บททั้งหมดของ The Ruthless CEO's Forced Wife: บทที่ 21 - บทที่ 30

Bago pa ako masiraan ng bait dahil sa sinabi niya ay pumauna na siya sa paglalakad. Kaso nang mapagtanto niyang parang naestatwa na ako rito sa kinatatayuan ko ay binalikan niya ako saka hinila patungo sa outdoor reception area.Pakiramdam ko'y wala ako sa sarili habang pilit kong nginingitian ang mga bisita. Ngiti rito, bati roon. May ilan pa sa mga bisita na nag-request na mag-kiss kaming mag-asawa, tapos ito namang si Raf ay pinagbigyan sila na hindi ako kinokonsulta!Tuwing may kukuha sa amin ng litrato na photographer, awtomatiko niyang ipupuwesto ang kaniyang kamay sa balakang ko, na para bang parte na iyon ng nakasanayan niyang gawin. Pagod na ako. Gusto ko na lang maglaho rito at hindi na talaga magpakita sa kanilang lahat. Isasama ko ang anak ko at magpapakalayo-layo na kami. Diyos ko, ano ba ‘tong pinasok ko?! Pinaganda lang ni Raf ang term pero parang sinabi lang din niya na kaya niya ako pinakasalan ay para may paravsan siya!Nag-aagaw na ang dilim at liwanag sa kalangita

Halos lumuwa ang dalawa kong mata habang awtomatikong napakapit sa gilid ng sink. Si Raf… ang kaniyang matipunong d*bdib… ang mga pandesal sa kaniyang tiyan at ang... Diyos ko!“Raf!" sigaw ko at mabilis na tinakpan ang mata gamit ang mga kamay ko. Kaso huli na dahil tumatak na sa utak ko ang HD na bersyon ng hubo't hubad niyang katawan."Bakit ka naghubad?! Ang bastos mo! Ang bastos-bastos mo!" sigaw ko pa, nanginginig ang mga kamay ko. Pakiramdam ko ay nagliyab bigla ang buong mukha ko hanggang sa dulo ng aking mga tainga. Narinig ko ang kaniyang mahinang pagpapakawala ng tawa bago siya nagsalita. "What now? Acting like you didn't see everything last night?" "Manahimik ka! Magsuot ka ng damit, ngayon din!” pasigaw kong utos. Mayamaya ay naramdaman ko ang kamay niyang hinawakan ang kamay kong nakatakip sa mga mata ko. Wala pang ilang segundo ay naibaba na niya ito kaya mariin kong pinikit ang mga mata ko. Literal na pikit na pikit talaga. “Raf, ano ba! Magsuot ka na ng damit!” s

"Ten or more?" bigla niyang bulong. Hindi ko namalayan na umusog na pala siya papalapit sa akin. Ang kamay niya ay parang wala lang na ipinatong sa aking balakang. "I'm glad to know my wifey approves of our 'practical arrangement' this early. I told you, we're good together.”Ito na naman siya sa pa-wifey niya. Saan ba niya ito napulot at parang hindi bagay sa pag-uugali niya?"Pagod ako kaya huwag mo muna akong kausapin," sabi ko na lang sabay pasimpleng tinabig ang kamay niya. Mahina siyang tumawa, dahilan para humaplos sa bandang batok ko ang hininga niya. Tingin ko'y sobrang lapit ng mukha niya sa mismong likod ko. Ramdam ko na rin kasi ang pagkakalapat ng mga katawan namin sa likod. "You gave me a ten, so you don't get to act grumpy now," aniya sa pilyong tinig, ang kaniyang kamay ay muling ipinatong sa balakang ko. Hindi ko na lang siya inimik. Ipinikit ko na ang mga mata ko at hinaayan ang sarili na lamunin ng pinaghalong pagod at antok. Kinabukasan ay kusa akong nagising.

Kusang kumuyom ang mga palad ko sa ibabaw ng hita ko. Ang kapal din talaga ng mukha ng hilaw na artista na ‘to! Kung makapagsalita, akala mo naman napakaperpektong nilalang. Kung hindi ko lang talaga kasama si Tyler sa loob ng sasakyang ito, baka nakatikim na siya ng sipa sa akin. "Mommy, what is taste? Is it like chocolate?" biglang singit ni Tyler, inosenteng tumingin sa amin habang hawak ang kaniyang laruang sasakyan.Napilitan akong ngitian ang bata. "Nothing, baby. Tito Kyle just doesn't know what he's talking about. Just don't listen him." Nang muling bumalik ang atensyon ni Tyler sa kaniyang laruan, saka ko binalingan ulit si Kyle. Matalim ko siyang tiningnan sa rearview mirror. "Look here, Kyle. We’re not close, and I don't give a dâmn about your taste or your grandmother's standards. I didn't marry Raf because I wanted to please your elitist family."Pero nginisian niya ako habang ang kaniyang tingin ay nasa tinatahak naming kalsada. "I know. You married him for the kid. B

"Stop scowling, wifey. Kyle was just joking. Matagal ka ng mukhang tao," bulong ni Raf sa mismong tapat ng tainga ko makalipas ang ilang minuto, pinwesto ang kaniyang kamay sa balakang ko. Si Kyle naman ay bahagya akong tinaasan ng kilay kaya inirapan ko siya. "Bitaw nga," tinabig ko ang kamay ni Raf at siya naman ang inirapan ko. Akala mo talaga hindi ako tinawanan kani-kanina lang. Hinawakan ko na sa kamay si Tyler at pumauna kami sa paglalakad na hindi ko nililingon ang mga bvwisit na magkambal. Nang nasa tapat na kami ng pangunahing pintuan ng mansyon, mga naka-unipormeng butler ang pinagbuksan kami para makapasok na kami sa loob. Sobrang tahimik sa loob, sa totoo lang. Ang mansyong ito ay parang isang museo ng mga mayayaman. Mula sa naglalakihang chandelier hanggang sa mga antigong kagamitan na siguradong milyun-milyon ang halaga.Agad nakasunod sa amin si Raf at hindi ko na tinabig ang kamay niya nang ipwesto na naman niya ito sa balakang ko. Si Tyler naman ay biglang hinawak