All Chapters of The Billionaire's heir: Chapter 91 - Chapter 100

CATRIONA’S POVIsang umaga, habang naglilinis kami ng bakuran, dumating ang isang mahabang sasakyan na dala ng mga tauhan ng kumpanya ni Kenzo. Tumigil ito sa tapat ng aming bahay, at agad na napatingin si Kael sa likod ko, nagtataka at medyo nag-aalala. Dati, kapag may ganitong mga sasakyan o maraming tao na nakasuot ng magagarang damit, iisipin niyang may parating na problema—na baka darating na naman ang mga taong huhusgahan sa amin, o kukunin ang kung anong meron kami.Hinawakan ni Kenzo ang kamay niya at ngumiti nang panatag. “Huwag kang matakot, anak. Nandito sila para tumulong, hindi para mag-utos.”Lumapit ang pinuno ng grupo at inilahad ang mga dokumento. “Ginoong Kenzo, tapos na po ang lahat ng paghahanda. Ang mga materyales, kagamitan, at pondo ay nakahanda na para sa proyekto sa baryo.”Tumango si Kenzo at kinuha ang mga papel, pero imbis na tingnan agad ang mga numero o lagda, lumingon siya sa amin. “Alam niyo ba kung para saan ito?” tanong niya kay Kael.Umiling ang bata

CATRIONA’S POVDumating ang gabi na puno ng kalinawan at katahimikan. Matapos ang mahabang paglalakbay—puno ng pagkakamali, paghihiwalay, paghilom, at muling pagtatagpo—nakatayo kami sa parehong pwesto kung saan kami unang nangarap noon: sa tuktok ng burol, habang pinapanood ang paglubog ng araw na nagpapakulay sa langit ng kulay kahel, lila, at ginto. Sa aming likuran, ang mga ilaw ng baryo ay unti-unti nang nagliliwanag, at ang simoy ng hangin ay nagdadala ng amoy ng damo at bagong ani.Ilang buwan na rin mula noong nagsimula si Kenzo na manligaw—hindi na bilang mayaman na nag-aalok ng mamahaling regalo o pangako ng maginhawang buhay, kundi bilang lalaking nagmamahal nang tapat, handang maghintay, at nagpapatunay sa bawat araw na hindi na siya muling bibitaw.Noong una, mahirap pa rin para sa akin. Kahit nakikita ko ang kanyang pagbabago, kahit nararamdaman ko ang pagmamahal na hindi kailanman nawala sa puso ko, may natitira pang takot. Takot na baka magbago ulit ang ihip ng hangin.

CATRIONA’S POVMatapos ang malaking pagdiriwang, tila naging mas magaan na ang lahat. Wala nang lihim, wala nang pagtatago, at bukas na ang mga pinto ng pamilya Volkov para sa amin. Ngunit habang nakikita ko si Kael na naglalaro sa damuhan kasama ang kanyang mga pinsan, napansin ko pa rin ang pagkakaiba—hindi na iyon ang pag-iingat na may halong takot at galit gaya ng dati. Ngayon, ito ay pag-iingat na may halong pag-unawa.Dati, kapag may nagkamali o nagbago ng kilos ang ibang tao, agad siyang magtatayo ng pader. Iisipin niyang niloloko lang siya, o sadyang masama ang hangarin ng iba. Ngayon, tumitigil muna siya, nag-iisip, at sinusubukang intindihin kung bakit iyon ang ginawa nila.Isang hapon, dumalaw ang isa sa kanyang mga tiyuhin na si Tiyo Gabriel. Noong una kaming nagkakilala, siya ang isa sa mga pinakamahigpit at pinakamapanghusga. Sinabi pa niya noon na baka hindi talaga anak si Kael ni Kenzo, at baka gumagamit lang kami ng bata para makapasok sa pamilya. Kaya nang makita siy

CATRIONA’S POVMatapos sabihin ni Kael ang nasa puso niya—na kailangan pa niya ng panahon, na hindi pa siya handang tuluyang magpatawad at makalimot—hindi agad sumagot si Kenzo. Nanatili siyang nakayakap sa anak, ang mga kamay ay marahang humahaplos sa likod nito, tila iniingatan ang bawat sandali ng kanilang pagkakasama. Ang hangin ay humahaplos nang banayad sa aming beranda, at ang liwanag ng buwan ay nagbigay ng malambot na kulay sa kanilang mga mukha.Nang kumalma na nang kaunti ang pag-iyak ni Kael, dahan-dahang humiwalay si Kenzo nang kaunti para tignan siya nang diretso sa mata. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagmamahal, walang bakas ng pagkadismaya o pagmamadali—tanging kalinawan at kapayapaan.“Anak,” nagsimula siya, ang boses ay malumanay pero puno ng diin na umaabot hanggang sa puso ko kahit nasa loob pa ako ng bahay. “Alam mo ba kung ano ang pinakamagandang regalo na natanggap ko mula noong nagkita tayo ulit?”Umiling si Kael, ang mga mata ay puno ng pagtataka. “Hindi ko

CATRIONA'S POVLimang taon. Limang taon na puno ng pagtatanong, pagtatago, pag-iyak, at paghihintay. Limang taon mula noong lumisan ako bitbit ang takot at ang buong kinabukasan ng aming anak; limang taon mula noong lumaki si Kael na walang ibang kasama kundi ang dilim ng hindi pagkakaunawaan; limang taon mula noong nabulag si Kenzo sa kintab ng yaman at ingay ng kapangyarihan na naglayo sa kanya sa tanging kayamanan na tunay na mahalaga. Ngayon, habang nakatayo ako sa beranda ng aming bahay at pinapanood silang dalawa sa ilalim ng naglalahong liwanag ng hapon, alam kong hindi ito ang katapusan. Ito ang simula ng tunay na buhay na matagal naming pinangarap, at mas matagal naming pinaghirapan.Maayos na ang takbo ng aming buhay. Hindi ibig sabihin nito ay wala nang pagsubok, o na naging perpekto na ang bawat pahina ng aming kwento. Ngunit ang takbo nito ay hindi na hinihila ng takot, hindi na pinipigilan ng lihim, at hindi na nababagabag ng pagdududa. Umaagos na ito nang malaya, dala n