Share

บทที่ 7

Penulis: ฟันเฟืองที่หวนคืน
วันรุ่งขึ้น ฉันเลือกสวมชุดที่ดูภูมิฐาน

เมื่อฉันก้าวเข้าไปในห้องประชุมของสำนักงานทนายความซิงไห่ เจีย
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • พันธะร้าวฉาน สู่ความเสียใจที่ไม่มีวันย้อนคืน   บทที่ 9

    ชีวิตหลังหย่าร้างสงบสุขกว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้มากเจียงชวนทำตามสัญญาที่ตกลงกันไว้อย่างเคร่งครัดทั้งบ้าน รถ ต่างถูกโอนกรรมสิทธิ์เป็นชื่อของฉันโดยสมบูรณ์รวมถึงหุ้นร้อยละสามสิบก็ตกมาอยู่ในมือฉันเพียงชั่วข้ามคืน จากแม่บ้านเต็มเวลาที่ต้องคอยพึ่งพาจมูกคนอื่นหายใจ ได้กลายเป็นเจ้าของทรัพย์สินมหาศาลฉันตัดสินใจทิ้งเมืองที่เต็มไปด้วยรอยร้าวแห่งความทรงจำนั้นไว้เบื้องหลังและตัดสินใจขายบ้านหลังนั้นทิ้ง แล้วหอบเงินก้อนโตกลับมายังเมืองที่พ่อกับแม่ของฉันอาศัยอยู่จากนั้นฉันก็นำเงินจำนวนนั้นไปซื้อห้องชุดขนาดใหญ่ในย่านที่ฉันเติบโตมาตั้งแต่เด็กเพื่อใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับท่านทั้งสองส่วนเงินที่เหลือ ฉันก็นำไปต่อยอดด้วยการลงทุนก่อตั้งสตูดิโอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งโดยเน้นทำในสิ่งที่ฉันคุ้นเคยและถนัดทุก ๆ วันของฉันในตอนนี้ อาจจะวุ่นวายอยู่บ้าง แต่มันเข้ามาเติมเต็มชีวิตของฉันให้สมบูรณ์ขึ้นลูกในท้องของฉันเติบโตขึ้นทุกวัน แรงดิ้นของเขาเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะส่งสัญญาณเตือนให้ฉันรู้ว่า เขาสบายดีนาน ๆ ครั้ง ซูฉิงจะส่งข่าวคราวของเจียงชวนและหลินเวยเวยมาให้ฟังบ้างเจียงชวนในเวลานี้ได้สูญ

  • พันธะร้าวฉาน สู่ความเสียใจที่ไม่มีวันย้อนคืน   บทที่ 8

    “โอกาสงั้นหรือ?”ฉันก้มมองเจียงชวนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม“โอกาสที่ฉันเคยให้คุณมันยังไม่พออีกเหรอ?”“ตอนที่ฉันแพ้ท้องอย่างหนัก ในช่วงเวลาที่ฉันต้องการคุณมากที่สุด คุณไปอยู่ที่ไหน?”“ตอนที่ฉันถูกแม่ของคุณกลั่นแกล้งและถูกเมียน้อยของคุณเหยียดหยามเกียรติ คุณไปอยู่ที่ไหน?”“กระทั่งตอนที่ฉันถูกคุณผลักจนเกือบแท้ง นอนจมอยู่บนเตียงคนไข้ที่เย็นเฉียบ ในตอนนั้นคุณกำลังทำอะไรอยู่?”“คุณเอาแต่ปกป้องเมียน้อยของคุณ มัวแต่กล่าวหาว่าฉันไร้เหตุผล หรือแม้กระทั่งลงไม้ลงมือกับฉัน”ทุกถ้อยคำที่ฉันเอ่ยออกไป ศีรษะของเจียงชวนก็ยิ่งก้มต่ำลงเรื่อย ๆ ส่วนสีหน้าของแม่สามีเองก็ย่ำแย่ลงทุกที“ฉันเคยให้โอกาสคุณแล้ว”“น่าเสียดายที่คุณไม่เคยเห็นค่ามันเลย”พูดจบ ฉันก็เลื่อนปากกาและสัญญาหย่าฉบับนั้นไปวางตรงหน้าเขาอีกครั้ง“เซ็นซะ”“นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด และเป็นเพียงทางรอดเดียวที่คุณเหลืออยู่แล้ว”ทนายความของเจียงชวนในตอนนี้ละทิ้งความพยายามที่จะขัดขืนไปโดยสิ้นเชิงแล้วเขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบเอ่ยเสียงต่ำข้างหูเจียงชวนเบา ๆ “คุณเจียงครับ เซ็นเถอะครับ ตราบใดที่เรายังมีลมห

