกับเขาตอนนี้เอง ซูชีชีที่อยู่ด้านข้างก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมานางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แววตาพลันฉายแววหวาดกลัวอยู่บ้าง"ท่านแม่ทัพ หรือจะเป็นเพราะนังคนบ้าเจียงเยว่หุยนั่นทูลสิ่งใดต่อฝ่าบาท ฝ่าบาทถึงได้ลงโทษพวกเรา"ยามที่เอ่ยถึงโอรสสวรรค์น้ำเสียงของนางก็เริ่มสั่นเครือแล้วหลายปีมานี้ แม้นนางจะอยู่เคียงข้างเผยอวี่ที่ชายแดนมานาน ไม่เคยเข้าเฝ้าฝ่าบาทเลยแต่ต่อให้จะอยู่ไกลถึงชายขอบแคว้น นางก็ยังเคยได้ยินชื่อเสียงบารมีของฮ่องเต้ใหม่พระองค์นี้มาแล้วฮ่องเต้องค์ปัจจุบันในปีนั้นเคยผ่านศึกสายเลือด 'กบฏเจ็ดอ๋อง' มาก่อน เคยเหยียบย่ำกองกระดูกและโลหิตขอ
