جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทที่ 1 บทแรกจากหลุมดินฝุ่นละอองสีเทาหม่นตลบอบอวลอยู่ในอากาศยามสาย เสียงเทปกาวสีน้ำตาลถูกลากผ่านกล่องลังกระดาษดัง แคร่ก... แคร่ก... เป็นจังหวะ ริตากดฝ่ามือลงบนรอยต่อของกล่องพัสดุกล่องสุดท้าย พยายามใช้สัมผัสบนง่ามนิ้วดึงตัวเองออกจากภาพความทรงจำอันบิดเบี้ยวของ ‘อพาร์ทเมนท์เดอะเกรย์’ ตึกที่กำลังจะกลายเป็นเพียงอดีต แผลเป็นในจิตใจที่ประสบมาเธอหวังจะทิ้งมันไว้เบื้องหลัง ณ ที่นี่ตลอดกาล“กล่องนี้กล่องสุดท้ายแล้วใช่ไหมครับริตา”น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าแฝงความนุ่มนวลอันคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลัง ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองกางเกงยีนและเสื้อเชิ้ตพับแขนของหมวดแดนดินก้าวเข้ามาในห้องที่เริ่มโล่ง เขาไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบตำรวจ ทว่าแววตาคมกริบที่คอยกวาดมองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณระวังภัยก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย แดนดินยื่นมือมารับกล่องลังหนัก ๆ ไปถือไว้เองอย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วมือของเขาเฉียดผ่านมือของเธอไปแผ่วเบา ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านผิวเนื้อชวนให้หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความกังวลของริตาสงบลงได้อย่างน่าประหลาด“ค่ะ... ขอบคุณหมวดมากนะคะ ถ้าไม่ได้หมวดมาช่วยขนของวันนี้ ริตาคงแย่แน่ ๆ” ริตาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ใบหน้าคมสันที่เต็

ล้อรถกระบะบดเบรกเบา ๆ ลงบนพื้นกรวดละเอียดที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ยานพาหนะคันใหญ่จอดสนิทลงหน้าเรือนไทยประยุกต์สองชั้นกึ่งปูนกึ่งไม้ริมคลองอันเงียบสงบในจังหวัดสมุทรสงคราม ม่านฝนยามบ่ายแก่ยังคงตกลงมาปรอย ๆ บดบังทัศนวิสัยโดยรอบจนเห็นทิวต้นกล้วยและสวนมะพร้าวริมฝั่งน้ำเป็นเพียงเงาสีเขียวทะมึน บรรยากาศรอบตัวช่างทุลักทุเลและเต็มไปด้วยความอับชื้น ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เขตบ้าน ความตึงเครียดอันหนักอึ้งระแวดระวังจากถนนใหญ่ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความเงียบเชียบ“คุณรอก่อนนะริตา อย่าเพิ่งลงมา”แดนดินหันมากำชับเสียงนุ่ม เขาเปิดประตูรถก้าวพรวดออกไปเผชิญสายฝนโดยไม่สนว่าเสื้อเชิ้ตของตัวเองจะเปียกชุ่ม ร่างสูงใหญ่เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารพลางใช้ตัวของเขาเองบังละอองฝนให้ริตา สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แตะเบา ๆ ตรงแผ่นหลังช่วยส่งผ่านความมั่นคงให้หญิงสาวก้าวข้ามผ่านสะพานไม้เตี้ย ๆ เข้าสู่ตัวบ้านได้อย่างปลอดภัยหลังขนย้ายกล่องพัสดุและกระเป๋าเดินทางส่วนใหญ่เข้ามารวมกันที่โถงชั้นล่าง แดนดินก็แทบไม่ได้หยุดพัก ร่างสูงโปร่งก้มลงยกกล่องหนังสือที่หนักที่สุดขึ้นพาดบ่า แขนเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นลอนกล้ามเนื้