  • พันธะร้าวฉาน สู่ความเสียใจที่ไม่มีวันย้อนคืน   บทที่ 7

    วันรุ่งขึ้น ฉันเลือกสวมชุดที่ดูภูมิฐานเมื่อฉันก้าวเข้าไปในห้องประชุมของสำนักงานทนายความซิงไห่ เจียงชวนและแม่สามีต่างพากันชะงักงันพวกเขาคงคาดหวังว่าจะได้เห็นสภาพหญิงสาวที่ถูกทิ้งจนซูบผอมและเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายทว่ากลับคาดไม่ถึงเลยว่า เธอจะดูสุขุมเยือกเย็นมากกว่าแต่ก่อน แต่ที่สำคัญ...เธอยังดูเข้มแข็งอีกด้วย“เสี่ยวอวี๋...” เจียงชวนเดินเข้ามาจับตัวฉันเพื่อรื้อฟื้นความสัมพันธ์ฉันถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเลี่ยงการสัมผัสจากเขา“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วเอ่ยทวนประโยคที่เขาเคยพิพากษาฉันในวันนั้น“ฉันรังเกียจความสกปรกของคุณ”ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดในทันที มือที่ยื่นออกมาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศแม่สามีที่เห็นดังนั้น จึงพุ่งตัวเข้ามาหาฉัน“เสิ่นอวี๋! เธอทำตัวแบบนี้ได้ยังไง! อาชวนมีน้ำใจมาตามรับเธอถึงที่ อย่ามาทำตัวไม่รู้จักดีชั่ว!”ซูฉิงก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว บังตัวฉันไว้“คุณผู้หญิงคะ กรุณาระวังคำพูดของคุณด้วยค่ะ”“ตอนนี้เป็นเวลาที่ลูกความของฉันกำลังหารือเรื่องการหย่าร้างกับลูกชายของคุณ หากคุณไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ ก็เชิญออกไปรอข้า

  • พันธะร้าวฉาน สู่ความเสียใจที่ไม่มีวันย้อนคืน   บทที่ 6

    ตลอดหนึ่งสัปดาห์ต่อจากนั้น ฉันตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิงโทรศัพท์มือถือยังคงปิดเครื่องอยู่ ในแต่ละวันนอกจากการกินกับการนอน สิ่งเดียวที่ฉันทำคือการติดต่อกับซูฉิงทางช่องทางเดียวเท่านั้นประสิทธิภาพการทำงานของซูฉิงนั้นสูงมากเธอตรวจสอบจนกระจ่างในเวลาอันรวดเร็วเงินจำนวนสิบล้านบาทที่โอนออกไปนั้น ผู้รับโอนคือลูกพี่ลูกน้องของหลินเวยเวยวันถัดมาหลังจากเงินโอนเข้าบัญชี หลินเวยเวยก็นำไปจ่ายเป็นเงินดาวน์คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองทันทีและเจียงชวนไม่ได้ให้แค่เงินเพียงสิบล้านบาทนี้กับเธอเท่านั้นนักสืบเอกชนที่ซูฉิงจ้างมาพบว่า ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เจียงชวนใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบ ทั้งการเบิกจ่ายค่าใช้จ่ายเท็จ และการอ้างชื่อโครงการต่าง ๆ เพื่อยักยอกเงินออกจากบริษัทของครอบครัวเขาเอง รวมเป็นเงินเกือบสิบห้าล้านบาทเงินเหล่านี้ส่วนใหญ่ไหลเข้ากระเป๋าของหลินเวยเวยและครอบครัวของเธอนี่ไม่ใช่แค่เรื่องการนอกใจระหว่างสมรสธรรมดา ๆ อีกต่อไปแล้วแต่มันคือการยักยอกเงินของบริษัท เป็นการขโมยเงินจากที่ที่ตัวเองมีหน้าที่ดูแล และเป็นอาชญากรรมทางธุรกิจเมื่อซูฉิงวางเอกสารปึกหนาไว้ตรงหน้าฉัน ฉันกลับรู

