พล็อตฆาตกรรมลับของริตา ตอนบ้านเขียนฝัน

พล็อตฆาตกรรมลับของริตา ตอนบ้านเขียนฝัน

last updateDernière mise à jour : 2026-08-05
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
Notes insuffisantes
29Chapitres
313Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

บางบ้านมีผี บางบ้านมีฆาตกร แต่บ้านหลังนี้...มีนิยายที่เขียนด้วยความตาย หลังย้ายเข้ามาอยู่ "บ้านเขียนฝัน" ริตาพบเครื่องพิมพ์ดีดโบราณที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ ทุกคืนมันจะพิมพ์เรื่องราวของคดีฆาตกรรมขึ้นมาเอง ปัญหาคือ... เช้าวันต่อมา เหตุการณ์ในกระดาษกลับเกิดขึ้นจริงทุกตัวอักษร ระหว่างตำรวจที่กำลังไล่ล่าฆาตกร กับนักเขียนที่กำลังถูกใครบางคนใช้เป็นผู้บันทึกความตาย พวกเขาต้องแข่งกับเวลา ก่อนที่หน้าสุดท้ายของนิยาย...จะกลายเป็นข่าวหน้าแรกของหนังสือพิมพ์

Voir plus

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
29
บทที่ 1 บทแรกจากหลุมดิน
บทที่ 1 บทแรกจากหลุมดินฝุ่นละอองสีเทาหม่นตลบอบอวลอยู่ในอากาศยามสาย เสียงเทปกาวสีน้ำตาลถูกลากผ่านกล่องลังกระดาษดัง แคร่ก... แคร่ก... เป็นจังหวะ ริตากดฝ่ามือลงบนรอยต่อของกล่องพัสดุกล่องสุดท้าย พยายามใช้สัมผัสบนง่ามนิ้วดึงตัวเองออกจากภาพความทรงจำอันบิดเบี้ยวของ ‘อพาร์ทเมนท์เดอะเกรย์’ ตึกที่กำลังจะกลายเป็นเพียงอดีต แผลเป็นในจิตใจที่ประสบมาเธอหวังจะทิ้งมันไว้เบื้องหลัง ณ ที่นี่ตลอดกาล“กล่องนี้กล่องสุดท้ายแล้วใช่ไหมครับริตา”น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าแฝงความนุ่มนวลอันคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลัง ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองกางเกงยีนและเสื้อเชิ้ตพับแขนของหมวดแดนดินก้าวเข้ามาในห้องที่เริ่มโล่ง เขาไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบตำรวจ ทว่าแววตาคมกริบที่คอยกวาดมองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณระวังภัยก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย แดนดินยื่นมือมารับกล่องลังหนัก ๆ ไปถือไว้เองอย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วมือของเขาเฉียดผ่านมือของเธอไปแผ่วเบา ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านผิวเนื้อชวนให้หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความกังวลของริตาสงบลงได้อย่างน่าประหลาด“ค่ะ... ขอบคุณหมวดมากนะคะ ถ้าไม่ได้หมวดมาช่วยขนของวันนี้ ริตาคงแย่แน่ ๆ” ริตาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ใบหน้าคมสันที่เต็
last updateDernière mise à jour : 2026-07-01
Read More
บทที่ 2 รถสีดำปริศนา
ความวุ่นวายหน้าอพาร์ทเมนท์เดอะเกรย์ยังคงดำเนินไปท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของไทยมุง หมวดแดนดินส่งมอบพื้นที่ให้ตำรวจท้องที่อย่างรวดเร็ว สั่งลูกน้องปิดกั้นบริเวณขุดค้น ก่อนหันมาพยักหน้าให้ริตา"เราไปกันครับ"ริตาพยักหน้าเงียบ ๆ ก่อนเดินตามเขาไปแดนดินรู้ดีว่าริตาเพิ่งผ่านคดีฆาตกรรมที่เกือบคร่าชีวิตเธอมา การต้องเห็นโครงกระดูกถูกขุดพบตรงข้ามที่พักตัวเองตั้งแต่วันย้ายบ้าน ย่อมไม่ใช่เรื่องดีต่อสภาพจิตใจของนักเขียนสาวล้อรถกระบะบดไปบนพื้นถนนลาดยาง