บทที่ 3

เช้าวันต่อมา ฉันนำเงินที่เจียงชวนชดใช้ค่าโทรศัพท์เครื่องเก่าไปซื้อเครื่องใหม่

แล้วตรงดิ่งไปที่ธนาคารเพื่อตรวจสอบรายการเดินบัญชีร่วมของเราทันที

เป็นไปตามคาด เมื่อหนึ่งเดือนก่อน มีรายการโอนเงินก้อนโตจำนวนสิบล้านบาทออกไป

แม้ชื่อผู้รับโอนจะเป็นคนแปลกหน้าที่ฉันไม่เคยรู้จัก

แต่ฉันรู้ดีว่าปลายทางของเงินก้อนนั้นไหลไปอยู่ในกระเป๋าของใคร

ฉันบันทึกภาพรายการเดินบัญชีเหล่านั้นไว้เป็นหลักฐาน

หลายวันมานี้ เจียงชวนไม่ยอมกลับบ้านเลย

ทิ้งไว้เพียงแม่สามีที่ยังคงแผดเสียงด่าทอฉันไม่หยุดหย่อน

ทว่าฉันกลับขังตัวเองอยู่ในห้อง ปฏิเสธที่จะทำงานบ้านหรือแม้แต่ปรุงอาหาร

ปล่อยให้อีกฝ่ายโวยวายไป

ในเมื่อฉันตัดสินใจแล้วว่าจะหย่า ฉันก็ต้องการส่วนแบ่งทรัพย์สินทั้งหมด

แค่รูปถ่ายใบเดียวนั้นยังไม่พอ

ฉันต้องการหลักฐานที่หนักแน่นและมัดตัวเขาได้ดิ้นไม่หลุด

ขณะที่ฉันเดินออกมาดื่มน้ำในห้องนั่งเล่น สายตาเหลือบไปเห็นประตูห้องทำงานของเจียงชวนที่แง้มปิดไว้ไม่สนิท

แสงสว่างจุดประกายความคิดหนึ่งขึ้นในหัวของฉัน

ฉันจำได้แม่นว่าเขามีโทรศัพท์มือถือเครื่องสำรองที่ใช้สำหรับจัดการธุระจำพวก “เรื่องส่วนตัว” โดยเฉพาะ

ซึ่งโทรศัพท์เครื่องนั้นถูกเก็บไว้ในลิ้นชักห้องทำงาน

ฉันอาศัยจังหวะที่แม่สามีเดินเลี่ยงเข้าไปรินน้ำในห้องครัวย่องเข้าไปในห้องทำงาน

เมื่อดึงลิ้นชักออกมา ใช่จริง ๆ ด้วย โทรศัพท์สีดำเครื่องนั้นวางสงบนิ่งอยู่ภายใน

ทว่ามันถูกล็อคด้วยรหัสผ่าน

ฉันลองใส่รหัสที่เป็นวันเกิดของเจียงชวน ไม่ใช่

จึงลองใส่วันเกิดของฉันเอง ก็ยังไม่ใช่

สุดท้ายฉันจึงตัดสินใจกรอกวันเกิดของหลินเวยเวยลงไป

เครื่องปลดล็อคสำเร็จในทันที

วินาทีที่กดเปิดอัลบั้มรูปภาพ ร่างกายของฉันก็รู้สึกเย็นเยียบไปทั่วทั้งร่าง

ภาพแต่ละภาพที่ปรากฏแก่สายตานั้น คือหลักฐานความสัมพันธ์อันแนบชิดระหว่างเจียงชวนกับหลินเวยเวย

พวกเขากำลังจูบกันหวานซึ้งที่ริมชายหาด โอบกอดกันในร้านอาหารหรู และยิ่งไปกว่านั้น...

มีภาพถ่ายเซลฟี่บนเตียงแต่งงานของเรา

หลินเวยเวยสวมชุดนอนผ้าไหมตัวโปรดของฉัน เธอกำลังฉีกยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย

วันที่ถ่ายรูปนี้ คือช่วงเวลาเดียวกับที่ฉันต้องนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลด้วยอาการแพ้ท้อง

ฉันบันทึกวิดีโอจากโทรศัพท์ของตัวเองพลางเลื่อนดูหลักฐานเหล่านั้นย้อนหลังไปเรื่อย ๆ

หัวใจของฉันเจ็บปวดเหมือนถูกมีดแล่เนื้อเถือหนัง

ทุกช่วงเวลาที่เขาบกพร่องในหน้าที่สามี แท้จริงแล้วเขาได้เอาเวลาไปทุ่มเทอยู่เคียงข้างหลินเวยเวยโดยไม่มีข้อยกเว้น

หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นทะลักออกมา ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็น

“คุณทำอะไรน่ะ!”

