บทที่ 11 ปลอบใจความเงียบงันแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมห้องโถงล่างของบ้านเช่าริมคลองอีกครั้ง แสงไฟนีออนทอดเงาของนายตำรวจหนุ่มและนักเขียนสาวลงบนพื้นไม้สักเป็นทางยาว แดนดินยังคงถือกระดาษปรู๊ฟสีน้ำตาลแผ่นนั้นนิ่ง นิ้วมือหนาของเขาเผลอกดขอบกระดาษจนยับย่นเมื่อสายตาไล่อ่านข้อความทีละบรรทัดอย่างละเอียด คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววทะเล้นขี้เล่นบัดนี้กลับแข็งกร้าวและดุดันขึ้นมาในฉับพลัน เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบสะท้อนถึงความเคร่งเครียดที่พุ่งทะยานขึ้นสูงสุดเนื้อความที่ถูกตอกลึกด้วยหมึกสีดำบนกระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่พล็อตนิยายธรรมดาอย่างแน่นอน ในฐานะตำรวจสืบสวนที่ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน แดนดินรู้ดีว่ารายละเอียดการกดสายเคเบิลเหล็ก การบิดองศาของลำคอเหยื่อจนกระดูกลั่น และอาการขาดอากาศหายใจที่พรรณนาอยู่นั้น มันละเอียดและสมจริงเกินกว่าที่จินตนาการของนักเขียนคนหนึ่งจะจดบันทึกออกมาได้ในสภาวะละเมอ... มันเหมือนกับ "บันทึกคำสารภาพ" หรือไม่ก็ "บันทึกจากสายตาของฆาตกร" ไม่มีผิดเมื่อแดนดินละสายตาจากกระดาษมรณะและเงยหน้าขึ้นมองร่างบางตรงหน้า หัวใจของนายตำรวจหนุ่มก็พลันกระตุกวูบด้วยความรู้สึกสะเทือนใ
最後更新 : 2026-07-18