มุ่งหน้าออกจากความแออัดของกรุงเทพมหานคร สู่เส้นทางสายใต้ที่ทอดยาวไปยังจังหวัดสมุทรสงครามบรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำแผ่วเบา ริตานั่งกอดกระเป๋าเป้ใบเก่งไว้บนตัก ดวงตาทั้งสองข้างเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาทึมก่อนที่ละอองฝนจะเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เม็ดฝนเม็ดเล็ก ๆ เกาะกลุ่มบนกระจกหน้ารถบดบังทัศนวิสัยจนแดนดินต้องเปิดที่ปัดน้ำฝนให้ทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ฟึ่ด... ฟึ่ด...ความเงียบที่ครอบงำทำให้เสียงหยดฝนกระทบหลังคาเหล็กฟังดูคล้ายเสียงเคาะนิ้วอย่างกระสับกระส่าย ริตาพยายามสูดลมหายใจเข้า
last updateDernière mise à jour : 2026-07-02
Read More
บทที่ 3 บ้านหลังใหม่
ล้อรถกระบะบดเบรกเบา ๆ ลงบนพื้นกรวดละเอียดที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ยานพาหนะคันใหญ่จอดสนิทลงหน้าเรือนไทยประยุกต์สองชั้นกึ่งปูนกึ่งไม้ริมคลองอันเงียบสงบในจังหวัดสมุทรสงคราม ม่านฝนยามบ่ายแก่ยังคงตกลงมาปรอย ๆ บดบังทัศนวิสัยโดยรอบจนเห็นทิวต้นกล้วยและสวนมะพร้าวริมฝั่งน้ำเป็นเพียงเงาสีเขียวทะมึน บรรยากาศรอบตัวช่างทุลักทุเลและเต็มไปด้วยความอับชื้น ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เขตบ้าน ความตึงเครียดอันหนักอึ้งระแวดระวังจากถนนใหญ่ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความเงียบเชียบ“คุณรอก่อนนะริตา อย่าเพิ่งลงมา”แดนดินหันมากำชับเสียงนุ่ม เขาเปิดประตูรถก้าวพรวดออกไปเผชิญสายฝนโดยไม่สนว่าเสื้อเชิ้ตของตัวเองจะเปียกชุ่ม ร่างสูงใหญ่เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารพลางใช้ตัวของเขาเองบังละอองฝนให้ริตา สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แตะเบา ๆ ตรงแผ่นหลังช่วยส่งผ่านความมั่นคงให้หญิงสาวก้าวข้ามผ่านสะพานไม้เตี้ย ๆ เข้าสู่ตัวบ้านได้อย่างปลอดภัยหลังขนย้ายกล่องพัสดุและกระเป๋าเดินทางส่วนใหญ่เข้ามารวมกันที่โถงชั้นล่าง แดนดินก็แทบไม่ได้หยุดพัก ร่างสูงโปร่งก้มลงยกกล่องหนังสือที่หนักที่สุดขึ้นพาดบ่า แขนเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นลอนกล้ามเนื้
last updateDernière mise à jour : 2026-07-06
Read More
บทที่ 4 พิมพ์ดีดมรณะ
คำพูดสุดท้ายของเขาดังก้องอยู่ท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มกระหน่ำซัดใบกล้วยริมคลอง แดนดินปล่อยมือออกอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะเดินลงบันไดไป ทิ้งให้ริตายืนอยู่เพียงลำพังในห้องใต้หลังคาพร้อมกับแก้วกาแฟที่ยังคงอุ่นกรุ่น ความห่วงใยอันท่วมท้นของเขาช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บในใจได้ดี ทว่าในหัวสัญชาตญาณของนักเขียนนิยายสยองขวัญกลับยังคงกรีดร้องเงียบ ๆ... ว่าความสงบสุขที่เอื้อมมือถึงนี้ อาจเป็นเพียงภาพลวงตาก่อนพายุใหญ่จะมาเยือนเสียงเครื่องยนต์รถกระบะของแดนดินครางต่ำห่างออกไป... ห่างออกไป... จนกระทั่งกลืนหายไปกับเสียงซ่าของสายฝนที่ตกกระหน่ำหนาเม็ดลงสู่ผิวคลอง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้ามาในตัวเรือนไทยประยุกต์หลังใหญ่ริตานั่งนิ่งบนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งกลางห้องทำงานใต้หลังคา