บทที่ 4

ตลอดเส้นทางไปโรงพยาบาล เจียงชวนไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำ

เขาขับรถมุ่งหน้าไปข้างหน้าโดยไม่แม้แต่จะหันมาปรายตามองราวกับว่าคนที่นั่งจมกองเลือดอยู่ข้าง ๆ เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสำคัญอะไร

สิ่งที่เขาทำคือ การวางแผ่นรองซับสำหรับสัตว์เลี้ยงไว้ใต้ตัวฉันซ้อนกันหลายชั้น เพียงเพราะกลัวว่าเลือดจะซึมลงไปทำให้เบาะ

เขาเปิดกระจกรถปล่อยให้สายลมเย็นเยือกพัดเข้ามาปะทะตัวฉันจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

เพียงเพราะเขามองว่ากลิ่นคาวเลือดจากตัวฉันนั้นน่ารังเกียจจนทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้

เมื่อถึงโรงพยาบาล เขารีบดำเนินการเรื่องเอกสารด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะทิ้งฉันไว้ในห้องพักคนไข้อย่างโดดเดี่ยว

ราวกับต้องการสะบัดภาระอันน่ารำคาญที่เขาทนไม่ได้ต่อไป

โชคยังดีที่เด็กของฉันยังปลอดภัย

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องพักคนไข้ก็ถูกผลักเปิดออก

ฉันคิดว่าจะเป็นเจียงชวน

ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น กลับเป็นใบหน้าของฉันไม่อยากจะเห็นมันมากที่สุด

หลินเวยเวย

เธอเข้ามาพร้อมปิ่นโตเก็บอุณหภูมิ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานที่ดูไร้ที่ติ

“พอดีที่บริษัทมีธุระด่วนเข้ามาค่ะ พี่ชวนปลีกตัวมาไม่ได้ ก็เลยให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนพี่แทน”

“นี่เป็นซุปไก่ดำที่พี่ชวนลงมือทำเองกับมือเลยนะคะ ตอนนี้ยังอุ่น ๆ อยู่เลยค่ะ พี่รีบทานตอนร้อน ๆ นะคะ จะได้ดีต่อเด็กในท้อง”

เธอหมุนฝาปิ่นโตออก

กลิ่นหอมกรุ่นของซุปกระจายตัวอบอวลไปทั่วห้องพักผู้ป่วยในทันที

ครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นคนที่หลงใหลในรสชาติซุปไก่ดำที่เจียงชวนบรรจงต้มให้มากที่สุด

แต่ในเวลานี้ มันกลับตีกลับขึ้นมาจนฉันรู้สึกคลื่นไส้

“เอาออกไป” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเยือกเย็น

“ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ กรุณาออกไปด้วย”

คำพูดของฉันสามารถฉีกหน้ากากจอมปลอมของอีกฝ่ายออกจนหมดสิ้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเวยเวยหายวับไปในพริบตา

เธอโน้มตัวลงมาที่ข้างหูฉันก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก

“เสิ่นอวี๋ แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”

“อาศัยไอ้เด็กที่เกิดมาผิดที่ผิดทางในท้องนี่ แล้วหวังจะยึดครองตำแหน่งคุณนายเจียงไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ?”

“พี่ชวนรักฉันคนเดียว ส่วนคนไร้ค่าอย่างแกที่คอยเกาะกินเขาเหมือนปรสิต จุดจบของมีเพียงความพินาศเท่านั้น”

ถ้อยคำเหล่านั้นเปรียบดั่งคมมีดที่ปักลงกลางใจฉันอย่างแม่นยำ

ความโกรธแค้นที่อัดแน่นระเบิดออกมาจนร่างกายฉันสั่นเทา ก่อนจะตวัดมือตบเธอ

ทว่าหญิงสาวกลับหลบได้อย่างง่ายดาย

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ชามซุปในมือของหลินเวยเวยก็พลิกคว่ำลง ทำให้น้ำซุปราดลงบนหลังมือของฉันอย่างจัง

“กรี๊ด!”

เจ็บ!

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ฉันหวีดร้องออกมา

หลังมือของฉันบวมแดงและพองขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง

ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออก

เจียงชวนพุ่งตัวเข้ามา

หลินเวยเวยรีบบีบน้ำตาออกมาทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นแตกตื่นตกใจสุดขีด

“พี่ชวน! ขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!”

“จู่ ๆ พี่เขาผลักฉัน ฉันก็เลยเผลอทำ...”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะคะ”

เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ใครที่ได้เห็นต่างก็ต้องรู้สึกสงสารเธอจับใจ

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปากอธิบายอะไร เจียงชวนก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าฉันเสียแล้ว

เขาไม่ได้มาเพื่อถามไถ่อาการบาดเจ็บของฉันแม้แต่น้อย

หากแต่ยกมือขึ้นแล้วฟาดลงบนใบหน้าของฉันอย่างแรงฉาดใหญ่

“เสิ่นอวี๋! คุณเป็นบ้าอะไรอีก!”

