Todos los capítulos de พันธะร้าวฉาน สู่ความเสียใจที่ไม่มีวันย้อนคืน: Capítulo 1 - Capítulo 9

ข้อความนั้นถูกส่งออกไปแล้วฉันเงยหน้าขึ้นแหวนแต่งงานส่องประกายวับวาวพลันปรากฏขึ้นมาในสายตาจู่ ๆ ปลายจมูกของฉันก็รู้สึกแสบร้อนฉันกับเจียงชวน เรารู้จักกันในการแข่งขันโต้วาทีสมัยมหาวิทยาลัยในตอนนั้นเขาไม่ใช่คนรักสะอาดอะไรเลยเขายอมกินอาหารที่ฉันกินเหลือยอมดื่มชานมแก้วเดียวกันโดยใช้หลอดอันเดียวกันแม้กระทั่งในช่วงที่ฉันมีประจำเดือน เขาก็ยังเต็มใจช่วยซักผ้าปูที่นอนที่เปรอะคราบเลือดให้ฉันหลังแต่งงานกันใหม่ ๆ เขาจำวันครบรอบของเราได้แม่นยำทุกปี และคอยตระเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้ฉันล่วงหน้าจนกระทั่งฉันตั้งท้องในช่วงไตรมาสแรกของการตั้งครรภ์ ผลจากอิทธิพลของฮอร์โมนทำให้ฉันกินอะไรไม่ได้เลย เอาแต่อาเจียนออกมา ร่างกายที่เคยสดใสเริ่มทรุดโทรมลงช่วงแรก เจียงชวนยังคงมีความสงสารและคอยโอบกอดปลอบประโลมฉันทว่านานวันเข้า เขาก็เริ่มไม่ยอมโอบกอดฉันอีกต่อไป แถมยังกลับบ้านดึกดื่นขึ้นเรื่อย ๆ และไม่นานนัก คำว่า “สกปรก” ก็ถูกเขานำมาใช้เรียกฉันเขาบอกว่าห้องน้ำที่ฉันเพิ่งอาเจียนใส่ทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียน บอกว่าตัวฉันมี “กลิ่นเปรี้ยวของคนท้อง” สุดท้ายเขาก็เริ่มตีตัวออกห่างและย้ายไปนอนแยกห้

ตลอดเส้นทางไปโรงพยาบาล เจียงชวนไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำเขาขับรถมุ่งหน้าไปข้างหน้าโดยไม่แม้แต่จะหันมาปรายตามองราวกับว่าคนที่นั่งจมกองเลือดอยู่ข้าง ๆ เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสำคัญอะไรสิ่งที่เขาทำคือ การวางแผ่นรองซับสำหรับสัตว์เลี้ยงไว้ใต้ตัวฉันซ้อนกันหลายชั้น เพียงเพราะกลัวว่าเลือดจะซึมลงไปทำให้เบาะเขาเปิดกระจกรถปล่อยให้สายลมเย็นเยือกพัดเข้ามาปะทะตัวฉันจนสั่นสะท้านไปทั้งร่างเพียงเพราะเขามองว่ากลิ่นคาวเลือดจากตัวฉันนั้นน่ารังเกียจจนทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้เมื่อถึงโรงพยาบาล เขารีบดำเนินการเรื่องเอกสารด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะทิ้งฉันไว้ในห้องพักคนไข้อย่างโดดเดี่ยว ราวกับต้องการสะบัดภาระอันน่ารำคาญที่เขาทนไม่ได้ต่อไปโชคยังดีที่เด็กของฉันยังปลอดภัยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องพักคนไข้ก็ถูกผลักเปิดออกฉันคิดว่าจะเป็นเจียงชวนทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น กลับเป็นใบหน้าของฉันไม่อยากจะเห็นมันมากที่สุดหลินเวยเวยเธอเข้ามาพร้อมปิ่นโตเก็บอุณหภูมิ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานที่ดูไร้ที่ติ“พอดีที่บริษัทมีธุระด่วนเข้ามาค่ะ พี่ชวนปลีกตัวมาไม่ได้ ก็เลยให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อ