แสงสีทองหม่นของยามรุ่งสางไม่สามารถขับไล่ความอึดอัดที่ฝังรากลึกอยู่ในเรือนไทยประยุกต์ริมคลองแห่งนี้ไปได้ ริตาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมาเขย่าตัวเธอจากภวังค์ เสียงนกกาเหว่าที่ร้องรับกันเป็นจังหวะในสวนกล้วยฟังดูโหยหวนและไม่เป็นธรรมชาติอย่างน่าประหลาด หญิงสาวชันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความยากลำบาก ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับถูกหินทับ และความรู้สึกที่ว่า "มีคนแอบมอง" ยังคงติดค้างอยู่ในมโนภาพทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงก็แผดเสียงสั่นสะเทือนทำลายความเงียบเชียบ ริตาคว้ามันขึ้นมาด้วยนิ้วมือที่ยังคงมีอาการสั่นเทา หน้าจอแสดงชื่อ ‘หมวดแดนดิน’ ทำให้เธอยิ่งรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก เธอหายใจเข้าลึก ๆ พยายามขจัดความหวาดกลัวที่เกาะกุมใจก่อนจะกดรับวิดีโอคอลใบหน้าคมเข้มของแดนดินปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาอยู่ในสภาพที่ดูเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ดวงตาที่เคยมีประกายคมปลาบกลับดูโรยรา รอยคล้ำใต้ตาของเขาฟ้องว่าเขาต้องเผชิญกับคดีร้ายแรงที่กรุงเทพฯ มาตลอดทั้งคืน ทว่าเมื่อเห็นหน้าของริตา ความห่วงใยก็ฉายชัดขึ้นมาในแววตาของเขา"อรุณสวัสดิ์ครับริตา... ดูหน้าตาไม่ค่อยดีเลยนะครับ นอนไม่หล

แสงแดดจัดจ้านของยามสายส่องสะท้อนผิวน้ำในคลองจนเป็นประกายระยิบระยับ ทว่าริตากลับรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากข้อความบนแผ่นกระดาษในกระเป๋าถือของเธอ ความกังวลที่สั่งสมมาตั้งแต่รุ่งสางทำให้ตัดสินใจทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเท้าออกเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่ทอดตัวขนานไปกับลำคลอง มุ่งหน้าสู่ตลาดริมน้ำเก่าแก่ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของชุมชนแห่งนี้ตลาดริมน้ำในเวลานี้เต็มไปด้วยความคึกคัก กลิ่นควันถ่านจากร้านปิ้งย่าง กลิ่นอันหอมอบอวลของขนมไทย และเสียงพูดคุยของชาวบ้านในภาษาถิ่นผสมปนเปไปกับเสียงเครื่องยนต์เรือหางยาวที่แล่นผ่านไปมา ทุกสิ่งทุกอย่างดูปกติธรรมดา ทว่าในสายตาของริตา ทุกอย่างกลับดูหม่นหมอง เธอเดินหลบเลี่ยงผู้คน พยายามไม่ให้ใครสังเกตเห็นท่าทางที่ไม่สู้ดีนักของเธอเธอเดินลัดเลาะผ่านแผงขายผักสด กองลังปลาทู และกลุ่มผู้เฒ่าผู้แก่ที่นั่งล้อมวงดื่มน้ำชากันอย่างสบายอารมณ์ กระทั่งมาหยุดอยู่หน้าแผงขายของชำเล็ก ๆ ที่ดูเก่าแก่และเต็มไปด้วยของใช้จุกจิก ยายประไพ เจ้าของร้านผู้มีใบหน้าเปื้อนยิ้มและแว่นตาหนาเตอะ กำลังขะมักเขม้นกับการจัดเรียงขนมหม้อแกงใส่ถาด"อ้าว... แม่นักเขียนคนสวย" ยายประไพทั

บทที่ 9 คดีแม่บัวปลายนิ้วของริตาสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่ได้ เธอพยายามกดรหัสปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถืออยู่ถึงสามครั้ง ความตื่นตระหนกแล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือดทำให้สมองเบลอ ไปชั่วขณะ ลมหายใจของหญิงสาวถี่กระชั้น ท้องฟ้าเบื้องนอกหน้าต่างกระจกบานผลักของบ้านเช่าริมคลองกำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงมองแล้วชวนหม่นหมอง เงาทะมึนของต้นลำพูและกอกล้วยหลังบ้านไหวเอนตามแรงลมแม่น้ำที่เริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมือของสิ่งลี้ลับกำลังยื่นเข้ามาโอบล้อมตัวบ้านเอาไว้เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นในโสตประสาทอย่างเชื่องช้า... ตื๊ด... ตื๊ด... แต่ละวินาทีที่ผ่านไปช่างบีบคั้นหัวใจของนักเขียนสาวจนแทบกระอัก เธอเดินพล่านไปมาบนพื้นไม้สักที่ส่งเสียงเบา ๆ ตามแรงเหยียบ ในมืออีกข้างยังคงกำกระดาษปรู๊ฟสีน้ำตาลแผ่นนั้นไว้แน่นจนมันยับย่น ข้อความที่ถูกตอกบุ๋มลึกด้วยหมึกพิมพ์ดีดสีดำสนิทระบุถึงฉากฆาตกรรมอันโหดเหี้ยมในสวนกล้วยยังคงติดตา และคำพูดของยายประไพ แม่ค้าในตลาดที่เพิ่งแยกจากกันไม่ถึงชั่วโมงยังคงดังก้องอยู่ในหู ‘นั่นมันลักษณะการตายของแม่บัว... แม่บัวที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน!’“...ริตา? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