บทที่ 2

ข้อความนั้นถูกส่งออกไปแล้ว

ฉันเงยหน้าขึ้น

แหวนแต่งงานส่องประกายวับวาวพลันปรากฏขึ้นมาในสายตา

จู่ ๆ ปลายจมูกของฉันก็รู้สึกแสบร้อน

ฉันกับเจียงชวน เรารู้จักกันในการแข่งขันโต้วาทีสมัยมหาวิทยาลัย

ในตอนนั้นเขาไม่ใช่คนรักสะอาดอะไรเลย

เขายอมกินอาหารที่ฉันกินเหลือ

ยอมดื่มชานมแก้วเดียวกันโดยใช้หลอดอันเดียวกัน

แม้กระทั่งในช่วงที่ฉันมีประจำเดือน เขาก็ยังเต็มใจช่วยซักผ้าปูที่นอนที่เปรอะคราบเลือดให้ฉัน

หลังแต่งงานกันใหม่ ๆ เขาจำวันครบรอบของเราได้แม่นยำทุกปี และคอยตระเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้ฉันล่วงหน้า

จนกระทั่งฉันตั้งท้อง

ในช่วงไตรมาสแรกของการตั้งครรภ์ ผลจากอิทธิพลของฮอร์โมนทำให้ฉันกินอะไรไม่ได้เลย เอาแต่อาเจียนออกมา ร่างกายที่เคยสดใสเริ่มทรุดโทรมลง

ช่วงแรก เจียงชวนยังคงมีความสงสารและคอยโอบกอดปลอบประโลมฉัน

ทว่านานวันเข้า เขาก็เริ่มไม่ยอมโอบกอดฉันอีกต่อไป แถมยังกลับบ้านดึกดื่นขึ้นเรื่อย ๆ

และไม่นานนัก คำว่า “สกปรก” ก็ถูกเขานำมาใช้เรียกฉัน

เขาบอกว่าห้องน้ำที่ฉันเพิ่งอาเจียนใส่ทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียน บอกว่าตัวฉันมี “กลิ่นเปรี้ยวของคนท้อง”

สุดท้ายเขาก็เริ่มตีตัวออกห่างและย้ายไปนอนแยกห้องกับฉัน

ฉันเคยหลอกตัวเองว่านี่เป็นเพียงปัญหาการกระทบกระทั่งกันธรรมดาในช่วงตั้งครรภ์ และหวังเพียงว่าเมื่อคลอดลูกแล้ว ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม

กระทั่งการปรากฏตัวของหลินเวยเวย

เธอเป็นผู้ช่วยคนใหม่ของเจียงชวน ทั้งสาว ทั้งสวย แถมยังปากหวาน

ฉันจับสังเกตถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติระหว่างคนทั้งคู่ได้ตั้งแต่วันแรกที่เห็น

สายตาที่เธอมองเจียงชวนนั้นร้อนแรง โดยไม่มีทีท่าว่าจะปิดบังใด ๆ

และสำหรับเจียงชวน เขาปฏิบัติกับเธอแตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัด

เขาจำได้ว่าเธอไม่กินผักชี และคอยคีบอาหารให้เธอโดยไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอ ถึงขั้นหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงตอนที่เธอเล่ามุกตลก ซึ่งเป็นเสียงหัวเราะที่ฉันไม่ได้ยินจากเขามานานแสนนานแล้ว

ทว่าในเวลานั้นฉันยังไม่มีหลักฐานใดในมือ

“ติ๊งต่อง”

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ขัดจังหวะห้วงความทรงจำของฉัน

เป็นข้อความจากซูฉิง เพื่อนสนิทที่ฉันไว้ใจที่สุด

“หลินเวยเวย ภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่เมืองเจียงเฉิง เกิดวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1999 บ้านเลขที่ 69 เขตเฉิงหนาน พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก”

พร้อมกับแนบรูปถ่ายใบหนึ่งส่งตามมาด้วย

ในรูปถ่ายนั้น เจียงชวนกำลังบรรจงสวมสร้อยคอให้หลินเวยเวย

ฉันจำสร้อยเส้นนั้นได้ดี

เพราะมันคือของขวัญที่เจียงชวนเคยรับปากว่าจะซื้อให้เพื่อปลอบขวัญฉันในช่วงที่ตั้งครรภ์

แต่ฉันกลับรอคอยมานานถึงสามเดือน สิ่งที่ได้รับตอบกลับมามีเพียงคำว่า

“สร้อยเส้นละหกหลัก ไม่คุ้มค่าที่จะซื้อให้หรอก”

แต่ในตอนนี้ สร้อยเส้นที่เขาเคยบอกว่าไม่คุ้มค่า กลับไปวางเด่นอยู่บนลำคอของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