สองมือยังคงโอบแก้วกาแฟที่บัดนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นอุ่นชืด รสชาติขมปร่าของกาแฟดำที่แดนดินชงมาให้โดยไม่ใส่น้ำตาลยังคงทิ้งความอุ่นจาง ๆ ไว้ในลำคอ คำพูดนุ่มนวลและแววตาคมกริบปิดความอาทรไว้ไม่มิดของเขาก่อนกลับกรุงเทพฯ ยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ มันเป็นสิ่งเดียวที่คอยชโลมจิตใจอันบอบช้ำของเธอท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นชวนวังเวงนี้ทว่า
last updateDernière mise à jour : 2026-07-07
Read More
  บทที่ 5 อักษรละเมอ
แสงสีทองหม่นของยามรุ่งสางไม่สามารถขับไล่ความอึดอัดที่ฝังรากลึกอยู่ในเรือนไทยประยุกต์ริมคลองแห่งนี้ไปได้ ริตาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมาเขย่าตัวเธอจากภวังค์ เสียงนกกาเหว่าที่ร้องรับกันเป็นจังหวะในสวนกล้วยฟังดูโหยหวนและไม่เป็นธรรมชาติอย่างน่าประหลาด หญิงสาวชันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความยากลำบาก ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับถูกหินทับ และความรู้สึกที่ว่า "มีคนแอบมอง" ยังคงติดค้างอยู่ในมโนภาพทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงก็แผดเสียงสั่นสะเทือนทำลายความเงียบเชียบ ริตาคว้ามันขึ้นมาด้วยนิ้วมือที่ยังคงมีอาการสั่นเทา หน้าจอแสดงชื่อ ‘หมวดแดนดิน’ ทำให้เธอยิ่งรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก เธอหายใจเข้าลึก ๆ พยายามขจัดความหวาดกลัวที่เกาะกุมใจก่อนจะกดรับวิดีโอคอลใบหน้าคมเข้มของแดนดินปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาอยู่ในสภาพที่ดูเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ดวงตาที่เคยมีประกายคมปลาบกลับดูโรยรา รอยคล้ำใต้ตาของเขาฟ้องว่าเขาต้องเผชิญกับคดีร้ายแรงที่กรุงเทพฯ มาตลอดทั้งคืน ทว่าเมื่อเห็นหน้าของริตา ความห่วงใยก็ฉายชัดขึ้นมาในแววตาของเขา"อรุณสวัสดิ์ครับริตา... ดูหน้าตาไม่ค่อยดีเลยนะครับ นอนไม่หล
last updateDernière mise à jour : 2026-07-09
Read More
บทที่ 6 รอยหมึกละเมอ
ในจังหวะที่แคร่พิมพ์ดีดเลื่อนกลับด้วยเสียง ‘กริ๊ง’ อันแหลมสูงจนน่าหวาดเสียว ริตาก็เหมือนได้ยินเสียงหัวเราะแหบแห้งเบาบางแว่วดังมาจากมุมมืดของห้องใต้หลังคา เสียงนั้นไม่ได้ยินชัดเจนด้วยหู แต่มันดังก้องเข้ามาในโสตประสาทของเธอโดยตรง กลิ่นหมึกพิมพ์ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นจนเธอเริ่มหอบหายใจถี่ ปากของเธอเผยอออกเล็กน้อย คล้ายกับคนที่กำลังถูกใครบางคนบีบคอจนหายใจไม่ออกแสงไฟจากพระจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาสาดส่องลงมา ทำให้เห็นคราบน้ำหมึกสีดำสนิทที่ซึมออกมาจากตัวเครื่องพิมพ์ดีด มันไหลเลอะเทอะเป็นทางขึ้นมาตามข้อมือของริตา ราวกับรอยแผลเป็นสีดำที่กำลังชอนไชเข้าสู่ผิวหนัง ใบหน้าของริตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้กลับนิ่งสนิท เย็นชา และดูไร้ชีวิต เหมือนกลายเป็นหุ่นเชิดที่กำลังถ่ายทอดคำสาปแช่งผ่านแป้นพิมพ์เธอพิมพ์ต่อไปโดยไม่ยอมหยุดพัก แผ่นกระดาษที่ถูกม้วนเข้าไปเริ่มเปลี่ยนจากสีขาวสะอาดกลายเป็นสีเทาหม่นจากรอยนิ้วมือที่เปื้อนหมึกเลือด เธอพิมพ์ถ้อยคำสลับไปมาระหว่างภาษาที่มนุษย์อ่านออกกับสัญลักษณ์ที่ดูบิดเบี้ยว ร่างกายของเธอยังคงสะท้านเป็นจังหวะตามแรงตอกของก้านเหล็กยามนี้ ริตาไม่ใช่ริตาคนเดิม... เธอเป็นเ