  • พันธะร้าวฉาน สู่ความเสียใจที่ไม่มีวันย้อนคืน   บทที่ 5

    สีหน้าของเจียงชวนแข็งค้างไปในทันทีเขาคงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ในสถานการณ์เช่นนี้ ฉันจะยังเตรียมการรับมือไว้ได้รอบคอบถึงเพียงนี้“คุณ!”เมื่อได้สติเขาก็รีบพุ่งตัวเข้ามาคว้าเครื่องบันทึกเสียงแล้วฟาดลงกับพื้นจนแตกเป็นเสี่ยง ๆเมื่อเห็นท่าทางผ่อนคลายราวกับยกภูเขาออกจากอกของชายตรงหน้า ฉันกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ “เจียงชวน คุณคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ที่คุณทำลายไปน่ะ เป็นแค่สำเนาสำรอง ทันทีที่ฉันกดปุ่มหยุด ข้อมูลเสียงทั้งหมดก็ถูกอัปโหลดขึ้นระบบคลาวด์ส่วนตัวผ่านการเชื่อมต่อไร้สายแบบเรียลไทม์เรียบร้อยแล้ว”“แถมยังมีการเข้ารหัสไว้แน่นหนา ทั่วโลกนี้มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้รหัสผ่านนั้น”นับตั้งแต่วินาทีที่ฉันตัดสินใจติดต่อซูฉิง ฉันก็เตรียมแผนการสำหรับการหย่าร้างไว้ตลอดเวลา“เสิ่นอวี๋ นี่คุณขู่ผมงั้นเหรอ?”น้ำเสียงของเขาบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธแค้นที่ปนเปไปกับความหวาดกลัว“ฉันไม่ได้ขู่คุณ”ฉันเลิกผ้าห่มออก ค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียงแล้วสวมรองเท้าทุกย่างก้าวที่เดินนั้นเด็ดเดี่ยว“ฉันแค่กำลังแจ้งข้อเท็จจริงให้คุณทราบต่างหาก”“คำพูดที่คุณเพิ่งพล่ามออกมาเมื่อกี้ มันมากเกินพอที่จะทำให้คุณพ่า

  • พันธะร้าวฉาน สู่ความเสียใจที่ไม่มีวันย้อนคืน   บทที่ 4

    ตลอดเส้นทางไปโรงพยาบาล เจียงชวนไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำเขาขับรถมุ่งหน้าไปข้างหน้าโดยไม่แม้แต่จะหันมาปรายตามองราวกับว่าคนที่นั่งจมกองเลือดอยู่ข้าง ๆ เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสำคัญอะไรสิ่งที่เขาทำคือ การวางแผ่นรองซับสำหรับสัตว์เลี้ยงไว้ใต้ตัวฉันซ้อนกันหลายชั้น เพียงเพราะกลัวว่าเลือดจะซึมลงไปทำให้เบาะเขาเปิดกระจกรถปล่อยให้สายลมเย็นเยือกพัดเข้ามาปะทะตัวฉันจนสั่นสะท้านไปทั้งร่างเพียงเพราะเขามองว่ากลิ่นคาวเลือดจากตัวฉันนั้นน่ารังเกียจจนทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้เมื่อถึงโรงพยาบาล เขารีบดำเนินการเรื่องเอกสารด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะทิ้งฉันไว้ในห้องพักคนไข้อย่างโดดเดี่ยว ราวกับต้องการสะบัดภาระอันน่ารำคาญที่เขาทนไม่ได้ต่อไปโชคยังดีที่เด็กของฉันยังปลอดภัยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องพักคนไข้ก็ถูกผลักเปิดออกฉันคิดว่าจะเป็นเจียงชวนทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น กลับเป็นใบหน้าของฉันไม่อยากจะเห็นมันมากที่สุดหลินเวยเวยเธอเข้ามาพร้อมปิ่นโตเก็บอุณหภูมิ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานที่ดูไร้ที่ติ“พอดีที่บริษัทมีธุระด่วนเข้ามาค่ะ พี่ชวนปลีกตัวมาไม่ได้ ก็เลยให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status