ไม่ใช่เพราะมูลค่าของมันไม่คุ้มค่า

แต่เป็นเพราะฉันไม่มีค่าพอที่จะได้รับมันต่างหาก

ความโกรธแค้นและความอัปยศอดสูราวกับเถาวัลย์ที่รัดแน่นเข้าที่หัวใจของฉันจนแทบขาดใจตาย

เวลาห้าทุ่มตรง เสียงกลอนประตูถูกสะเดาะออกเบา ๆ

วินาทีที่สบตากับเจียงชวน เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะคาดไม่ถึงว่าฉันจะยังตื่นอยู่

ฉันมองเขาด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ก่อนจะยัดเยียดรูปถ่ายของเขากับหลินเวยเวยไปตรงหน้าเขา

“อธิบายมา”

เมื่อเห็นหลักฐานในรูป คิ้วของเจียงชวนก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน

เขาไม่แม้แต่จะคิดหาข้ออ้างหรือแก้ตัวใด ๆ เลยด้วยซ้ำ

“คุณกล้าสืบเรื่องของผมงั้นเหรอ?”

เขาแย่งโทรศัพท์มือถือไปจากมือฉันแล้วฟาดลงบนพื้นอย่างแรง

จนหน้าจอแตกละเอียดกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

“เสิ่นอวี๋! คุณเป็นบ้าอะไรไปหรือไง? ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงได้กลายเป็นคนวัตถุนิยมและหวาดระแวงจนน่ารำคาญขนาดนี้?”

“ผมก็แค่ซื้อของขวัญให้เพื่อนร่วมงานเท่านั้นเองนี่? มันคือการสร้างความสัมพันธ์ในการทำงาน คุณเข้าใจไหม?”

“วัน ๆ คุณเอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง สุดท้ายในสมองก็มีแต่เรื่องไร้สาระพวกนี้สินะ?”

เขาชี้หน้าตำหนิฉันจากมุมสูง ราวกับว่าตัวฉันคือคนที่งี่เง่าไร้เหตุผล

“สร้างความสัมพันธ์งั้นเหรอ? สร้อยคอราคาเป็นแสนเนี่ยนะ ที่คุณเรียกมันว่าการสร้างความสัมพันธ์?”

“เจียงชวน คุณเห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง!”

เขาตะคอกกลับมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวกราด

“คุณมันก็แค่ยัยบ้าที่เอาแต่สติแตก!”

“ผมจะบอกอะไรให้นะเสิ่นอวี๋ บ้านหลังนี้ผมเป็นเสาหลัก! เงินทุกบาททุกสตางค์ก็เป็นผมที่หา!”

“ผมอยากจะใช้เงินมันก็เรื่องของผม คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!”

“ถ้ายังกล้าทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลแบบนี้อีก ต่อไปผมจะไม่ให้เงินคุณแม้แต่บาทเดียว!”

“คอยดูสิว่าถ้าไร้เงาผม คุณและลูกจะอยู่รอดไปได้ยังไง!”

บีบบังคับทางการเงิน

ในที่สุดเขาก็ฉีกหน้ากากชิ้นสุดท้ายทิ้ง เผยให้เห็นธาตุแท้ที่น่าสะอิดสะเอียนออกมาจนหมดเปลือก

ฉันมองดูเขา ความเหนื่อยล้าพลันถาโถมเข้าใส่

บริเวณหน้าอกราวกับถูกเจาะเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ปล่อยให้สายลมหนาวเหน็บพัดกระหน่ำเข้ามา

ฉันไม่คิดจะโต้เถียงกับคนประเภทนี้อีก จึงเอ่ยปากถามออกไปอย่างราบเรียบ

“โทรศัพท์เครื่องนั้น ราคาหนึ่งหมื่นห้าพันบาท”

“คุณเป็นคนทำพัง ช่วยจ่ายค่าเสียหายคืนมาด้วยค่ะ”

เขาคงนึกไม่ถึงว่าฉันจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย จึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะควักเงินสดปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วฟาดลงบนใบหน้าของฉันอย่างจัง

“พอไหม?”

“ถ้ายังไม่พอก็เอาไปอีก!”

ธนบัตรใบสีเทาปลิวว่อนกระจายเกลื่อนพื้น ราวกับกำลังหัวเราะเยาะสภาพความอนาถของฉันอย่างเงียบเชียบ

ฉันไม่ได้ก้มลงไปเก็บเงินพวกนั้นแม้แต่นิดเดียว

เพียงแค่เลิกผ้าห่มออกแล้วล้มตัวลงนอน หันหลังให้เขาอย่างไม่ใยดี

“ออกไปซะ”

“ฉันรังเกียจที่คุณสกปรก”