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ต่อจากนั้น ฉันตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิงโทรศัพท์มือถือยังคงปิดเครื่องอยู่ ในแต่ละวันนอกจากการกินกับการนอน สิ่งเดียวที่ฉันทำคือการติดต่อกับซูฉิงทางช่องทางเดียวเท่านั้นประสิทธิภาพการทำงานของซูฉิงนั้นสูงมากเธอตรวจสอบจนกระจ่างในเวลาอันรวดเร็วเงินจำนวนสิบล้านบาทที่โอนออกไปนั้น ผู้รับโอนคือลูกพี่ลูกน้องของหลินเวยเวยวันถัดมาหลังจากเงินโอนเข้าบัญชี หลินเวยเวยก็นำไปจ่ายเป็นเงินดาวน์คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองทันทีและเจียงชวนไม่ได้ให้แค่เงินเพียงสิบล้านบาทนี้กับเธอเท่านั้นนักสืบเอกชนที่ซูฉิงจ้างมาพบว่า ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เจียงชวนใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบ ทั้งการเบิกจ่ายค่าใช้จ่ายเท็จ และการอ้างชื่อโครงการต่าง ๆ เพื่อยักยอกเงินออกจากบริษัทของครอบครัวเขาเอง รวมเป็นเงินเกือบสิบห้าล้านบาทเงินเหล่านี้ส่วนใหญ่ไหลเข้ากระเป๋าของหลินเวยเวยและครอบครัวของเธอนี่ไม่ใช่แค่เรื่องการนอกใจระหว่างสมรสธรรมดา ๆ อีกต่อไปแล้วแต่มันคือการยักยอกเงินของบริษัท เป็นการขโมยเงินจากที่ที่ตัวเองมีหน้าที่ดูแล และเป็นอาชญากรรมทางธุรกิจเมื่อซูฉิงวางเอกสารปึกหนาไว้ตรงหน้าฉัน ฉันกลับรู

“โอกาสงั้นหรือ?”ฉันก้มมองเจียงชวนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม“โอกาสที่ฉันเคยให้คุณมันยังไม่พออีกเหรอ?”“ตอนที่ฉันแพ้ท้องอย่างหนัก ในช่วงเวลาที่ฉันต้องการคุณมากที่สุด คุณไปอยู่ที่ไหน?”“ตอนที่ฉันถูกแม่ของคุณกลั่นแกล้งและถูกเมียน้อยของคุณเหยียดหยามเกียรติ คุณไปอยู่ที่ไหน?”“กระทั่งตอนที่ฉันถูกคุณผลักจนเกือบแท้ง นอนจมอยู่บนเตียงคนไข้ที่เย็นเฉียบ ในตอนนั้นคุณกำลังทำอะไรอยู่?”“คุณเอาแต่ปกป้องเมียน้อยของคุณ มัวแต่กล่าวหาว่าฉันไร้เหตุผล หรือแม้กระทั่งลงไม้ลงมือกับฉัน”ทุกถ้อยคำที่ฉันเอ่ยออกไป ศีรษะของเจียงชวนก็ยิ่งก้มต่ำลงเรื่อย ๆ ส่วนสีหน้าของแม่สามีเองก็ย่ำแย่ลงทุกที“ฉันเคยให้โอกาสคุณแล้ว”“น่าเสียดายที่คุณไม่เคยเห็นค่ามันเลย”พูดจบ ฉันก็เลื่อนปากกาและสัญญาหย่าฉบับนั้นไปวางตรงหน้าเขาอีกครั้ง“เซ็นซะ”“นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด และเป็นเพียงทางรอดเดียวที่คุณเหลืออยู่แล้ว”ทนายความของเจียงชวนในตอนนี้ละทิ้งความพยายามที่จะขัดขืนไปโดยสิ้นเชิงแล้วเขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบเอ่ยเสียงต่ำข้างหูเจียงชวนเบา ๆ “คุณเจียงครับ เซ็นเถอะครับ ตราบใดที่เรายังมีลมห