《พล็อตฆาตกรรมลับของริตา ตอนบ้านเขียนฝัน》全部章節：第 21 章 - 第 29 章

บทที่ 22 คนร้ายบนถนนเสียงลมพายุที่พัดกระโชกอยู่ภายนอกแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามต่ำอย่างบ้าคลั่ง ม่านฝนสีขาวโพลนเทกระหน่ำลงมาหนาเม็ดขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้ารถยนต์ของแดนดินดังกึกก้องราวกับห่ากระสุน ทัศนวิสัยบนเส้นทางหลวงสายเอเชียที่ทอดตัวออกจากกรุงเทพมหานครบัดนี้ย่ำแย่ลงจนถึงขีดสุด ไฟหน้ารถสาดฝ่าความมืดไปได้เพียงไม่กี่เมตร แสงไฟท้ายรถคันข้างหน้าเลือนรางคล้ายดวงไฟผีสิง ทว่าในความตึงเครียดของสถานการณ์ที่ต้องใช้สมาธิควบคุมพวงมาลัยรถยนต์หนีความลื่นไถล ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะกดปุ่มบลูทูธในรถเพื่อต่อสายตรงไปยังผู้หญิงที่เป็นเจ้าของความรู้สึกทั้งหมดในหัวใจของเขาสัญญาณเสียงตื๊ด... ยาว ๆ ดังสะท้อนผ่านลำโพงสเตอริโอในตัวรถอยู่สองสามครั้ง ก่อนที่ปลายสายจะกดรับอย่างรวดเร็วราวกับกำลังเฝ้ารอคอยอยู่เช่นกัน“หมวดคะ! หมวด!” เสียงของริตาดังแทรกฝ่าเสียงสัญญาณซ่าแผ่วเบา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและปนไปด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดหลังจากกึ่งวิ่งกึ่งเดินหนีมาจากห้องเก็บของท้ายสวน “ริตา... ริตาเพิ่งเจอผ้าหมึกพิมพ์ดีดโบราณที่เปรอะคราบหมึกในถังขยะห้องเก็บของสวนของลุงบ้านตรงข้ามค่ะ! แต่

บทที่ 24 เดียวดายลำพังในจังหวะนั้นเอง แสงฟ้าแลบแปลบปลาบวาบขึ้นมาบนท้องฟ้าสีหม่น ส่องสว่างวาบไปทั่วชานเรือนเพียงเสี้ยววินาที สิ่งที่ปรากฏในคลองสายตาของส้มไม่ใช่ร่างของจ่าหนานที่ยืนหลบฝน ทว่ากลับเป็นเงาร่างทึบของใครบางคนที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างบานประตูในระยะประชิดจนแทบจะใช้ลมหายใจร่วมกัน!“อื้อ!...”เสียงกรีดร้องของส้มถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีเมื่อฝ่ามือหนาอันหยาบกร้านและเย็นเยือกพุ่งพรวดมาจากเงามืด ตะปบเข้าที่ริมฝีปากของหล่อนอย่างรุนแรงและแม่นยำ แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกกรามของหล่อนเจ็บแปลบ ส้มพยายามจะดิ้นรนและใช้เท้าถีบยันพื้นไม้ แต่ทว่าท่อนแขนแกร่งปานคีมเหล็กของมันกลับรัดเข้าที่เอวบาง ดึงกระชากร่างของหล่อนให้ลอยพ้นพื้นเรือนลากหายวับเข้าไปในความมืดมิดของชานระเบียงด้านนอกอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบปานภาพฝันร้าย บานประตูไม้ที่แง้มเปิดทิ้งไว้สะบัดพัดตามแรงลมดัง ปัง! พร้อมกับทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่หน้าประตูภายในห้องโถง ริตาที่ยืนรออยู่สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงประตูประทับปิด “ส้ม? เจอจ่าหนานไหมแก... ส้ม! แกอยู่ไหน!”ไม่มีเสียงตอบรับจากเพื่อนสนิท มีเพียงเสียงสายลมที่หวีดหวิวลอดผ่านร่องไม้

บทที่ 26 หน้ากากปีศาจ ริตายืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใต้หลังคา ลมหายใจของเธอหอบสั่นเป็นไอจาง ๆ ในความมืด มือขวาที่สั่นเทากำกระบอกไฟฉายเหล็กขนาดกะทัดรัดเอาไว้แน่น ซิปกระเป๋าเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหมวดแดนดินที่เธอสวมอยู่ยังคงส่งไออุ่นจาง ๆ ออกมาครืด... ครืด... ตุบ...เสียงเลื่อนวัตถุหนัก ๆ ดังแว่วมาจากมุมมืดที่ลึกที่สุดของห้อง หลังกองลังหนังสือนิยายเก่าที่ชำรุดเสียหาย ริตากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอที่แห้งผาก ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับแผ่นไม้กระดาน สัญชาตญาณในฐานะนักเขียนนิยายสยองขวัญตะโกนก้องในหัวสมองว่ามี ‘บางสิ่ง’ กำลังคืบคลานอยู่ในความสลัวรางนั้นเธอค่อย ๆ ยกข้อมือขึ้น ตวัดแสงไฟฉายสีขาวนวลพุ่งตรงไปยังซอกมืดอันเป็นต้นตอของเสียง ลำแสงทรงกลมสั่นระริกแหวกความมืดไปจับภาพกองหนังสือที่ถล่มลงมาเล็กน้อย และในวินาทีนั้น หัวใจของริตาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มภายใต้ลำแสงสว่างวาบ ปรากฏร่างสูงใหญ่ของมนุษย์คนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ ชายคนนั้นสวมชุดโม่งสีดำสนิทปิดบังใบหน้ามิดชิด กางเกงและรองเท้าผ้าใบสีเข้มไร้ลวดลาย สภาพของเขาละม้ายคล้ายคลึ

บทที่ 28 บทอวสานที่เขียนด้วยชีวิต ภายในห้องใต้หลังคาที่มืดมิดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นหมึกพิมพ์โบราณที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ความตายได้ก้าวเข้ามาประชิดตัวริตาจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ เชือกเส้นหนาหยาบกระด้างถูกคล้องเข้าที่ลำคอระหง แรงดึงจากมือของฆาตกรที่อยู่ด้านหลังทำให้ร่างของเธอแอ่นโค้งไปตามแรงกระชาก ลมหายใจของริตาติดขัด ความเจ็บปวดจากการถูกรัดแล่นริ้วไปทั่วลำคอ ดวงตาที่พร่ามัวจากการขาดอากาศพยายามเบิกกว้าง ภาพเบื้องหน้าเริ่มมืดดับลงประหนึ่งหลอดไฟที่กำลังจะขาดทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนแทบจะถอดจิต เครื่องพิมพ์ดีดเหล็กกล้าสีดำสนิทที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเดิมก็เริ่มมีปฏิกิริยาประหลาด มันไม่ใช่แค่การสั่นไหวธรรมดา แต่มันเริ่ม 'คำราม' ออกมาในความมืด!แกร่ก... กึก! ปัง!เสียงกลไกเหล็กภายในตัวเครื่องดีดรัวกระแทกตัวอักษรลงบนแคร่กระดาษด้วยความรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับเสียงระเบิดในห้องที่เงียบงัด แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้ส่งผลแค่บนโต๊ะ แต่มันส่งผลถึงตัวแคร่ที่เลื่อนสะบัดอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วสูงจนชิ้นส่วนโลหะบางช