جميع فصول : الفصل -الفصل 80

CATRIONA’S POVMatapos tuluyang maayos ang matinding problemang bumasag sa pundasyon ng kumpanya, unti-unti kong nakita at naintindihan ang pinakamalaking pagbabago sa pagkatao ni Kenzo—ang paraan ng pagtingin at paggamit niya sa kanyang kapangyarihan at yaman.Dati, alam ng lahat kung paano niya ito ginamit: para maghari-harian, para ipamukha sa mundo na siya ang pinakamakapangyarihan, para kontrolin ang mga taong nakapaligid sa kanya, at para makuha ang lahat ng gusto niya nang hindi man lang iniisip kung ano ang mararamdaman o magiging kalagayan ng iba. Pero ngayon, ibang-iba na ang layunin ng bawat galaw niya.Isang hapon, habang nagbabasa ako ng balita sa aking telepono, napansin ko ang isang ulat tungkol sa ilang liblib na baryo na lubog sa baha at tuluyang nawalan ng kabuhayan matapos hampasin ng malakas na bagyo. Nakasulat doon na kahit hindi pa humuhupa ang tubig, nagpadala na agad si Kenzo ng mahahabang pila ng mga trak na punong-puno ng pagkain, damit, gamot, at mga materya

CATRIONA’S POVDahil nakikita ko na ang katapatan at walang pagbabago ang tono ng kanyang pagbabago, minsan ay pinapayagan ko na siyang isama si Kael sa mga simpleng gawain—walang pagpupumilit na tawagin siyang ama, walang pagmamadali sa anumang bagay. Gusto ko lang na magkaroon sila ng pagkakataong magkasama at makilala ang isa’t isa nang walang takot at walang pilitan.Isang Sabado, sinabi ni Kael na gusto niyang magpunta sa bukid para magbasa ng libro at maglaro sa malawak na damuhan. Nang banggitin ko ito kay Kenzo, agad siyang nag-alok na maghatid at samahan kami, pero mabilis din niyang idinagdag: “Kung ayaw ni Kael, hindi ako sasama. Hihintayin ko lang kayo dito o aalis na lang ako agad. Huwag mo siyang pilitin para lang sa akin.”Nang tanungin ko si Kael tungkol dito, nag-isip siya nang matagal, tila tinitimbang ang nararamdaman niya, bago dahan-dahang tumango.“Sige po. Basta may kondisyon po—hindi po siya magsasabi na siya ang tatay ko. Basta maglalaro lang tayo at magbabasa

CATRIONA’S POVAng pinakahuli at pinakamabigat na hakbang na pinili niyang gawin ay ang pagharap nang buong tapang sa pamilya ni Alessandra, at ang pagsasabi ng buong katotohanan sa harap ng publiko. Alam ni Kenzo na hangga’t hindi nalilinaw ang madilim na bahagi ng aming nakaraan, mananatili ang alinlangan sa puso ni Kael—at mananatili ring bulag ang marami sa katotohanan. Kaya nagpasya siyang harapin ang lahat nang walang takip, walang palusot, at walang pagtatago.Isang araw, nagpatawag siya ng opisyal na pagpupulong na dinaluhan ng pamilya ni Alessandra, mga respetadong mamamahayag, at mga taong may kinalaman sa kumpanya. Nandoon din ako at si Kael—nakatayo sa gilid, tahimik na tagapagmasid, handang harapin ang kahit anong mangyari.Nang magsimula ang programa, dahan-dahang tumayo si Kenzo sa harap ng lahat. Walang halong pagmamataas, walang pilit na ngiti—tanging sinseridad at bigat ng katotohanan ang nasa kanyang mukha.“Nandito ako ngayon hindi para maghanap ng atensyon, at hin

CATRIONA’S POVIlang araw matapos ang makasaysayang pagpupulong kung saan nilinaw ni Kenzo sa buong mundo na kaming dalawa lang ni Kael ang kanyang tanging pamilya, unti-unti nang nagsimulang maging payapa ang aming buhay. Pero alam kong hindi pa tapos ang lahat—may mga taong kailangan pa ring harapin, mga damdaming kailangang harapin nang tapat, at mga pagkakaibigang kailangang pangalagaan kahit magbago na ang takbo ng panahon. Isa sa mga taong iyon ay si Leo.Kilalang-kilala ko si Leo. Siya ang matalik na kaibigan ni Kenzo noong mga panahong wala pang gulo, at siya rin ang naging sandalan ko noong mga panahong akala ko ay tuluyan na akong tinalikuran ng tadhana at ng lalaking minahal ko. Noong mga panahong iniiwasan ako ng marami, noong mga panahong puno ako ng pagdududa at sakit, si Leo ang laging nariyan—nakikinig, tumutulong, nagbibigay ng lakas ng loob nang walang hinihinging kapalit. Alam kong higit pa sa pagkakaibigan ang nararamdaman niya para sa akin, at alam kong darating a

CATRIONA’S POVIlang sandali pa matapos ang matinding pangyayari sa gilid ng bangin, nanatili kaming nakahiga sa damuhan, hinihingal, nanginginig pa rin sa takot, at pinapakinggan lang ang tibok ng aming mga puso na unti-unti nang bumabalik sa normal. Ang dating maaliwalas na hapon ay napalitan ng bigat na halos hindi namin maipaliwanag—bigat ng takot na muntik nang mawala ang aming anak, bigat ng pagkakita ko sa sakripisyo ng lalaking matagal na naming iniiwasan, at bigat ng katotohanang kahit anong kabutihan ang gawin, hindi agad nabubura ang sugat ng nakaraan.Dahan-dahan akong bumangon at inalalayan si Kael na tumayo. Nakakapit pa rin siya nang mahigpit sa aking kamay, ang mga mata ay namumula pa sa pag-iyak, at paminsan-minsan ay napapatingin siya sa gilid ng bangin na parang nakikita pa rin niya ang sarili niyang pagkadulas. Kinuha ko ang panyo ko at pinunasan ang pawis at putik sa kanyang mukha, hinalikan ko ang kanyang noo nang paulit-ulit habang binubulong na ligtas na kami.