Se connecterบางบ้านมีผี บางบ้านมีฆาตกร แต่บ้านหลังนี้...มีนิยายที่เขียนด้วยความตาย หลังย้ายเข้ามาอยู่ "บ้านเขียนฝัน" ริตาพบเครื่องพิมพ์ดีดโบราณที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ ทุกคืนมันจะพิมพ์เรื่องราวของคดีฆาตกรรมขึ้นมาเอง ปัญหาคือ... เช้าวันต่อมา เหตุการณ์ในกระดาษกลับเกิดขึ้นจริงทุกตัวอักษร ระหว่างตำรวจที่กำลังไล่ล่าฆาตกร กับนักเขียนที่กำลังถูกใครบางคนใช้เป็นผู้บันทึกความตาย พวกเขาต้องแข่งกับเวลา ก่อนที่หน้าสุดท้ายของนิยาย...จะกลายเป็นข่าวหน้าแรกของหนังสือพิมพ์
Voir plusบทที่ 29 อวสาน อันแสนสุขแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าของกรุงเทพมหานครลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอนใหม่ กลิ่นอายของความสะอาดและกลิ่นสีทาบ้านที่จางลงไปมากแล้วชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ริตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างจากหลายเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง ไม่มีเสียงกระซิบจากความมืด ไม่มีเงาของเครื่องพิมพ์ดีดที่สั่นไหวเองตามอำเภอใจ และที่สำคัญที่สุด... หัวใจของเธอไม่ต้องเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไปเธอยันกายขึ้นจากเตียงนอนนุ่ม ๆ ขยับตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง บานหน้าต่างไม้เนื้อดีเปิดออกรับลมยามเช้าที่พัดพาเอาความวุ่นวายของเมืองหลวงมาให้สัมผัส แต่มันเป็นความวุ่นวายที่ดูมีชีวิตชีวาและปลอดภัย ไม่ใช่ความวังเวงอับชื้นเหมือนที่เรือนไทยริมคลองในสมุทรสงครามหลังนั้น บ้านพักจัดสรรหลังนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เธอเลือกเอง ทุกตารางนิ้วถูกจัดวางด้วยความเอาใจใส่ แสงแดดส่องสว่างทั่วถึงทุกมุมห้อง ไม่มีซอกมืดที่ไหนให้ความทรงจำอันโหดร้ายซ่อนตัวอยู่ได้เวลาผ่านไปหลายเดือนแล้ว... แต่ภาพเหตุการณ์ในคืนพายุคลั่งที่สมุทรสงครามยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
บทที่ 28 บทอวสานที่เขียนด้วยชีวิตภายในห้องใต้หลังคาที่มืดมิดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นหมึกพิมพ์โบราณที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ความตายได้ก้าวเข้ามาประชิดตัวริตาจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ เชือกเส้นหนาหยาบกระด้างถูกคล้องเข้าที่ลำคอระหง แรงดึงจากมือของฆาตกรที่อยู่ด้านหลังทำให้ร่างของเธอแอ่นโค้งไปตามแรงกระชาก ลมหายใจของริตาติดขัด ความเจ็บปวดจากการถูกรัดแล่นริ้วไปทั่วลำคอ ดวงตาที่พร่ามัวจากการขาดอากาศพยายามเบิกกว้าง ภาพเบื้องหน้าเริ่มมืดดับลงประหนึ่งหลอดไฟที่กำลังจะขาดทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนแทบจะถอดจิต เครื่องพิมพ์ดีดเหล็กกล้าสีดำสนิทที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเดิมก็เริ่มมีปฏิกิริยาประหลาด มันไม่ใช่แค่การสั่นไหวธรรมดา แต่มันเริ่ม 'คำราม' ออกมาในความมืด!