เสียงตวาดดังลั่นขึ้นจากด้านหลัง

ร่างกายของฉันสะดุ้ง จนโทรศัพท์เครื่องนั้นของเจียงชวนร่วงหล่นลงสู่พื้นทันที

เขาพุ่งปราดเข้ามาไม่กี่ก้าวเพื่อคว้าโทรศัพท์ที่ตกลงพื้นไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนฉันเองก็รีบเก็บโทรศัพท์ของตัวเองซ่อนไว้แทบไม่ทัน

เมื่อหันกลับไปสบประสานกับดวงตาคู่นั้นของชายผู้นี้ ก็สังเกตได้ถึงเปลวเพลิงแห่งโทสะที่แทบจะแผดเผาฉัน

เขาพุ่งเข้ามากระชากข้อมือของฉันแน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงราวกับจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคามือ

“เสิ่นอวี๋ คุณไม่มีความละอายใจบ้างเลยหรือไง? ใครอนุญาตให้ถือวิสาสะมาแตะต้องของของผม?”

เจียงชวนยกมือขึ้นเหวี่ยงโทรศัพท์เครื่องนั้นเข้าใส่กำแพงอย่างแรง

“คุณคงคิดว่าจับได้ว่าผมมีชู้แล้วจะทำอะไรผมได้งั้นสินะ? ฮะ?”

เขาขยับเข้ามาประชิดตัวพลางชี้นิ้วลงมาที่ปลายจมูกของฉัน

“จะบอกอะไรให้นะ ต่อให้คุณเห็นแล้วมันจะทำไม? ผมคบกับเธอคนนั้นแล้วนั่นแหละ แล้วคุณจะทำอะไรได้?”

“จะหย่าเหรอ? คุณจะกล้าเหรอ? ถ้าหย่าไป คุณก็เป็นได้แค่ผู้หญิงไร้ค่าที่ถูกทิ้งจนไม่เหลืออะไรเลย! ส่วนไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าในท้องคุณน่ะ อย่าหวังเลยว่าจะมาแบ่งสมบัติของตระกูลเจียงไปได้แม้แต่บาทเดียว!”

เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า

เด็กที่ฉันอุ้มท้องมานานถึงเจ็ดเดือน เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาแท้ ๆ กลับถูกพ่อบังเกิดเกล้าด่าทอว่าเป็นเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า

ความอดทนที่ฉันสั่งสมมาพังทลายลง ฉันตวัดมือตบหน้าเขาไปฉาดใหญ่

“เจียงชวน ไอ้คนสารเลว!”

ฝ่ามือที่ฟาดลงไปครั้งนี้เปรียบเสมือนการจุดชนวนระเบิดเพลิงโทสะในตัวเขา

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง

เขาคว้าคอเสื้อของฉันแล้วผลักอย่างแรงจนร่างของฉันเซถลาไปกระแทกกับผนังห้อง

“กล้าตบฉันงั้นหรอ?!”

ฉันตั้งตัวไม่ติด ร่างทั้งร่างหงายหลังลงไปก่อนที่ช่วงเอวจะกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะทำงานอย่างแรง

ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นปราดไปทั่วร่างจนฉันต้องขดตัวลงด้วยความทรมาน

ทว่าเขากลับไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสาร มิหนำซ้ำยังโน้มตัวลงมาแล้วบีบคางของฉันไว้แน่น

“เสิ่นอวี๋ ฉันขอเตือนเธอไว้เลยนะ อย่าได้มาลองดีกับขีดจำกัดของฉัน”

“ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันไม่ลังเลที่จะทำให้ทั้งเธอและไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าในท้องหายไปจากโลกนี้หรอกนะ”

คำพูดของเขาราวกับเข็มน้ำแข็งอาบยาพิษที่ทิ่มแทงลึกลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดแบบบิดเกร็งรุนแรงก็แล่นเข้าสู่ช่องท้องอย่างหนักหน่วง ก่อนที่กระแสความร้อนสายหนึ่งจะไหลทะลักออกมาจากหว่างขาของฉัน

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

“เลือด... เลือดฉัน...”

เจียงชวนก้มลงมองแวบหนึ่ง บนใบหน้าที่เคยหล่อเหลานั้นมีร่องรอยของความตระหนกโผล่ออกมาเพียงชั่ววูบ

แต่เขากลับไม่ได้เข้ามาประคองฉันขึ้นมาทันที และไม่ได้เอ่ยปากเรียกหาความช่วยเหลือเลยสักนิด

เขากลับจ้องมองหยาดเลือด ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำเย็นชา

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”

“เอามือที่เต็มไปด้วยเลือดของเธอ ออกไปให้ห่างจากตัวฉันเดี๋ยวนี้”