ฝ่ามือที่ฟาดลงมาที่ใบหน้าของฉันเมื่อครู่ ทำเอาฉันปวดหัวตาลาย มีเสียงวิ๊งสะท้อนก้องอยู่ในหู

“เวยเวยอุตส่าห์มีน้ำใจมาเยี่ยม แต่คุณกลับทำแบบนี้กับเธอเนี่ยนะ?”

เขาผลักฉันให้กระเด็นออกจากเตียงอย่างรุนแรง โดยไม่สนเลยสักนิดว่าฉันเป็นสตรีตั้งครรภ์ที่กำลังต้องการการดูแลรักษาครรภ์

จากนั้น เขารีบคว้ามือของหลินเวยเวยไปดู คอยเป่าลมเบา ๆ ที่มือของหญิงสาวด้วยความทะนุถนอม

ในขณะที่ตัวฉันที่ถูกน้ำร้อนลวก กลับถูกเขาโยนทิ้งไว้ราวกับสิ่งของไร้ค่า

หลังมือที่โดนลวกเจ็บจนแทบขาดใจ

ทว่าต่อให้เจ็บปวดร่างกายเพียงใด ก็ยังเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่กัดกินอยู่ในหัวใจ

“เจียงชวน”

ฉันเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่กำลังแห้งผาก

“คุณตาบอดหรือไง?”

“คนที่ถูกน้ำร้อนลวกน่ะคือฉัน!”

ในที่สุดเขาก็ยอมหันกลับมามองฉัน แต่สายตานั้นกลับเต็มไปด้วยความรังเกียจและเหลืออด

“นั่นก็เพราะคุณหาเรื่องใส่ตัว! ใครใช้ให้คุณเป็นคนเริ่มก่อน?”

“เสิ่นอวี๋ ผมเอือมระอากับนิสัยของคุณเต็มทีแล้ว! ขอโทษเวยเวยเดี๋ยวนี้!”

ขอโทษงั้นหรือ?

ให้ฉันไปขอโทษเมียน้อยของเขาน่ะหรือ?

ฉันจ้องมองเขา ก่อนจะเอ่ยถามทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ถ้าฉันไม่ทำล่ะ?”

ความอดทนของเขาขาดสะบั้นลงในทันที

“เสิ่นอวี๋ นี่เป็นคำเตือนสุดท้ายจากผม ไปขอโทษซะ!”

“ไม่อย่างนั้น เราไปจดทะเบียนหย่ากันเดี๋ยวนี้เลย!”

“และจำไว้ว่าคุณรวมถึงไอ้เด็กในท้องนั่น จะไม่ได้เงินสักแดงเดียวจากตระกูลเจียง!”

“ผมจะทำให้คุณต้องออกไปตัวเปล่า เนรเทศออกจากเมือง และจะทำให้คุณต้องจมปลักอยู่ในโคลนตมไปตลอดชีวิต!”

ถ้อยคำเหล่านั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่สังหารความหวังสุดท้ายในใจฉันจนมอดไหม้จนหมดสิ้น

ฉันจ้องมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นของเขา สลับกับมองไปด้านหลังเขา พื้นที่ตรงนั้นมีหลินเวยเวยกำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา พร้อมกับส่งยิ้มของผู้ชนะมาให้ฉัน

ฉันค่อย ๆ ยันตัวขึ้น นั่งตัวตรง

ฉันก้มหน้าลง ลูบไล้หน้าท้องที่นูนเด่นของตัวเองอย่างอ่อนโยน

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉยไร้ความสะทกสะท้าน

“เจียงชวน เด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณจริง ๆ นะ”

“คุณแน่ใจแล้วเหรอ ว่าจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนนี้ ถึงขนาดทำลายฉันได้ลงคอ?”

เขาแค่นหัวเราะออกมาพลางกระชับอ้อมกอดหลินเวยเวยให้แน่นขึ้น

“เลือดเนื้อเชื้อไข?”

“หึ ผู้หญิงที่ท้องให้ผมได้น่ะมีถมไป”

“แต่เวยเวยน่ะ ทั้งโลกนี้มีแค่คนเดียว”

ฉันพยักหน้าเบา ๆ

ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือซ้ายของตัวเองขึ้นมา

มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกน้ำร้อนลวก

ในมือนั้นฉันกำเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กเอาไว้แน่น

ในตอนที่ฉันเอ่ยถามคำถามสุดท้าย ฉันก็ได้กดปุ่มบันทึกเสียงเรียบร้อยแล้ว

และในตอนนี้ ฉันก็กดปุ่มหยุดบันทึกอย่างช้า ๆ ต่อหน้าคนทั้งคู่

ไฟสัญญาณสีแดงดวงเล็กกะพริบแจ้งเตือนหนึ่งครั้งก่อนจะดับลง

ฉันหันไปทางเขาพลางคลี่รอยยิ้มบางที่ดูจืดจางออกมา

“ดีมาก”

“ทุกคำที่คุณพูดเมื่อกี้ ฉันบันทึกไว้หมดแล้ว”

“หย่าได้ แต่คนที่จะไม่ได้เงินสักแดงเดียว คงเป็นคุณต่างหาก”