แกร่ก... กึก! ปัง!เสียงกลไกเหล็กภายในตัวเครื่องดีดรัวกระแทกตัวอักษรลงบนแคร่กระดาษด้วยความรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับเสียงระเบิดในห้องที่เงียบงัด แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้ส่งผลแค่บนโต๊ะ แต่มันส่งผลถึงตัวแคร่ที่เลื่อนสะบัดอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วสูงจนชิ้นส่วนโลหะบางช
บทที่ 27 พล็อตของริตา“ปล่อยนะ! ปล่อย!” ริตากรีดร้องพลางกวัดแกว่งไฟฉายในมือหวังจะทุบเข้าที่ท่อนแขนของเขา แต่ทว่าฝ่ามืออีกข้างของอาจารย์สมชายกลับพุ่งเข้ามากำข้อมือของเธอเอาไว้แน่น แรงบีบราวกับคีมเหล็กทำให้กระดูกข้อมือของเธอแทบแหลกสลาย นิ้วมือของเธออ่อนแรงจนต้องปล่อยกระบอกไฟฉายเหล็กร่วงหล่นลงกระทบพื้นไม้เคร้ง... ครืด...กระบอกไฟฉายกลิ้งหลุน ๆ ไปตามพื้นไม้ใต้หลังคา ลำแสงสีขาวนวลของมันสาดส่องไปกระทบผนังไม้ในมุมอับ สะท้อนเงาร่างของคนสองคนที่กำลังฉุดกระชากกันในความมืดดูคล้ายเงานิยายผีที่บิดเบี้ยว ริตาพยายามใช้ส้นเท้ากระทุ้งหน้าแข้งของเขา พยายามสะบัดตัวจนสุดแรง ดิ้นรนขัดขืนราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ในบ่วงนายพราน ทว่ายิ่งเธอดิ้น แรงบีบที่รัดร่ายกายของเธอก็ยิ่งทวีความเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ“นิ่ง ๆ สิครับ... เป็นนักเขียนก็น่าจะรู้ว่าบทมันถูกกำหนดไว้แล้ว” เสียงของอาจารย์สมชายกระซิบชิดใบหูของเธออย่างเลือดเย็น ลมหายใจอุ่นอับของเขารดรินต้นคอของเธอชวนให้อาเจียนจังหวะนั้นเอง ริตาสังเกตเห็นเงาสะท้อนจากลำแสงไฟฉายแวบหนึ่ง.
บทที่ 26 หน้ากากปีศาจริตายืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใต้หลังคา ลมหายใจของเธอหอบสั่นเป็นไอจาง ๆ ในความมืด มือขวาที่สั่นเทากำกระบอกไฟฉายเหล็กขนาดกะทัดรัดเอาไว้แน่น ซิปกระเป๋าเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหมวดแดนดินที่เธอสวมอยู่ยังคงส่งไออุ่นจาง ๆ ออกมาครืด... ครืด... ตุบ...เสียงเลื่อนวัตถุหนัก ๆ ดังแว่วมาจากมุมมืดที่ลึกที่สุดของห้อง หลังกองลังหนังสือนิยายเก่าที่ชำรุดเสียหาย ริตากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอที่แห้งผาก ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับแผ่นไม้กระดาน สัญชาตญาณในฐานะนักเขียนนิยายสยองขวัญตะโกนก้องในหัวสมองว่ามี ‘บางสิ่ง’ กำลังคืบคลานอยู่ในความสลัวรางนั้นเธอค่อย ๆ ยกข้อมือขึ้น ตวัดแสงไฟฉายสีขาวนวลพุ่งตรงไปยังซอกมืดอันเป็นต้นตอของเสียง ลำแสงทรงกลมสั่นระริกแหวกความมืดไปจับภาพกองหนังสือที่ถล่มลงมาเล็กน้อย และในวินาทีนั้น หัวใจของริตาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มภายใต้ลำแสงสว่างวาบ ปรากฏร่างสูงใหญ่ของมนุษย์คนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ ชายคนนั้นสวมชุดโม่งสีดำสนิทปิดบังใบหน้ามิดชิด กางเกงและรองเท้าผ้าใบสีเข้มไร้ลวดลาย สภาพของเขาละม้ายคล้ายคลึ