พันธะร้าวฉาน สู่ความเสียใจที่ไม่มีวันย้อนคืน

“เจียงชวน คุณหมายความว่ายังไง?”

น้ำเสียงของฉันแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะหยุดความเคลื่อนไหวของสองแม่ลูกในห้องนั่งเล่นให้ชะงักได้

เจียงชวนขยำทิชชูเปียกที่เช็ดมือโยนลงถังขยะ

“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ?”

“ผมบอกอย่ามาแตะต้องตัวผม”

น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความรำคาญใจ ทุกคำพูดของเขาเปรียบดั่งเข็มพิษอันเย็นเยียบที่พุ่งตรงเข้าทิ่มแทงลงบนผิวหนังของฉัน

แม่สามีที่เห็นช่องว่างจึงรีบโพล่งสมทบ

“สมัยฉันท้องก็ต้องคอยดูแลงานบ้านงานเรือนให้สามี แม้แต่รองเท้าแตะของเขา ฉันยังต้องขัดด้วยมือตัวเองทุกคู่”

“แล้วดูเธอสิ? เป็นแม่บ้านเต็มตัวแต่กลับทำอะไรไม่ได้เรื่อง วัน ๆ เอาแต่ปล่อยตัวให้สภาพกระเซอะกระเซิงแบบนี้ ไม่แปลกหรอกที่อาชวนเขาจะไม่ชอบเธอ”

เมื่อได้เห็นสองแม่ลูกที่ร่วมมือกันจิกกัดเป็นปี่เป็นขลุ่ยเช่นนั้น

มุมปากของฉันพลันคลี่ยิ้มออกมา

คราบน้ำมันบนผ้ากันเปื้อน เกิดจากตอนที่ฉันกำลังง่วนกับการทำอาหารให้เจียงชวนจนไม่ทันระวังถูกกระเด็นใส่

ชุดกระโปรงผ้าฝ้ายทรงหลวมตัวนี้ ฉันก็ตั้งใจสวมใส่เพื่ออำพรางครรภ์ที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่

ส่วนรองเท้าแตะแบบเปิดส้นที่เห็น ก็เพื่อความสะดวกยามสวมใส่ในวันที่เท้าบวมฉึ่งจากอาการแพ้ท้อง

นี่หรือ สิ่งที่เธอเรียกว่าสภาพกระเซอะกระเซิง

“เจียงชวนเป็นคนรักความสะอาด หนูรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร

ดังนั้น ทุกวันหนูถึงต้องถูพื้นด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อถึงสามรอบ ล้างจานชามแล้วนำเข้าเครื่องอบฆ่าเชื้อทุกมื้อ แม้แต่ตามซอกมุมก็ไม่เคยปล่อยให้มีฝุ่นเกาะ”

“คุณแม่มองไม่เห็นเลยเหรอคะ?”

แม่สามีชะงักไปชั่วครู่เมื่อเจอคำโต้กลับ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นความโกรธ

“แล้วเสื้อผ้าเด็กที่เธอเอาไปตากไว้ที่ระเบียงนั่นล่ะ ไปรับฝุ่นรับเชื้อโรคมาตั้งเท่าไหร่แล้ว?”

เธอชี้มือไปยังระเบียง

บริเวณนั้นมีชุดเด็กอ่อนที่ฉันเพิ่งซักและตากจนแห้งสนิทแขวนเรียงรายอยู่

เสื้อผ้าทุกตัว ฉันบรรจงซักด้วยมือโดยใช้น้ำยาซักผ้าเด็กที่แพงที่สุด

ทว่าในตอนนี้ ทุกอย่างกลับกลายเป็นหลักฐานความ “สกปรก” เมื่อหลุดออกมาจากปากของพวกเขา

“เอาเสื้อผ้าพวกนั้นไปซักใหม่ซะ”

เจียงชวนสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ใช้น้ำร้อนลวกด้วย แล้วเอาเข้าเครื่องอบให้แห้ง ห้ามเอาไปตากข้างนอก”

“สกปรกจะตายอยู่แล้ว”

คำว่าที่เขาพ่นออกมาด้วยความรังเกียจนั้น ทำเอาหัวใจของฉันเจ็บจี๊ดขึ้นมา

ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม โดยไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน

“เจียงชวน เสื้อผ้าพวกนั้นมันสะอาดมากแล้วนะ”

“ตกลงคุณจะเรียกร้องอะไรกันแน่?”

ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน ใบหน้าที่เคยทำให้ฉันใจสั่นไหวและมอบความอบอุ่นให้เสมอมา บัดนี้กลับเหลือเพียงความเย็นชาและความรังเกียจ

“ฉันเรียกร้องงั้นเหรอ?”

“เสิ่นอวี๋ คุณเริ่มจะไม่มีเหตุผลเข้าไปทุกทีแล้วนะ”

“ผมก็แค่มีมาตรฐานในการใช้ชีวิตบ้างนิดหน่อย มันผิดตรงไหน?”

“ถ้าเธออยากจะทำตัวซอมซ่อก็เรื่องของเธอ แต่อย่าได้ลากลูกของฉันไปใช้ชีวิตอยู่ในกองขยะกับเธอด้วย”

กองขยะ

สิ่งเหล่านั้นที่ฉันทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่า ดูแลรักษาด้วยความใส่ใจทุกวี่ทุกวัน กลับถูกเขาเรียกขานเพียงแค่กองขยะ

ความโกรธจู่โจมเข้ามาจนร่างกายของฉันสั่นเทิ้มไปหมด

“ในสายตาของคุณ อะไรถึงจะเรียกว่าสะอาดกันแน่?”

คำถามย้อนกลับของฉันทำให้ไฟโทสะของเขาลุกโชนขึ้น

“คุณเป็นบ้าอะไรอีก!”

“งี่เง่าจริง ๆ !”

เจียงชวนพรวดพราดลุกขึ้น เนื่องจากการเคลื่อนไหวที่รุนแรง จึงทำให้กระถางต้นไม้ข้างตัวล้มคว่ำ

กระถางดินเผาแตกกระจาย จนเศษดินและชิ้นส่วนกระถางกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

เจียงชวนเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะชี้นิ้วมาที่กองซากนั้นแล้วตวาดใส่ฉันด้วยความโกรธ

“ยืนบื้ออยู่ทำไม? ยังไม่รีบเก็บกวาดอีก!”

“เห็นแล้วมันน่ารำคาญ!”

แม่สามีที่เห็นช่องทางก็รีบสมทบขึ้น “นั่นสิ ไม่มีไหวพริบเอาซะเลย! ตั้งแต่เธอแต่งงานเข้าบ้านนี้มา นับว่าโชคร้ายที่สุดในแปดชาติเลยก็ว่าได้!”

ฉันกวาดสายตามองซากความพังพินาศบนพื้น สลับกับใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความอำมหิตของสองแม่ลูกที่ถอดแบบกันมา

ฉันไม่เอ่ยโต้ตอบใด ๆ เพียงเดินตรงเข้าไปในห้องครัว ก่อนจะโกยอาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งถ้วยที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ ๆ เททิ้งลงถังขยะ

เจียงชวนที่ได้ยินเสียงจากในครัวรีบพุ่งตัวมาที่หน้าประตู

“ทำอะไรน่ะ!”

“ผมยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ!”

ฉันหันกลับไปสบตาเขาด้วยแววตาที่ราบเรียบ

“มันสกปรกเกินไปค่ะ”

“ฉันกลัวว่ากระเพาะอันสูงส่งของคุณ ถ้าได้กินเข้าไปจะพาลล้มป่วยเอาได้”

พูดจบ ฉันก็ปลดผ้ากันเปื้อนออกจากตัวแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องนอน ปิดประตู แล้วลงกลอนแน่นหนา

“คุณ!”

เจียงชวนหวังจะไล่ตามเข้าไป ทว่ากลับถูกทิ้งไว้ข้างนอกประตู

ฉันพิงแผ่นหลังกับบานประตู ร่างกายค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

บนหน้าจอโทรศัพท์ ภาพใบหน้าที่ยิ้มเยาะอย่างท้าทายของหลินเวยเวยยังคงสว่างวาบอยู่

ฉันถือโทรศัพท์ไว้ ไม่ได้จัดการลบมันทิ้ง แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับไป

ฉันเพียงแค่กดบันทึกรูปภาพนั้น รวมไปถึงข้อความอาบยาพิษทั้งหมดเก็บเอาไว้

ก่อนจะเปิดกล่องข้อความหนึ่งขึ้นมา

“หลับหรือยัง? ช่วยสืบเรื่องคนคนหนึ่งให้ฉันหน่อย”

“ฉันจะหย่า”