All Chapters of The Billionaire's heir: Chapter 41 - Chapter 50

KENZO’S POVAng katotohanang nabunyag tungkol kay Alessandra ay tila isang malakas na bagyo na gumulo sa buong pagkatao ko. Sa loob ng limang mahahabang taon, binuo ko ang aking paniniwala, ang aking galit, at ang aking pananaw sa mundo batay sa isang kasinungalingan. Akala ko ay gumagawa ako ng tamang desisyon noon—na pinapalaya ko ang aking sarili mula sa isang babaeng itinuring kong taksil, at tinatanggap ang responsibilidad sa isang batang akala ko ay aking dinadala ni Alessandra. Ngunit ngayong nalaman ko ang buong katotohanan, ang lahat ng pundasyong iyon ay gumuho at naiwan lamang ang matinding bigat ng pagsisisi na tila nakadagan sa aking dibdib.Sa mga sumunod na araw, halos hindi ako makapagpokus sa mga gawain sa kumpanya. Kahit na ang mga ulat, kasunduan, at mahahalagang desisyon ay nasa ibabaw ng aking mesa, ang aking isipan ay nasa malayo—bumabalik sa mga pangyayari limang taon na ang nakararaan. Sa bawat pagpikit ko, tila muling nabubuhay ang mga sandaling iyon, at sa ba

KENZO’S POVSa sandaling maging malinaw ang aking isipan at matukoy ang tunay na dahilan ng aking paghahanap, agad kong inutusan ang aking mga tauhan na pabilisin at palawakin pa ang kanilang pagsisiyasat. Ayaw ko nang manatili sa haka-haka lamang; kailangan ko ng tiyak at matibay na ebidensya upang makumpirma ang lahat ng aking hinala bago ko pa man harapin si Catriona nang seryoso. Alam kong kapag hinarap ko siya nang may katiyakan, mas magiging handa ako sa anumang magiging sagot niya, at mas magiging kapani-paniwala ang aking hangarin.Tinawag ko si Ginoong Ramos, ang aking pinaka-katiwala at pinakamahusay na tagapagsaliksik, sa aking opisina. Sa loob ng mahabang panahon, siya ang humahawak ng mga sensitibong impormasyon para sa aming pamilya, at alam kong magagawa niya ang gawain nang maingat at tumpak nang hindi nagdudulot ng hindi kinakailangang gulo.“Ginoong Ramos,” panimula ko nang seryoso habang nakaharap sa kanya. “Ang mga impormasyong nakuha ninyo noon ay mabuti at kapaki

LEO’S POVBilang matalik na kaibigan at tagapagtanggol ni Catriona, walang detalye ang nakalalagpas sa aking paningin. Sa loob ng mahabang panahon, ako ang naging sandalan niya, ang taong kanyang pinagkakatiwalaan, at ang taong laging handang dumamay sa oras ng pangangailangan. Nakita ko ang kanyang pagdurusa, ang kanyang paglaban, at ang kanyang wagas na pagmamahal kay Kael. Kaya naman, nang pumasok si Kenzo muli sa kanilang buhay, ang aking pagbabantay ay lalong tumindi.Nang marinig ko ang tungkol sa kanyang pakikipag-usap kay Catriona at ang mga pangakong binitawan niya, naintindihan ko ang sitwasyon. Ngunit sa kabila ng pag-asa na maaaring maging maayos ang lahat, may isang kaisipang unti-unting gumugulo sa aking isipan—isang kaisipang matagal ko nang pilit na itinatago at tinatakpan ng pagiging kaibigan. Nagsimula akong magduda: Sa kabila ng lahat ng sakit at hirap na dinanas ni Catriona, talaga bang malaya na ang kanyang puso kay Kenzo? O mayroon pa ring natitirang damdamin par

KENZO’S POVHabang tumatagal ang aming pananatili sa palaruan, unti-unting nawala ang pagkamahiyain ni Kael. Sa halip na manatiling malayo, dahan-dahan siyang lumapit sa akin at nagsimulang magkuwento tungkol sa kanyang mga laruan, sa kanyang mga kaibigan sa paaralan, at sa mga simpleng bagay na nagpapasaya sa kanya. Ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay tila musika sa aking pandinig, at ang bawat kilos niya ay tila kilalang-kilala ko na, kahit na sa katotohanan ay ito ang aming unang tunay na pagkikita.Habang nakikinig ako sa kanya, isang kakaibang damdamin ang unti-unting bumalot sa aking buong pagkatao—isang damdaming hindi ko naranasan kailanman, kahit na sa aking buong buhay. Ito ay isang matinding init sa dibdib, isang pagnanais na protektahan siya sa anumang paraan, isang matinding pagmamahal na tila likas na likas, na parang ito ay laging naroon, naghihintay lamang ng tamang panahon upang lumabas.Sinubukan kong hanapin ang mga salita upang ipaliwanag ang nararamda

KENZO’S POVMatapos ang kuwentong ibinahagi ni Kael, nanatili akong tahimik nang matagal, habang ang kanyang mga salita ay paulit-ulit na tumatakbo sa aking isipan. Ang larawan ng kahirapan, sakripisyo, at wagas na pagmamahal na inilarawan niya ay tila nakaukit na sa aking isipan at puso. Ang dating pagsisisi na naramdaman ko ay hindi lamang nadagdagan—ito ay dumoble, lumalim, at naging mas matindi kaysa sa anumang naramdaman ko noon.Ang pagsisisi ay hindi na lamang isang pakiramdam ng panghihinayang; ito ay naging isang mabigat na pasanin na dala-dala ko sa bawat paghinga. Sa bawat pag-alala sa mga gabing sila ay nagtitiis ng gutom at lamig habang ako ay namumuhay nang marangya at payapa, ang sakit ay tila lalong tumitindi. Sa bawat pag-iisip na si Catriona ay nagtrabaho nang maghapon at magdamag upang buhayin ang aming anak habang ako ay abala sa pagtatanggol ng aking sariling dangal batay sa kasinungalingan, ang kahihiyan ay tumatakip sa aking buong pagkatao.“Bakit ko hinayaang m