last updateDernière mise à jour : 2026-07-11
Read More
บทที่ 7 สืบหาต้นตอ
แสงแดดจัดจ้านของยามสายส่องสะท้อนผิวน้ำในคลองจนเป็นประกายระยิบระยับ ทว่าริตากลับรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากข้อความบนแผ่นกระดาษในกระเป๋าถือของเธอ ความกังวลที่สั่งสมมาตั้งแต่รุ่งสางทำให้ตัดสินใจทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเท้าออกเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่ทอดตัวขนานไปกับลำคลอง มุ่งหน้าสู่ตลาดริมน้ำเก่าแก่ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของชุมชนแห่งนี้ตลาดริมน้ำในเวลานี้เต็มไปด้วยความคึกคัก กลิ่นควันถ่านจากร้านปิ้งย่าง กลิ่นอันหอมอบอวลของขนมไทย และเสียงพูดคุยของชาวบ้านในภาษาถิ่นผสมปนเปไปกับเสียงเครื่องยนต์เรือหางยาวที่แล่นผ่านไปมา ทุกสิ่งทุกอย่างดูปกติธรรมดา ทว่าในสายตาของริตา ทุกอย่างกลับดูหม่นหมอง เธอเดินหลบเลี่ยงผู้คน พยายามไม่ให้ใครสังเกตเห็นท่าทางที่ไม่สู้ดีนักของเธอเธอเดินลัดเลาะผ่านแผงขายผักสด กองลังปลาทู และกลุ่มผู้เฒ่าผู้แก่ที่นั่งล้อมวงดื่มน้ำชากันอย่างสบายอารมณ์ กระทั่งมาหยุดอยู่หน้าแผงขายของชำเล็ก ๆ ที่ดูเก่าแก่และเต็มไปด้วยของใช้จุกจิก ยายประไพ เจ้าของร้านผู้มีใบหน้าเปื้อนยิ้มและแว่นตาหนาเตอะ กำลังขะมักเขม้นกับการจัดเรียงขนมหม้อแกงใส่ถาด"อ้าว... แม่นักเขียนคนสวย" ยายประไพทั
last updateDernière mise à jour : 2026-07-15
Read More
บทที่ 8 เงาจากอดีต
ยายประไพชะงักงัน ร่างหญิงชราสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนถาดขนมในมือแทบร่วง เธอรีบคว้าขอบแผงไม้ไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว สายตาที่มองผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะกวาดไปรอบข้างด้วยความหวาดกลัวราวกับความลับบางอย่างกำลังถูกกระชากออกมาจากเงามืด ริตาใจกระตุกวูบ ความรู้สึกกดดันที่ได้รับจากท่าทีของยายประไพนั้นรุนแรงจนน่าขนลุก... มันคือความรู้สึกเดียวกับตอนที่เธอพบโครงกระดูกใต้กอกล้วยที่เดอะเกรย์ไม่มีผิด ความหนาวเหน็บสายหนึ่งก่อตัวขึ้นกลางอก "คุณไปรู้อะไรมา..." ยายประไพเค้นเสียงกระซิบออกมาจากลำคอแห้งผาก แววตาของยายที่เคยมีความใจดีเจืออยู่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปนเปไปกับความหวาดกลัวต่อสิ่งลี้ลับ ริตาเห็นมือของยายที่เกาะขอบแผงไม้สั่นระริกริตาตัดสินใจคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกบางส่วน ไม่ให้เห็นเนื้อหาทั้งหมดแต่เผยให้เห็นลายพิมพ์ดีดที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ข้อความบรรยายฉากฆาตกรรมรัดคออย่างสมจริงนั้นสะท้อนอยู่บนกระดาษปรู๊ฟสีน้ำตาล "ริตาแค่เขียนนิยายสยองขวัญที่ดูสมจริงค่ะยาย... แต่ฉากที่ริตาเห็นในฝัน... มันชัดเจนจนเริ่มกลัวว่ามันอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องแต่ง"ยายประไพเพ่งมองตัวอักษรที่พิมพ์นั้นเพียงครู่ ลมหายใจข
last updateDernière mise à jour : 2026-07-15
Read More
