บทที่ 4

เขาโกรธมาก เข้าไปกระชากเยี่ยนเอ๋อร์ออก

ใบหน้ามีแต่ความเกรี้ยวกราดขณะบีบข้อมือน้อย ๆ ของเด็กไว้แน่น

"ลูกทรพี! สตรีที่อยู่ตรงหน้านี้ต่างหากคือแม่บังเกิดเกล้าของเจ้า! ยังไม่รีบเรียกท่านแม่อีก!"

เยี่ยนเอ๋อร์เจ็บมาก เริ่มร้องไห้พลางทุบตีเขา

"ไม่เอา! นี่ไม่ใช่ท่านแม่!"

"ท่านแม่ช่วยข้าด้วย!"

เผยอวี่หมดความอดทน เตะเข้าที่ข้อพับเข่าของเด็กน้อยอย่างแรง แล้วกดร่างให้คุกเข่าลงต่อหน้าซูชีชี

"หากรู้แต่แรกว่าจะมีวันนี้ ข้าควรเอาเจ้าไปเลี้ยงดูข้างกาย สตรีในเรือนหลังเลี้ยงดูออกมาได้ใจแคบและไร้การอบรมเช่นนี้เอง!

หากวันนี้เจ้าไม่สำนึกผิดกับท่านแม่ของเจ้า ข้าจะถือว่าไม่มีลูกเช่นเจ้า!"

เข่าของเยี่ยนเอ๋อร์กระแทกพื้นอย่างแรง หมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนอีกต่อไป

ผิวหนังตามร่างกายของเขาแดงฉานเป็นแถบ ๆ

ข้าร้อนใจจนตาแทบถลน ตะโกนออกมาเสียงดัง

"เผยอวี่! เจ้าตาบอดหรือ ไม่เห็นหรือว่าเด็กป่วยอยู่!"

ทว่าเผยอวี่กลับทำเพียงปรายตามองอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นรอยฟันและคราบเลือดบนลำคอของซูชีชี ลึก ๆ ในดวงตาของเขาก็ฉายแววเย็นเยียบ

"เด็กถูกเจ้าตามใจจนปวกเปียกเช่นนี้ พอทำผิดก็แสร้งป่วยแสร้งทำเป็นน่าสงสาร ท่าทางไร้กระดูกสันหลังเช่นนี้ คู่ควรจะมาเป็นบุตรชายของข้าเผยอวี่ได้อย่างไร!"

พูดจบ เขาก็ยื่นมือมากดศีรษะของเยี่ยนเอ๋อร์ ให้โขกลงบนพื้นตรงหน้าซูชีชีดังปัง ๆ

"มารดาใจดีทำลูกเสียคน หากวันนี้ไม่ให้บทเรียนกับเจ้าสักหน่อย วันหน้าคงได้ก่อเรื่องใหญ่โตกว่านี้แน่!"

เสียงโขกศีรษะและเสียงสะอื้นทรมานของลูก ราวกับใบมีดที่แทงทะลุหัวใจข้า

ขณะเห็นสภาพเยี่ยนเอ๋อร์หายใจรวยริน

ข้ารู้สึกเลือดลมเดือดพล่าน จนลำคอรับรู้ถึงรสชาติหวานคาวของเลือด

ตอนนี้เอง ขันทีที่ไปแจ้งความกลับมาถึงพอดี

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็สูดหายใจลึกด้วยความตกใจ "กบฏแล้ว! กบฏ! พวกเรา เร็วเข้า! รีบจับตัวคนหมิ่นเบื้องสูงสองคนนี้ไว้!"

ในตอนที่ข้าคิดว่าในที่สุดก็รอดพ้นแล้วนั้น

เผยอวี่กลับหัวเราะหึในลำคอ พุ่งตัวเข้าไปจัดการพวกเขาจนล้มคว่ำลงกับพื้นภายในไม่กี่ที

"บังอาจ!"

"แหกตาสุนัขของพวกเจ้าดูให้ดี ๆ ข้าคือแม่ทัพพิทักษ์ชายแดน ว่าที่ขุนนางขั้นหนึ่ง! เจียงเยว่หุยเป็นเพียงบุตรสาวท่านราชครู พวกเจ้ากล้าช่วยนางทำเรื่องที่ล่วงเกินอย่างนั้นหรือ!"

ระหว่างที่พูด เขาก็หันไปสั่งทหารคนสนิทที่พามาด้วย

"พวกบ่าวตาสุนัขเหล่านี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง สั่งสอนให้พวกมันรู้กฎระเบียบเสียบ้าง!"

ลูกน้องคนสนิทเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่เผยอวี่พามาจากชายแดน

พวกเขาเชี่ยวชาญวิธีการทรมานสารพัดรูปแบบ

เพียงไม่นาน เสียงร้องครวญครางเพราะความทรมานของบรรดาขันทีก็ดังระงม

ข้ามองฉากป่าเถื่อนตรงหน้าด้วยดวงตาแดงฉาน "ฝ่าบาทไม่ละเว้นพวกเจ้าแน่! หากเยี่ยนเอ๋อร์เป็นอะไรไป เราจะต้องลากคนทั้งชั่วโคตรตระกูลเผยให้ลงหลุมไปด้วยกัน!"

"เจียงเยว่หุย!"

เผยอวี่แผดเสียงตะโกนอย่างโกรธจัด

เขายกมือบีบคางข้าไว้แน่น ก่อนจะออกแรงข้อมือจนเสียงดัง 'กร๊อบ' ขากรรไกรของข้าถูกเขาหักจนหลุดทันที

"จนป่านนี้ยังกล้าปากดี ไม่รู้จักสำนึกผิด!

เด็กคนนี้ต้องกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะความผิดของเจ้าที่เลี้ยงดูไม่ดี!

วันนี้ข้าเข้าวังมาเพื่อขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท แต่เห็นเจ้าเสียสติเช่นนี้ ตำแหน่งฮูหยินคงไม่คู่ควรกับเจ้าแล้ว เมื่อถึงวันแต่งงาน เจ้าจงคลุมหน้าเดินเข้าประตู้ด้านข้างของจวนตระกูลเผยด้วยเกี้ยวหลังเล็กไปเถอะ เริ่มจากเป็นอนุภรรยา ตั้งใจเรียนรู้กฎระเบียบให้ดี!"

ความเจ็บปวดทะลุหัวใจแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

ตาข้าพร่าเลือนไปด้วยน้ำตาขณะมองไปยังเยี่ยนเอ๋อร์ที่หน้าผากบวมแดงและหลับตาสนิท

ในตอนที่ข้าคิดจะแลกชีวิตกับเผยอวี่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าอันอลหม่านดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ

เสียงคุกเข่าทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงดังขึ้นข้างหู

"ฝ่าบาทเสด็จ"