บทที่ 9 คดีแม่บัว
บทที่ 9 คดีแม่บัวปลายนิ้วของริตาสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่ได้ เธอพยายามกดรหัสปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถืออยู่ถึงสามครั้ง ความตื่นตระหนกแล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือดทำให้สมองเบลอ ไปชั่วขณะ ลมหายใจของหญิงสาวถี่กระชั้น ท้องฟ้าเบื้องนอกหน้าต่างกระจกบานผลักของบ้านเช่าริมคลองกำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงมองแล้วชวนหม่นหมอง เงาทะมึนของต้นลำพูและกอกล้วยหลังบ้านไหวเอนตามแรงลมแม่น้ำที่เริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมือของสิ่งลี้ลับกำลังยื่นเข้ามาโอบล้อมตัวบ้านเอาไว้เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นในโสตประสาทอย่างเชื่องช้า... ตื๊ด... ตื๊ด... แต่ละวินาทีที่ผ่านไปช่างบีบคั้นหัวใจของนักเขียนสาวจนแทบกระอัก เธอเดินพล่านไปมาบนพื้นไม้สักที่ส่งเสียงเบา ๆ ตามแรงเหยียบ ในมืออีกข้างยังคงกำกระดาษปรู๊ฟสีน้ำตาลแผ่นนั้นไว้แน่นจนมันยับย่น ข้อความที่ถูกตอกบุ๋มลึกด้วยหมึกพิมพ์ดีดสีดำสนิทระบุถึงฉากฆาตกรรมอันโหดเหี้ยมในสวนกล้วยยังคงติดตา และคำพูดของยายประไพ แม่ค้าในตลาดที่เพิ่งแยกจากกันไม่ถึงชั่วโมงยังคงดังก้องอยู่ในหู ‘นั่นมันลักษณะการตายของแม่บัว... แม่บัวที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน!’“...ริตา? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ
last updateDernière mise à jour : 2026-07-16
Read More
บทที่ 10 ความจริง
เสียงล้อรถยนต์บดเบียดสนิทกับลานกรวดหน้าบ้านเช่าริมคลอง ตามด้วยเสียงดับเครื่องยนต์ที่กระตุกดับลงอย่างเร่งรีบ ริตาดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นทันที เธอปลดสลักกลอนประตูออก บานประตูไม้สักก็ถูกผลักเข้ามาจากด้านนอก ร่างสูงโปร่งของหมวดแดนดินยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีซีดของเขามีรอยยับย่น แววตาคมกริบของนายตำรวจหนุ่มกวาดมองใบหน้าของริตาก่อนเป็นอันดับแรก เมื่อเห็นว่าเธอยังปลอดภัยดี แผงอกกว้างของเขาก็ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด“ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เปิดไฟให้สว่างทุกดวง” แดนดินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าแฝงความดุระคนห่วงใย เขาเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟตรงผนัง ขจัดความมืดสลัวที่ปกคลุมโถงล่างออกไปจนหมด แสงไฟนีออนสีขาวสว่างวาบสะท้อนให้เห็นร่องรอยความตึงเครียดบนใบหน้าของพวกเขาริตาไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่เบี่ยงตัวให้เขาเดินเข้ามาในบ้าน กลิ่นไอฝนและกลิ่นโคโลญจน์จาง ๆ จากตัวแดนดินช่วยทำลายความวังเวงอันน่าอึดอัดของบ้านหลังใหญ่ลงไปได้บ้าง แต่ความเงียบระหว่างกันยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง แดนดินมองข้ามไหล่บางไปเห็นของสดจากตลาดที่ริตาวางทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ครัว ทั้งผักกาดขาว เต้าหู้หลอด และหมูสับที่น้ำแข็งเริ่มละลายจนนอง“
last updateDernière mise à jour : 2026-07-17
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status